I don’t know what kind of people are those who perpetrated the senseless killing of women and innocent victims. I don’t know if those people who killed journalists whose only reason to be there was to inform the public have hearts and soul? They could do things more than what the devil could do; rape and kill women just to sow fear and send a message to their political rivals–don’t go against us.
Politics, political rivalry nothing else is the reason behind the Maguindanao Massacre according to media practitioners, political analysts, law enforcers, and ordinary citizens. Why?
A portion from abs-cbnNEWS.com report yesterday has this to say:
Buluan vice mayor Ismael “Toto” Mangudadatu told ANC that his wife, Jenn, his sister, and some relatives were on their way to file a certificate of candidacy on his behalf when a group of about 100 armed men abducted them.
Mangudadatu, who is running for governor of Maguindanao, said some 15 media men who went to cover the event were also seized.
The Mangudadatus believe the abduction was politically motivated. Madaser “Toy” Mangudadato, a member of regional legislative assembly of ARMM, told ANC that they sent their female relatives to file the certificate of candidacy for “Toto” in the hope that their political rivals would not harm them.
Toy said they were warned that if Toto will personally file his candidacy, he will be hurt
Meanwhile president Arroyo declared a state of emergency in Maguindanao and Sultan Kudarat to prevent further blood-shed. “There is an urgent need to prevent and suppress the occurrence of several other incidents of lawless violence,” according to Press Secretary Cerge Remonde. This (indefinite state of emergency) will give the military and police adequate powers of arrest and detention for peace and justice.
On the other hand senators who have been very critical to this administration expressed concern of possible whitewash on the massacre as those suspected to have to have masterminded the crime are closest allies of the president. So they dare the president to go after her political allies the Ampatuans. But Malacanang however assured the public that there’s going to be no sacred cow to be spared in the investigation. All of the suspected perpetrators will be brought to justice to answer for their crime.
As of this writing, 24 more bodies have been recovered by the authorities in the area and that the massacre toll already rose to 46.
The entire nation is watching, the world is observing us, the president has no other prerogative but to arrests the perpetrators including those political leaders suspected of masterminding it. At this time when president Arroyo’s acceptability rating is plunging down to the lowest, her resolve perhaps to run after these ruthless killers and lock them behind bars may help in any way reverse public’s negative perception of her administration.
Perhaps before her term ends, at least the public will be aware that the president has done one great thing in her country in the dispensation of justice for those senselessly killed.
Gaya nang sinabi ko niyaya ko si Mer na kumain kami sa labas pagkakolekta ko ng pinanalunan ko sa pustahan namin ni Airman. Wala siyang kibo at tila hindi makapaniwala na umabot si Cotto hanggang 12th round. Excited naman si Mer, ngayon lang daw niya matitikman ang katas ni Pacquiao. Linawin natin iyong napanalunan ko sa pustahan nang laban niya ang sinasabi kong katas ni Pacquiao.
Aba kailangan linawin natin baka iba pa ang isipin ni Jinky kung mabasa niyo ito. Lalo pa siyang iiyak katabi ni Pacman gaya nang napanood natin sa news sa TV. Dahil sa panalo ni Pacman ay marami ding nabiyayaan ng Katas ng Boksingero. Tinatanong nga ng isang TV host kung magkaano ang napanalonan ni Chavit sa isang sports analyst pero tumawa lang ito. Bakit mo pa tatanongin e alam mo naman ang sagot niyan, hindi bababa sa isang milyon sa estimate ni aling Pacing na mahilig makinig sa mga tsismisan ng mga celebrities sa radyo. Kaso dehado si Cotto sa pustahan, lahat na kasi ay kay Pacman pumosta.
As usual napakain ng husto si Mer kanina. Sabi ko umorder pa siya hanggang gusto niya pero ang sagot naman niya ay pera na lang bilang balato ko sa kanya sa aking napanalonan. Well pinagbigyan ko siya, at least may pandagdag daw siyang pambayad sa price increase ng gasolina kapag nagtaas na ang Shell, Petron, at saka Caltex.
“Ano, nasarapan ka ba sa kinain natin,” ang tanong ko kay Butangera.
“What do you expect, e libre iyan. Lahat ng libre ay masarap di ba?” ang sagot naman niyang humahalakhak na parang kampon ng kadiliman.
“Sana makipagpustahan ka na naman kapag magharap naman sa ring sina Pacman at Mayweather. Gusto ko uli makatikim ng katas mula sa pagkapanalo ni Manny.”
“E kung kay Manny Pacquiao ka kayang personal na tumikim ng katas mula sa kanya…”
“Ay. Segundina foul na iyang sinasabi mo. Magagalit ako niyan.”
“E di magalit ka, hindi ko naman sinasabi na doon ka sa katas ng kanyang batuta tumikim, sa blowout niya ang ibig kong sabihin,” ang patawa kong sagot sa kanya.
Hindi na umimik, halatang galit. Hindi na mabiro. Akala ko maghihiwalay na naman kaming magkagalit ngunit biglang nagbago ang ihip ng hangin. Malambing siyang lumapit sa akin sabay bulong, “iyong balato ko na prinsesa at uuwi na ako.”
Naiisip ko lang habang sinusulat ko ito, ilang milyon o bilyon kaya in pesos o dollars ang involved sa mga pustahan ng mga nanood at sumubaybay sa boxing match nina Cotto at Pacquiao? Alam ko masaya ang mga nanalo, ngunit paano naman iyong mga natalo? Paano na kung sa halip na pambili nila ng pagkain ng pamilya ay ipinusta pa ng mga tatay ang kanilang pera sa labanan nina Cotto at Pacquiao?
A day before the fight nga ay nanawagan ang mga Obispo na sana ay tantanan na ng mga Pilipino ang makipagpustahan tuwing may laban si Pacquiao dahil kahit sabihin mong ito’y katuwaan lamang pero sugal pa rin di ba? At ang motibo naman ng tao para magsugal ay hindi lang maglibang, pangunahin iyong magkaroon siya ng maraming pera sa madaliang paraan. Kaya kahit sa Jueteng na lang ay inaasa pa ng mga tao ang kanilang ikabubuhay dito dahil kagaya ng prostitusyon ito’y madaling pagkakakitaan ng pera nang walang kapagod-pagod.
Ang sugal ay parang isang sakit, kapag lumalala na ay hindi na malulunasan. Marami sa ating mga Pilipino ang sumusugal sa buhay, kung minsan ang itinataya nila ay hindi lang ginto at salapi kundi pati na rin ang kanilang mga sarili.
Sige na panalo na si Manny Pacquiao ngunit mas panalo dito si Cotto na sinabi nilang hindi aabot ng six rounds. Sa totoo ay umabot pa nga ng 12 rounds pero tinigil ang laban sa pag-aakalang wala nang ibubuga pa si Cotto dahil puro iwas na lang ito kay Manny. Mali, dapat hinintay nilang matapos naman ang round. Ang strategy ni Cotto ay nagpapakita lamang ng paraan kung papaano mo tatalunin si Pacman at maiiwasan ang kanyang mga kamao sa napakabilis niyang kilos.
Naipakita dito ni Cotto na kaya niyang sabayan si Pacman. Kitang-kita naman kung papaano tinatakpan ni Pacman ang kanyang mukha nang di mahagip ng kamao ni Cotto. Malas nga lang ni Cotto at mali ang mga nauna niyang kilos. Dapat hindi niya sinabayan si Pacman, hit and run ang dapat niyang ginawa. Di ba sa mga huling rounds ay ni halos hindi siya matamaan ni Pacman.
Hindi ako kumbinsido sa pagkapanalo ni Pacman. Sabihin man nila na ilang bises niyang na-knock down ito. Pero bumabangon si Cotto at lumalaban. Ngayon may ideya na kung papaano tatalunin ang boxer. Alam na Mayweather ang kanyang gagawin. Kailangan niyang isang superb na conditioning at laruin si Manny, suntok takbo at yakap lang.
Sana may rematch pa sina Cotto at Pacman. Alam na ni Cotto kung papaano i-handle itong si Manny magmulang first hanggang 12th rounds. Inabot lang talaga ng malas si Cotto. Kung iiwasan mo si Manny ay manlalambot din ito sa pagod at gigil. Kitang-kita iyan sa mga huling rounds nila ni Cotto bago pa ipatigil ang 12th rounds na hindi dapat. Ano ka ninyo, lamog ang mukha ni Cotto. Tignan natin sa susunod na laban kung may rematch at patutulogin naman niya si Manny.
Hindi rin kasisiguro si Manny na magtatagal siya bilang isang champion. Maraming bata pa diyan ang nagsusulpotan at gustong makalaban din siya. Subokin kaya niyang umapak sa teritoryo ng mga middle weight boxers at nang makalaban niya sina Chavez at iyong nanalong Israeli boxer.
Pero dapat harapin din ni Manny si Marquez at nang magkaalaman na kung talagang siya na nga ang pinakamagaling na boxer. Matagal na siyang hinahamon ni Marquez. Subokan niya kaya nang bumaba sa timbang kung saan ay komportable silang pareho ni Marquez.
Sige na panalo na naman ang pambansang kamao, marami na naman ang masisiyahan niyan. Natitiyak ko marami ding nanalo na pumusta kay Cotto kahit natalo pa siya dahil hindi nakaya ni Pacman na pabagsakin ito sa 9th round. Pero ano kaya kung tinapos nila ang 12th round, baka natsambahan pa ng malakas na suntok ang sikmura ni Pacman at nang maranasan naman niyang halikan ang canvass ng boxing ring.
Congratulations Pacman at mga Pulitikong nagpuntahan diyan sa Las Vegas para panoorin ang iyong laban at sa lahat ng mga Pinoys. Sana maghaharap kayo ni Mayweather sa pinakamadaling panahon nang magkaalaman na kung ikaw nga ang pinakamatigas na boxer ngayon.
Nagsimba sa Quiapo noong Biyernes ang kasambahay namin na si Lagring hindi na niya mahintay pa ang Linggo para sa kanyang libreng araw. Gusto daw niyang malaman kung may panalo o wala si Manny Pacquiao sa laban nila ni Cotto kaya naman kumonsulata siya sa isang manghuhula. Sinkuwenta pesos daw ang ibinayad niya kabilang na rin ang kanyang pagpapahula kung magkakabalikan pa sila ng kanyang dating boyfriend na sikyu.
Kaninang umaga ay nag-text kaagad sa kanyang mga kaibigan at kakilala ding mga kasambahay. Nakipagpustahan, five hundreed pesos daw ang kanyang taya na kinasa naman ng kanyang mga kaibigan.
“Sigurado ka ba sa gagawin mo,” ang tanong ko sa kanya.
“Aba oo ate, sabi ng ng manghuhula ay hindi aabot ng 12 rounds si Manny. Isang matinding suntok daw sa kanyang tagiliran ang magpapabagsak sa kanya.”
Naging interesado tuloy ako sa aking nadinig. “Ano pa daw ang mangyayari?”
“Aba ate magkakabalikan daw kami ni Ramil (iyong sikyu) dahil magaaway daw sila ng kanyang girlfriend at magkakahiwalay.”
“Hindi ako interesado sa love life mo, kay Manny ako interesado kung ano pa ang mangyayari sa kanya bukas.”
Medyo nainis yata sa sinabi ko, hindi na umimik pa at bigla na lang akong iniwan. Siguro gusto niyang marining kung ano ang aking sasabihin sa hula ng manghuhula na magkakabalikan sila ng kanyang dating boyfriend.
Tinawagan ko si Mer at sinabing kay Cotto siya pupusta kung makipagpustahan siya kung sino ang mananalo sa laban nina Pacman at Kuto.
Tinawanan lang ako ng magaling kung kaibigan. “Lyamado si Pacquiao, mabilis at malakas. Titirisin lang niya si Cotto na parang kuto,” ang sabi naman nito.
Kayo sino sa palagay ninyo ang mananalo? Hindi kasi maalis-alis ang diskripsiyon na sinabi ng aming kasambahay kung papaano pababagsakin ni Cotto si Pacman. Parang naniniwala na rin kasi akong matatalo nga bukas ang pambansang kamao.
Ewan ko kung tama o mali ako nito pero nararamdaman ko na baka nga mapatulog ng Kuto ang People’s champ kahit ipagdiinan pa sa akin ni Mer na hindi pa raw ipinapanganak ang tatalo kay Pacquiao at kahit pa manalangin ng magdamag ngayon si aling Dionesia.
Well talagang ganyan ang sports may mananalo at may matatalo. Kung mali ako, ayus lang at least ang panalo sa labang ito ay si Manny. Kung halimbawa naman na matatalo siya, tatanggapin ko ng maluwag nagkamali ako sa aking palagay.
Happy days are here again. Mer started it, let’s continue the fun. Hey guys Stop, look, and listen; See what I have for you. Do you want to have fun with my organ? Here we go, dance baby dance. All the way down!
Now, let’s have another fun. Bubuksan ko na. It’s yours, bahala ka na. Brutsahan na!!!! Hahahahaha!
Habang nagpapakiramdaman ang mga pulitiko para sa 2010 election, magkatuwaan naman tayo. Sino ba ang chicken ninyo for president? Kung pupuwedi nga lang ay kay Manny Pacquiao na lang tayong lahat. Hahahaha.
BITAYIN ANG COMELEC! Iyan ang isinisigaw ni aling Viring pagkatapos siyang pumila ng matagal ngunit hindi pinalad na makapagrehistro kahapon. Siya pa ang sinisi ng mga taga COMELEC kung bakit late na daw siyang nagparehistro.
Ngunit bakit siya sinisisi e noong una pa ay napakabagal na at walang ibang sistema o paraan man lang ang COMELEC para mapabilis ang registration ng mga botante. Bakit hindi gawing user friendly ito at kahit sa mga Malls ay may registration booth na doon. Kulang sa creativity itong COMELEC. Mahina dumiskarte hinde kagaya ng LTO at NBI. Maano man lang na magbayad ka ng isang daan kapalit ng mabilis at maginhawang serbisyo.
Sabi nga ni aling Viring sanay o nakasanayan na raw ng COMELEC ang mabagal na proseso o pagkilos. Sa bilangan nga ng mga boto ay sobrang mabaga o sadyang binabagalan nila noong araw. Ngayon at computerized election na marami naman hindi makakaboto dahil sa sadyang kupad kumilos nitong mga tauhan ng COMELEC. Bakit nga ba di mag-online na lang sila para sa pagfill-up ng application forms at sa verifications na lang ng mga documents at sa biometrics na lang pipila ang mga tao? At sa online na ring makukuha ang iyong number at saka oras at petsa nang iyong pag-personal appearance doon. Sa online ka na ring pipili kung saang lugar o distrito ka bobota na naaayon naman sa residency requirements kung saan ka nanirahan sa loob ng anim na buwan.
Gawing regular na activity ng COMELEC ang pagpaparehistro mayroon man o walang magaganap na halalan. Bakit ang voter’s ID kasi ay isang mahalagang dokomentong pagkakakilanlang ng isang tao na magagamit sa mga ibat-ibang business transactions.
Sayang ang mga botanteng di makakaboto ngayon sabihin man ng COMELEC na kasalanan din ito ng mga tao. Pero ano man ang sabihin ni aling Viring, isumpa man niya ang COMELEC ay hindi na niya magagamit pa ang kanyang karapatang bomoto. Para sa COMELEC naman-e ano kung milyon-milyon pa diyan ang di makakaboto anong masakit na puwet ang mayroon sila ngayon na nakuha na nila ang kanilang target?
Kumosta na kaya si aling Viring ngayon? Hindi kaya siya naospital sa hypertension? Maraming aling Viring diyan na nagngingitngit sa galit. COMELEC voter’s registration, maa-awa ka! Tsk!Tsk!
Narinig ko lang ang kuwentong ito kay lola Caring nang minsang nagbakasyon siya sa Pilipinas pagkatapos ng mahabang panahong paninirahan nila sa Europe kung saan ang anak niyang si tita Inday ay nakapag-asawa ng isang matandang Aleman.
Noong kabataan pa ni lola Caring ay pumasok siya bilang isa sa mga kasambahay ng mayaman ngunit matanda nang pulitiko. Matagal nang byudo ang pulitiko ngunit muli siyang nag-asawa nang maakit siya sa napakaganda, sexy, makinis, maputi, at malambing niyang kasambahay. Niligawan niya ito, niregalohan ang mga magulang ng ilang ektaryang lupaing at isang maliit na traktora upang magamit sa pagsasaka. Dahil dito ay hindi na nagpatumpik-tumpik pa ang dalaga at sinagot agad ang matandang pulitiko.
Dahil sa kahirapan ay ni hindi man lang nakapagtapos ng elementary ang babae. Ngunit hindi ito dahilan upang hindi siya mahalin at paligayahin ng kanyang mister na isang kilalang pulitiko. Iyong nga laman kung may mga matataas na taong bisita ang pulitiko ay nasa background lang si misis na taga-utos sa mga katulong. Ngunit ng madalas nang tanonging at hanapin sa kanya si misis ng kanyang mga bisita ay nagpasya itong iharap sa kanila. Pero bago iyon ay binigyan muna siya ng mga tips at training kung papaano humarap at makihalabilo sa mga bisitang pulitiko, opisyales ng gobyerno, propesyonal, at may sinasabi sa buhay.
Sa umpisa ay madalas pumalpak at pagtawanan si misis. Ngunit sa kalaunan ay natoto na rin siya humarap at makihalabilo sa ano mang uri ng mga bisita. Bagamat isang istupida ang tingin ng marami sa kanya ay labis naman siyang hinahangaan, o kaya’y pinagnanasaan, ng mga kaibigang pulitiko ni Mr. Politician. Naging popular tuloy ito sa kanilang bayan at probinsiya dahil sa pagiging friendly ng kanyang misis.
Dumating ang lokal na halalan at si Mr. Politician ay kinuhang running mate (for vice-governor) ng nakaupong gubernador sa kanilang probinsiya na isang ring reeleksyonista. Malakas ang hatak ni Mr. Politician sa tao dahil kay Misis na laging hinahanap ng mga tao tuwing may campaign rally sila. Natuwa naman dito ang gubernador dahil pati siya ay lalo pang napapalapit sa puso ng mga botante.
Ngunit isang linggo na lang bago ang halalan ay biglang inatake si Mr. Politician sa puso na siyang ikinamatay nito. Nagluksa ang buong probinsiya sa kanyang pagkamatay kung saan pati na rin ang mga kalaban sa pulitika ay nakipaglamay at nakiramay pa sa kanya. Kaya naman napagpasyahan ng partido na si Misis na lang ang papalit sa kanya bilang kandidato sa pagka-bise gubernador. Dahil dito ay pinuntahan siya mismo ng gubernador upang kumbinsihin na pumalit sa kanyang mister.
“Condolence Mrs. Politician,” ang bungad na salita sa kanya ni governor.
Malungkot ngunit nagawa pa ring ngumiti ni Misis sabay sabi: “Same to you, sit down government.”
To cut the story short pumayag si Misis na maging kapalit ng kanyang mister na kumandidato sa pagka-bise gubernador at nang matapos ang halalan ay siyang nanalong Vice-governor. Kaya nang iproklama sila ng COMELEC na nanalo sa pagkagubernador at pagka-bise gubernador ay hindi maiwasang tanungin sila ng mga taga Media kung ano na ang kanilang mga plano bilang mga halal na opisyales ng probinsiya.
Si governor ang unang nagsalita. Pinasalamatan ang mga bomoto at sumuporta sa kanila. Kabuhayan, kaunlaran, kapayapaan ang tanging sagot ni governor na kanyang tututukan sa kanyang pagkakahalal muli bilang pinuno ng probinsiya.
Pagkatapos ni governor ay si Misis Politics naman ang kanilang tinanong.
“Mrs. Politics, now that you are elected as the vice-governor of this province can you tell us what are your plans?”
Ngumiti lang si Misis Politics. Mamaya ay nagsalita na. Inaabangan naman ng marami ang kanyang sasabihin. Halos hindi na humihinga ang lahat sa sobrang excitement kung ano ang sasabihin ng bagong halal na bise-gubernador.
“P-plans, hehe. A, you mean plants? I have plenty like malunggay, eggplants, ampalaya, kalabasa and ornamental plants!”
Siya nga naman, plants pala at hindi plans, hehehehe.
Noong kabataan niya siya’y hinahabol ng mga magagandang babae. Pinagaawayan siya ng kanyang mga kasintahan. Dahil dito ay kinaiinggitan siya ng mga kalalakihan. Bakit nga po hindi guwapo siya at isang sikat na artista nang kanyang kapanahonan.
Yumaman siya sa kanyang sariling pagsisikap at pagpupunyagi sa buhay. Kahit wala siyang mataas na pinag-aralan ay nagawa niyang maglingkod sa mga mahihirap sa pamamagitan ng pagbibigay sa kanila ng mga proyektong pangkabuhayan. Ayaw niya ang dole-out dahil natototo ang mga tao na maging tamad at pabigat lamang sa iba. Kahit sinasabi nilang mangmang si Don Paquito ay mapagmasid ito sa kapaligiran at marami siyang mga bagay na naiisip para umunlad ang kanyang bayan. Alam ni Don Paquito na kapag nagamit ang lakas, dunong, at kakayahan ng mga tao sa tama ay nagbubunga ito ng pagasenso ng ating bansa. Kung papaano, ito ang kanyang kuwento.
Kilalang-kilala si Don Paquito sa bayan ng Bagong Umaga, dito ay naging mayor siya kung saan ay walang tulong na ibinigay ng provincial at national governments sa kanya dahil nahahanay siya sa mga oposisyon. Resulta, ni kusing ay walang ibinigay na tulong sa kanya.
Pero hindi ito naging sagabal sa kanya para paunlarin ang kanyang bayan. Gusto kasi ng mga kalaban niya sa pulitika na magalit ang mga tao sa kanya at nang matalo siya sa susunod na election. Nagkamali sila dahil resourceful pala si Don Paquito. Nakipag-ugnayan siya sa mga NGOs, community organizers, mga Unibersidad at institusyon na may kapasidad na maghatid ng community extension program para sa kanila. Resulta nagkaroon ng community mobilization at naitatag ang mga ibat-ibang livelihood and social development projects sa lahat ng mga barangay sa Bagong Umaga. Bawat Barangay ay may isang NGO o Extension Service Program na umaalalay sa kanila.
Mahirap sa umpisa ngunit kailangang imulat ni Don Paquito na kailangang magkaisa at magkaroon ng tiwala ang mga tao sa kanilang sarili upang makamtan ang pag-asenso. Unti-unti ay naitatag ang mga samahan, kooperatiba, skills development training, values formation and social empowerment program for family, youth and children. At dito napatunayan ni Don Paquito na tama pala ang mga naiisip niya noon; upang umunlad ang mga tao kailangan ang paggamit ng internal at saka external resources. Internal ay kung ano ang maiaambag ng mga tao kagaya ng labor, materials, land, etc. At sa external naman ay iyong tulong pinansiyal at teknikal.
Sa kabuoan ng panunungkolan ni Don Paquito ay nagkaroon ng farm to market roads, mga inpraestraktora para sa “livelihood training at social mobilization centers”, mga pasilidad at kagamitang pang-eskuwela, cottage industries, cooperative fishery projects, cooperative farming, health services and facilities, at mga recreation centers para sa mga kabataan at gayon din sa mga matatanda.
Nadiin din sa kaisipan ng bawat mamayan ng konsepto ng sustainable development. Para manatili ang kanilang kaunlaran kailangang bantayan ang kanilang kapaligiran; panatiliin ang malinis, mapayapa, maayus, at magandang komonidad. Mga tao na mismo ang nagroronda para walang makapasok na magnanakaw at masasamang loob sa kanilang lugar, huwag masira ang kanilang kaunting kagubatan, ang madumihan ang kanilang mga ilog, at ang magkaroon ng tamang paraan sa pagsasa-ayos ng kanilang mga basura. Ang mga waste plastic products po ay iniimbak at ginigiling upang gawing construction materials, ang mga bote at bakal naman ay ibinibenta, at ang mga nabubulok na basura ay ginagawang fertilizer.
Dahil dito ang bawat barangay ay may cooperative farm and gardens at in-land fish culture. Marami din sa mga tao ang nagaalaga ng native na manok at baboy, may kambingan, at bakahan. Lahat ng mga alaga ay nakatale o nasa kulungan para di makapaminsala. Mahigpit din ipinapatupad ang paglilinis ng tirahan ng kani-kanilang mga alagang manok, baboy, kambing, baka, at mga iba pa.
Sa ngayon ay marami pang gustong gawin ang mga tao para lalo pang umunlad ang kanilang pamumuhay. Ang mahalaga bawat kabahayan ay hindi na basta umaasa na lamang sa gobyerno at mga pribadong ahensiya at organisasyon. Sila na na mismo ang kumikilos para sa kanilang kabuhayan at samahan. Ang mahalaga kahit salat sa yaman ang karamihan ay wala namang nagugutom. At take note, mura ang presyo ng bilihin sa pagkain dahil marami sa mga tao mismo ay nagpo-prodyus ng kanilamg makakain. Ang mga sobra nilang produkto na pagkain kagaya ng mais, bigas, gulay, karne at mga iba pa ay ibinebenta naman sa mga negosyante na nagdadala ng mga ito sa Kamaynilaan.
Si Don Paquito naman ay isang role model sa kanyang mga kababayan. Hindi siya nagsusugal, naglalasing, at nambababae. Ang kanyang asawa ay inilaan naman ang kanyang panahon para sa mga samahan ng mga kababaihan at kanilang pinagtutuonan pansin ang pagmamahalan at relasyon ng bawat miyembro ng isang tahanan. Ang mga anak naman ni Don Paquito ay nasa medical propesyon lahat at bawat taon ay umuuwi sila sa Bagong Umaga para mag-medical mission.
Sa ngayon ay gusto nang magritero ni Don Paquito sa paglilingkud sa kanilang bayan bilang isang elected official. Bawat opisyal ng kanilang bayan na kanyang nasasakupan ay hinuhubog niya sa disiplina at katapatan sa paglilingkod publiko. Umaasa siya na sa pagbaba niya sa puwesto isa sa kanila ang susunod sa kanyang mga apak.
Mag-ingat marami nang naha-highblood sa pagkain ng gulay. Pambihira mahilig pa naman akong kumain ng gulay lalo na iyong mga nanggagaling sa Benguet at Mountain Province. Pero dahil sa pananalanta ng mga bagyong sina Ondoy at Pepeng ay maraming nasira ang mga pananim at taniman ng gulay. Resulta tumaas ng triple ang presyo ng mga gulay. Sabi nga ng isang mamimili ay mas mabuting bumili na lang siya ng karne kay sa gulay. Kaya ito ngayon ang biroan, huwag ka nang magbalak pang kumain o bumili ng gulay dahil maha-highblood ka sa taas ng presyo nito.
Kaya ano na ang ating gagawin ngayon. Buwan pa ang abutin bago makapagtanim at makapag-ani ng gulay itong mga vegetable farmers natin? Back to green revolution na naman siguro tayong lahat. Iyong kapit-bahay naming retired public school principal at nangangapit-bahay na para manghingi ng mga lata ng gatas at biscuit upang pagtaniman niya ng mga sari-saring gulay. Nawika ko tuloy sa aking sarili, takot din pala itong maatake sa puso sa sobrang kamahalan ng presyo ng mga gulay.
“Practical lang tayo Seg, kung sa palengke at supermart ka lang aasa ng iyong kakainin ay walang mangyayari sa iyo. Lubog pa sa baha ang malaking bahagi ng mga taniman natin ng gulay at palay. Kailangang tulungan natin ang ating mga sarili. May pera ka nga, wala ka namang mabibili.”
“Tama po kayo ma’am, tayong mga nasa urban centers ay puwedi ring makibahagi sa food production sa pamamagitan ng container gardening,” ang sagot ko sa kanya habang inaabot ko ang dalawang basyong lata ng biscuits na binili ko para sa amin noong kasagsagan ng bagyong si Ondoy.
“Di ba taga Baguio kayo, at doon nanggagaling ang maraming gulay na kinakain natin dito sa Metro Manila? Magtanim din kayo…”
“O-opo,” ang agad kung sagot para makaalis na siya.
Pero totoo ang sinabi niya, huwag lang umasa sa mga nagtatanim. Dapat ay magtanim ka rin ng iyong kakainin.
Naingganyo tuloy akong magtanim. Kinausap ko ang aking tatay at nanay kung gusto nilang magtanim kami ng mga sar-saring gulay sa paso at positive naman ang kanilang response sa aking proposal.
Kaya ngayon may taniman na kami ng gulay sa likuran ng aming bahay. Bumili pa ang aking tatay ng ilang hollow blocks para gawing patungan ng mga paso kung saan kami ay nagtamin ng kamatis, ampalaya, talong, petsay, at saka kalabasa. Kalabasa ang aking itinamin dahil mahilig akog kumain ng murang dahon at bulaklak nito.
Siguro mga ilang buwan din ang aabutin bago namin mapakinabangan ang aming mga pananim. Bumalik man sa normal ang daloy ng mga produktong gulay sa mga pamilihay ay itutuloy pa rin namin ang pagtatanim ng mga sari-saring gulay sa aming bakuran. Nagkaisip tuloy ako ng subukan din ang pagaalaga ng tilapia sa mga bariles at tangke ng tubig.
Pero kontra kaagad ang aking nanay at tatay dito. Masyado na raw na marami silang pagkakaabalahan. Ang totoo kasi kahit iyong mga tinanim kong kalabasa sa malaking paso ay sa kanila ko lang inaasa sa pangangalaga, hehehe.
Hindi ko alam kung ano ang nakain ng magaling na Kapitan at gusto niyang pangalanan ng Segundina ang susunod na bagyong darating sa Pilipinas. Mabuti na lang ulyanin na ang aking lola Gunding kung saan nila hinango ang aking pangalan. Kung hindi baka maghahalo ang balat sa tinalupan. But anyway sabihin na lang natin na nagbibiro lang si Kapitan dahil may training naman iyan sa gender equality at hindi ako naniniwala na may pagka-machismo siya. Kung hindi ko alam na naglalaba pa siya noon ng underwear at damit ng kanyang misis. Aminin?
Ito kasi ang mahirap sa ating kultura. Lagi na lang na ang mga lalaki ang nangingibabaw sa mga kababaihan (oo nga naman dahil lagi sila ang nakapatong kay misis) na hindi naman dapat!
Bakit nga ba na tuwing may problema sa tahanan na nauuwi sa hiwalayan ng mag-asawa ang babae lagi ang siyang sinisisi? I documented several cases kung saan ang babae ang sinisisi (instead of the man of the house) sa mga problemang may kinalaman sa home management at family affairs. At bakit naman parati na lang na ang babae ang nagpapasensiya, pinagpapasensiyahan ang kabulastogan ng kanilang mga asawa.
Recently ay napabalitang inurong na ng former live-in partner ni former governor Luis “Chavit” Singson demanda laban sa di umano’y pananakit sa kanya. Ang dahilan? Alang-ala sa kapakanan ng mga anak.
Yes, alang-ala sa mga anak. Iyan lagi ang sinasabi at basehan para manatili pa ang pagsasama ng mag-asawa kahit sukdolan na ang pagka-martyr ng kawawang babae; ang dakilang ina ng tahanan. Yes, ang babae na lang ang siyang unang nagpaparaya bagamat siya ang tanging naghihirap pagkatapos magpasarap ang mister. Yes, ang babae ay kailangan umunawa, magparaya at intindihin si “lalaki” alang-ala sa kapakanan ng mga anak at pamilya. Kawawang babae na ang tingin ng iba diyang asal Hudas ay “inaanakan” lang. Pati mga biyenan ay dapat unawain kahit maghapon ka pang pinaparinggan diyan. Kasi kung lumaban ka Neneng, ang tingin sa iyo ay maldita ka!
Ito ba ang gustong mangyari ni Kapitan Kidlat? Ang ipangalan ang mga bagyo sa pangalan ng mga babae dahil pabago-bago ang kanilang isip o ihip? E, bakit nga hindi pabago-bago, nililito sila ng lipunan. Kadalasan kapag sila’y sinaktan ay inaamo at sinusuyo upang huwag na silang magreklamo pa. sa maling trato sa kanila ng mga kalalakihan. Pati nga relihiyon ay nakikisama dito sa pagsasabing ang lalaki ang siyang puno ng tahanan kaya siya ang masusunod. Pastor, este pastora pa nga nagsabi nito Doc. Bobonyo.
So, Kapitan Kidlat gusto mong gawing feminine ang mga bagyo para kung sila’y makapaminsala man ng mga tahanan ay ang mga babae ang dapat sisihin? Ang gusto mo sa babae na lang ipangalan ang mga bagyo dahil mahina lang ang epekto nito kapag nanalanta. Hindi kagaya ng isang lalaki malawak ang pinsala. Bilib naman ako sa wisdom ng iyong ninong. Iyan ang klase ng kaisipan na nagdudulot ng diskriminasyon sa mga kababaihan sa lipunan.
Your machismo values regard every woman a weakling. Pero hindi mo ba alam na mahirap igupo ang isang babae kahit pandak pa siya? Ito kasi ang masama sa ating Christian values, nata-type cast kasi ang isang babae na masama, pinagmulan ng sumpa at kasalanan sa daigdig, at madaling matukso. Kaya kapag may nakita kayong magandang babae diyan ang unang papasok sa inyong isipan ay sex.
Women are no weakling and evil; neither a pushover. Are you with me ate Chi?
Bagyo Segundina? O, come on Kapitan. “Bagyo” sa katawan puwedi pa!
(Notice : May mga kuwento ng pag-ibig na serialized dito sa mga comments ang mababasa ninyo mula sa dalawang batikang kuwentista ng Pilipinas. Baka madagdagan pa iyan dahil may ihinahanda rin ang isang pinagpipitaganan at magiting na manunulat mula sa Calauag. Salamat po sa inyong lahat.)
Cocoy’s delight has a lot of macho men and wonderful women. Intelligent bloggers from all walks of life congregate there to discuss any subject under the sun. But what makes blogging there exciting is the tendency of men and women to be romantic and speak about their love exploits past, present, and future. This brought me to the idea of writing this topic on Filipino courtship, or courtship in general from all corners of the world. With advancement in technology, how does courtship of yesterday compare with the present? Perhaps nothing has changed, only the means to communicate and the way lovers handle themselves.
Kabayan Paano ba Kayo Nagligawan ng Inyong Minamahal?
Sa may asawa man kayo o wala huwag ninyong sabihin na hindi po kayo nakipagligawan. Bahagi yata iyan ng buhay. Kung walang nanliligaw sa isang babae ibig sabihin may deperensiya siya. Hindi sagabal ang kapangitan para ikaw ay mahalin at magkakagusto o mahumaling sa iyo. Biro nga ng akin Tita, kahit mukhang bakulaw pa iyan kung marunong siyang mang-akit daig mo pa ang ginayuma o kinulam sa pagkahumaling sa mapang-akit na pusong iyan. Kahit anong hinhin ka pa kung matamis magsalita ang isang manliligaw, babagsak at babagksak ka rin. Kasabihan nga sa atin, walang matimtimang birhen sa matiyagan manalangin.
Sipag at tiyaga ang naging puhunan ni Senator Manny Villar upang umasenso. Sa pag-ibig hindi lang tiyaga at sipag ang iyong puhunan, pati kapal ng mukha. Kung wala kang tiyaga wala kang sinisinta. Kung hindi ka kikilos aamagin ka sa baul. Ang pag-ibig ay hindi puro pangarap lang diba, kailangang kumilos. Si Kapitan Kidlat nga ay dinadaan lahat sa kidlatan o bilis ng kamay, hehehe. Sino sa inyo ang hindi?
Sense of touch and timing ang kailangan ang payo naman ni Mang Kulas. May iba diyan na hindi mo makuha sa salita. Kailangan dito ang santong paspasan, inay ko po! Itanong natin kay mang Greg kung mahalaga dito ang haplos ng pagmamahal para madama ng dilag na sinisinta ang init ng iyong pag-ibig. Kiliti, iyan ang matiyagang tinitiktikan ng mga kalalakihan kung nasaan ang weakness o kiliti ng isang babae. Kapag ito ay natumbok na, lagot kang Neneng ka, hindi lang sa halik at yakap ang iyong aabutin, ibubuka pa nila ang iyong hita tuloy sa glorya (hindi sa Malacanang, ha.)
Hmmmm, matitinik itong mga taga CD dito. Alam na alam kung nasaan ang kiliti ng isang babae. Pero kailangan lang pino ang dating, the Cocoy’s way kung saan si Eva na mismo ang pupulupot hindi ang ahas, hehehe. Ingat lang, huwag naman masyadong garapal ala Banong baka maturn-off si Eva at hindi na niya sasagutin pa si Adan.
Babae din ay nangaakit, di ba Kimuchi idol at pantasya ng mga kalalakihan? Kaya nga inihahambing ang isang babae sa isang mahalimuyak na bulaklak upang lapitan ng mga bubuyog at sipsipin ang kanyang angking bango at ganda. Pero manong Joe may mga babae din na ang hinahanap ay ang dunong ng isang manliligaw, gustong-gusto nilang tumanggap ng mga love letters na nasusulat pa sa isang mamahaling papel na nilalagyan pa ng pabango noong araw. Palagay ko dito experto si manong Joe sa pagpapabagsak ng mga matimtimang birhen sa pamamagitan ng love letters. Bentahe ang pagiging malikhain, ang pagiging makata upang ihayag at lumuhod sa panulat kay Neneng nang maawa na ito tugunin na rin yaring pagmamahal. Nanay ko dito bumagsak sa aking erpat. Dinaan lang sa pasulat-sulat na humantong sa isang pagiibigan hanggang nabuntis ang aking nanay at siya’y pinakasalan.
Well kayo naman ang magkuwento kung paano kayo naka-bingwit not only once but many times. I am sure marami kayong lihim sa isang pagsintang nakaraan. Malaking bagay ang inyong mga comments dahil ako’y isang sawi sa pag-ibig.
Having work with prostituted women before as a social worker/researcher, I have been professionally trained no to disclose any information regarding people who are subject of our assistance and interventions in the agency. It is a private agency alright, but it’s very particular about the privacy of the clients. I don’t know if it would be okay for me to do it. But I am not disclosing anybody among my clients, I will just write a story based on the common experiences of our clients. I repeat, this is a fiction based on true stories of women who earned for a living as commercial sex worker.
May Aids Ako Ate
May aids ako ate, Ito ang ipinagtapat sa akin ni Angel (not a real person) pagkatapos niyang ma-ospital at pinagsabihang huwag nang makipagtalik pa kanino man at magpagamot. Ito ang kanyang worry kung papaano niya matutustusan ang mahabang gamotan na wala namang kasiguradohan kung gagaling pa siya o hindi. “Madugtungan man lang ang aking buhay ng ilang taon, masaya na ako.” Kusa siyang nagpunta sa agency at ipinagtapat ang kanyang kapalaran para matulungan. Natulungan na namin siya noon, hindi na gumagala pa sa lansangan kaya nakakabigla naman itong ibinalita niya sa akin. Ngunit wala kaming kakayahan para siya arugain sa agency maliban ang bigyan siya ng emotional support sa kanyang kalagayan ngayon. Ang tanging magagawa ng agency ay bigyan siya ng referral para sa isang institusyon na may kapabilidad na magbigay ng ganitong serbisiyo medikal.
Tinanong ko siya. “Ano ba ang nangyari sa iyo Angel? Di ba nabigyan ka na namin ng livelihood assistance noong araw? Bakit mo pa muling binalikan ang trabahong isinusumpa mo na noong araw?”
Hindi siya kaagad makapagsalita. Being her caseworker, talagang malulungkot ka kung ang taong sa palagay mo na ay socially and economically rehabilitated ay muling bumabalik sa dati niyang gawain. Pero naging maunawain ako sa kanya. Ipinarating ko sa kanya sa pamamagitan ng aking pananalita at body language na handa akong makining at unuawain siya sa kanyang problemang hinaharap sa ngayon.
“Marami po ang nangyari ate, nawala ako sa kontrol ng aking sarili. Isang istambay po ang nanligaw sa akin, at dahil nagtiwala ako kaagad sa kanya dala na siguro ng pagmamahal ay nagsama kami bilang mag-asaw kahit hindi ikinasal. Mali ang aking akala, hindi po siya nagbago at inubos po niya ang aking munting puhunang pangkabuhayan para sa kanyang bisyo.” Nakailang hingang malalim din siya pagkatapos magsalita.
Muli ko siyang tinignan sa mga mata para suriin kung nagsasabi siya ng totoo. Wala akong nabanaagan na kahit kaunting bahid ng pagaalinlangan. Nagsasabi siya ng totoo. Kaya ang susunod kung aalamin kung may kinalaman ang lalaki sa muling pagtahak niya sa gawaing “pagpopokpok.” Positive ang kanyang kasagutan.
“Masyado na po siyang nagumon sa droga, at nang wala na siyang makuhang pera mula sa akin, ay ibinugaw niya naman ako sa mga dayuhan. Hindi po ako makapalag dahil pinagbantaan niya akong papatayin. Marami siyang mga koneksiyon, nagbebenta nga din po siya ng droga maliban sa pagbubugaw niya sa akin. Kaya naman sa kinalaunan, nakasanayan ko na rin ang makipagtalik sa ibat-ibang lalaki sa loob ng isang linggo. Kalahati ng aking kinikita ay napupunta lang sa kanya.”
Bahagya siyang huminto sa pagsasalita. Pinaglaruan niya ang kanyang dalang panyo, nilalapirot ito na tila pinagbalingan ng kanyang poot at pagsisisi sa kanyang pagkakamali at pati na rin sa pang-aapi ng iba. Bahagya ko lang sasabihin ang isang masaklap na pangyayari upang masadlak siya sa pagpuputa na nagsimula noong menor de edad pa siya. Hinalay siya ng kinakasama ng kanyang ina noong 13 years old pa lamang. Kung ilang ulit na pinagpasasahan nito ang mura niyang katawan. Mabuti na lang at hindi siya nabuntis. Naglayas siya sa edad na katorese at nagtrabaho bilang isang hostess sa isang siyudad. Lampas na siya sa edad na beinte nang una namin siyang nakilala. Ngayon ay dalawang taon na lang para umabot siya sa edad na trenta, 30. Nakakalungkot at sa ganitong uri ng buhay siya nasadlak at mamamatay kung saka-sakali.
“May nakilala siyang mga dayuhan at ibinugaw na naman niya ako. Ngunit sa halip na gamitin, dinala naman ako ng mga ito sa isang bansa upang magtrabaho sa isa sa mga clubs na pag-aari nila. Kahit papaano ay may itsura naman ako, maputi, ay may makinis na balat. Katangiang hinahanap nila para sa kanilang mga dayuhan ding kustomers. Kaya unang araw ko pa lang ay dinala na ako sa isang kustomer nilang dayuhan para makipagtalik.”
Dahil huminto siya ng bahagya sa pagkukuwento ay kinuha ko naman ang pagkakataon upang magtanong. “Ilang buwan o taon kang namalagi doon,” ang tanong ko sa kanya.
“Mga anim na buwan na halos araw-araw ay may nakikipagtalik sa akin na dayuhan. Minsan ay isang Asyano, minsan naman ay Arabo, at maging mga itim na taga Africa ay nakaranas sila sa akin.”
Sa pagliliwanag ng kayang ikinukuwento ay muli ko siyang tinanong kung saan napupunta ang kanyang mga kinikita at kung ano ang mga nararamdaman niya sa araw-araw niyang pakikipagtalik sa ibat-ibang mga kalalakihan. Dito na siya naiyak sa galit. Ito din ang gusto kong mangyari para mailabas niya ang lahat ng kanyang sama ng loob.
“Sa buwisit na lalaking iyan, sa kanyang mga bisyo. Kasunduan namin ay ibibigay niya ang kalahati ng perang aking ipinapadala sa aking ina na noon ay nabubuhay na lamang bilang isang labandera at para matulungan ko din ang isa kong kapatid na nag-aaral. Iyon pala ni kusing ay wala silang natanggap. At namatay naman ang aking ina sa sakit na TB dahil na rin sa wala na siyang makain pa at pambili ng gamot. Namasukan naman bilang isang gasoline boy ang aking kapatid pero kulang pa para sa pagkain nila ang kanyang kinikita. Pagkakataon na sanang makatulong ay napunta pa sa wala.”
Pagkasabi nito ay bigla na lang siyang naiyak ng todo. Napatayo tuloy ako sa aking upuan para kalamayin siya. Hinagplos-haplos ko siya sa likuran at parang bata siyang umiyak sa aking dibdib. Inabutan ko siya ng tubig para painumin nang makahinga siya ng maluwag.
(Itutuloy) Abangan kung papaano nahawa ng HIV virus si Angel.)
Porn women are highly susceptible to HIV/AIDS infection. Porn movies usually exhibit unprotected sex. Angel was infected with the HIV virus when she had multiple and unprotected sex with three Nigerian men. Even Mr. George also contracted the virus when she had sex with Angel.
Paano Nahawa ng AIDS si Angel?
Kalaunan ay pinagsawaan na rin ng mga dayuhang turista si Angel. May mga dumating na batam-bata pang mga GRO at di hamak na mas magaganda sila sa kanya. Na-renew naman ang kanyang work permit bilang isang utility worker. Pinakawalan na siya ng mga sindikato dahil hinid na nila kailangang. Maliban diyan ay may hinala pa sila na baka nahawaan na siya ng isang African tourist.
Nakahanap naman ng trabaho si Angel bilang isang utility worker ang isang restaurant. Ngunit hindi siya nagtagal dahil medyo nalulugi na ito bago pa siya napasok doon. Maliban diyan nalaman pa nila ang kanyang background bilang isang pokpok kaya tinanggal sa trabaho. Wala siyang sapat na pera na pambili ng ticket para makauwi sa Pilipinas. Nagpalaboy-laboy siya sa bansang iyon at nagpapagamit sa mga nakakakursonada sa kanya kahit sa maliit lang na halaga .
Isang araw may isang puting lalaki (na tawagin na lang nating Mr. George) na nasa edad kuwarenta ang nakilala niya. May katabaan ito at bihasa sa mga bansa sa South-east Asia. Kinaibigan siya ang nang malaman niya ang kanyang problem ay pinangakuan si Angel na tutulungan niyang makalikom ng sapat na halaga para makauwi. Dahil na rin sa tindi ng pangangailangan kaya kapit-patalim na siya. Sumama siya kay Mr. George at siya’y naging siyota ng lalaki. At sa pagsasama nila ni Mr. George madalas siyang gamitin nito dahil matakaw sa laman ang lalaki. Kung minsan naman ay pinagagamit din siya sa mga kaibigan nito. Katuwiran ng lalaki pakikisama na lang daw nang hindi sila mapa-initan at palayasin sa bansang iyon.
Hindi naman siya minamaltrato, inaalagaan nga mabuti at ibinibili ng mga pangangailangan niya. Unti-unti rin siyang nakaipon ng halagang kakailanganin para makabili ng ticket. Ngunit ayaw siyang pauwiin ni Mr. George, ang sabi sa kanya mag-ipon siya ng marami nang hindi na siya magpopokpok pa. Sa halip na pauwiin sa Pilipinas ay inalok pa siyang dalhin ito sa isang bansa sa South East Asia para magkapera. Dahil sunod-sunuran lang siya kaya pumayag na.
Sa isang bansa sa South-East Asia na malapit sa Pilipinas siyang dinala. Si Mr. George ang nag-ayos ng kanyang mga travel documents pati na ang plane ticket. Nag-enjoy naman siya dito ngunit may panibagong racket na naman na pinasok si Mr. George. Ginawa siyang artista para sa mga malalaswang video. In short napasok siya sa pornograpiya. Habang nakikipagtalik siya sa ibat-ibang lalaki ay kinukunan siya ng video at mga still pictures. Kung ano-ano ang pinagagawa sa kanya: nandiyan ang ipasubo sa kanya ang mga naglalakihang ari ng mga ibat-ibang lalaki, bubugahan siya ng semilya sa mukha, at sabay-sabay na makikipagtalik sa tatlong lalaki. Diring-diri na siya sa pinaggagawa ni Mr. George kaya gusto na nitong layasan ang puti. Pero gustohin man niyang umalis ay wala siyang mapupuntahan o mahihingan man lang ng tulong. May pera man siya ay hindi naman niya matakasan si Mr. George dahil hawak nito ang kanyang pasaporte.
Isang araw habang namamasyal sila ni puti ay pinalad naman siyang makakilala ng isang Pilipina nang magpunta siya sa comfort room. Kinausap niya ito at ipinagtapat ang kanyang problema. Naawa ang babae sa kanya kaya pinangakuan siyang tutulungan. Ngunit walang nangyari sa pangakong iyon. Hindi rin siya makalabas ng bansa dahil hawak ni puti ang kanyang pasaporte. Kaya nagpasya na siya na kahit anong mangyari ay kukunin niya ang kanyang pasaporte. May sapat siyang pera para makarating kahit saan at makauwi. Naghihintay na lang siya ng magandang pagkakataon para mabawi ito.
Isang araw dinala siya ni Mr. George sa isang resort para magrelax. Dito ay nabuo na niya ang kanyang planong nanakawin niya ang kanyang passport na nasa shoulder bag lang ni Mr. George. Lalasinging niya ito hanggang makatulog. Ngunit iba rin pala ang pakay ni Mr. George doon ipapagamit niya si Angel sa tatlong Nigerian habang kinukunan sila ng Video. May mga iba pang babaeng kasama siya para sa isang porn movie na gagawin doon. Isang cottage ang ginamit nila. Una siyang ginamit ng mga Nigerian. Sa sobrang laki ng kanilang ari na halinhinang isinusubo halos masuka-suka na siya. Maliban pa sa sobrang mababaho ang mga ito. Tiniis na lang niya nang maisakatuparan ang balak.
Pagkatapos niyang makipagsex ng sabay-sabay sa mga Nigerian ay sila naman ni Mr. George ang nagse-sex ng kinukunan ng video. Mukhang ginanahan si Mr. George dito dahil nagawa pa niyang brochahin siya. Tuwang-tuwa naman ang producer dahil makatutuhanan ang eksena nila ni Mr. George. Tinawag nila si Mr. George para mag-inoman. Habang nag-iinoman ay mabilis namang hinalungkat ni Angel ang shoulder bag ni Mr. George. Kinuha niya ang passport niya at isang sobreng may ilang daang dolyares na laman. Mabilis siyang nagpalit at tumakas. Tamang-tama naman na nasa labas na siya ng resort nang nagsidatingan ang mga pulis. Nahuli si Mr. George at mga kasamahan nito.
Tinandaan naman ni Angel ang Mall kung saan niya nakilala ang isang Pilipina. Tuwang-tuwa naman ang taxi driver nang abutan niya ito ng isang daang dolyar para dalhin sa naturang lugar.
(Itutuloy) Paano nakauwi ng Pilipinas at nalaman ni Angel na may AIDS siya.
Working with people with AIDS led me to understand that there are two problems that the society has to address with this phenomenon; how to stop the spread of the disease and its cure, and how people should deal with victims of AIDS with an open mind, trust, and compassion. I cried when Angel died, something that I shouldn’t with the principles I have to observe in my profession. But having placed myself on the shoes of Angel, I similarly felt the pains and sorrows of the ordeals she went through in life. We are lucky we are no Angel, it is but fitting for us to understand them, bring them in some compassion, and share with them our blessings?
Nakarating nga sa mall na iyon si Angel.Palingon-lingon siya baka nasundan siya ng mga sindikato na kasamahan ni Mr. George. Mabuti na lang at nagbukas na ito nang makarating siya. Nakihalo siya sa mga tao para makahingi kaagad ng saklolo kung saka-sakaling may magtangka sa kanya. Nasa palibot lang ang kanyang mga mata, nagmamatyag, at handa sa ano mang panganib na darating.
Nagpalibot-libot siya sa loob ng mall at naghahanap ng kapwa Pilipino na mahihingan ng tulong. Maya-maya ay may nakita siyang Pilipina. Hindi iyong nauna niyang nakilala. Nilapitan ito at nagpakilala sa kanya. Sa una ay alanganin pa sa kanya ang kapwa Pilipino. Ngunit nang ipakita nito ang kanyang passport ay nagbago ito. Kilala din niya iyong babaeng nakilala niya noong una. Isa na siyang permanenteng residente ng bansa kagaya nito. Mga dating katulong sila na nakapag-asawa at nagsilang ng mga anak sa bansang iyon. Kilala nila iyong presidente ng Filipino Association sa naturang bansa. Pero sa kalagayan ni Angel na nanganganib ang buhay at kalayaan ay hindi na nila itong hinintay pa. Tinawagan na lang nila ang Pangulo ng samahang Pilipino at hindi naman ito nagkait ng tulong. Dinala siya sa Philippine embassy para matulungan siyang pauwi ng Pilipinas.
Sa embassy ay ikinuwento ni Angel ang lahat na nangyari sa kanya. Hindi naman nagpabaya ang agency kaya dinala naman siya sa Women Welfare Federation para sa de-briefing at physical examination. Ginawan siya ng casestudy ng mga social workers at saka dinala sa isang doktor. Napailing pa ang doktor sa kanyang sinapit. Ngunit ang higit pang gumimbal sa kanya ay nang malaman niyang mayroon pala siyang sakit na AIDS. Nakuha marahil sa pakikipagtalik niya sa ibat-ibang mga kalalakihan. Ipinaalam din nila ang kanyang kaso sa Philippine Embassy na kung saan naman ay inabisohan nito ang Department of Health. Dahil na rin sa kagustuhan nitong makauwi na nang bansa ay tinulungan siyang maka-uwi ng Pilipinas.
Dala ang kaunting halaga ay umuwi na siya sa kanilang tahanan pagkatapos niyang mangako sa Department of Health na magrereport lagi at magpapagamot. At ganon na lang ang pag-iyak ni Angel nang kapatid na lang ang dinatnan sa kanilang tahanan. Sa una ayaw pa siyang patuluyin ngunit nagmakaawa siya at sa tulong na rin ng mga kamag-anak na nakialam na sa problema niya ay nagkasundo silang magkapatid. Wala na rin siyang sagabal na magbagong buhay muli dahil nasa kulungan na rin ang kanyang dating kinakasaman na nagtaboy sa kanya upang sirain ang kanyang kinabukasan. Ang kaunting halaga na naipon at nakuha niya mula kay Mr. George ay idiniposito na lang niya sa bangko para sa kanyang pangangailangan. Ngunit ni isa man lang sa kanyang mga kamag-anak ay walang nakakaalam sa kanyang sakit. Natatakot din siya baka pandirihan siya.
Ngunit hindi nagtagal ay nadiskubre din nila na may sakit siyang AIDS dahil sa pagbabago na ng kanyang pisikal na pangangatawan. Halos ipagtabuyan na siya dahil nandidiri sila sa kanya. Wala na siyang ibang matakbuhan pa kundi ang Agency. At dito namin siya tinulungan na magkaroon ng isang matitirhang tahanan, isang tahanan na ang kanyang mga nakakasama ay mga katulad din niyang may sakit nito. Malungkot man ang sinapit nila, ngunit pilit pa rin na hinaharap nila ang buhay. Sila-sila mismo ang nagbibigay lakas sa bawat isa. Malaking tulong din para sa kanila ang may mga taong mabubuti ang kalooban na nakakaunawa sa kanilang sitwasyon at tumutulong. At dito ko nakita ang isang suliranin ng lipunan, hindi lang sa takot dito sa nakakahawang sakit kundi sa kawalan ng kabatiran at pang-unawa ang mga tao kung papaano nila tanggapin at makisalamuha sa mga taong may sakit na AIDS. I have long worked with People with AIDS at dito ako natuto kung papano maging isang tunay na tao.
Isa si Angel sa aking iniyakan na hindi dapat sa isang social worker na katulad ko. Umiyak ako dahil inilagay ko ang aking sarili sa pait at trahediyang dinanas niya sa buhay at aking naramdaman ang kalbaryong tinahak ng isang Magdalenang sawim-palad na katulad niya. Nang nabubuhay pa siya palagi siyang may note para sa aking kung saan niya inilalahad ang kanyang pasasalamat sa mga magagandang bagay na nangyayari sa kanya araw-araw habang papalubog na ang nalalabi pang araw sa kanyang buhay. Nalungkot ako dahil nang natulungan ko na siyang magbago akala ko ay hindi na siya muling masadlak pa sa putikan. Ngunit hindi lang pala putikan ang kanyang kinsadlakan kundi impierno na dulot ng kasakiman ng mga tao sa pera at laman.
May bigat ang aking dibdib at mga paa nang aking lisanin ang Agency para lumipat sa ibang field of specialization ng aking propesyon. Binalikan ko ang counseling room kung nasaan nakasabit sa dingding ang magandang larawan ni Angel. Para siyang anghel sa aking tingin. Dalawang butil ng luha ang gumulong sa aking mga pisngi. Naramdaman ko na yumakap sa aking puso ang kanyang diwa at ala-ala.
He went to America after the war and worked as a farmer somewhere in California. He married a Mexican lady and had several children with her. When his children reached 18 they left him and married later and had a family of their own. When his Mexican wife died, he lived alone by himself. One day a Filipino friend came to visit him and talked with him about going home to the Philippines for a vacation. The friend encouraged him to come home and find a young Filipina wife so somebody will take care of him when he could no longer move his feet. To cut the story short, he came home to the Philippines and married twenty year old single parent. The young woman married him not for love but his money and the chance to get a permanent resident visa so she could live in America with her son. But marrying a young and sexually active woman proved to be a disaster to him. His sexual prowess is already diminishing and he could hardly have an erection.
Sa unang gabi ng kanilang kasal ay gustong patunayan ni Mang Goyo na kaya pa niya. Pinaghandaan niya ito kaya uminom siya ng viagra para tigasan. Sa isang hotel sa Baguio sila nag-honeymoon. Panay kantiyaw naman ang mga kaibigan at kamag-anak sa napangasawa niyang dahil may hinala sila na wala nang erection ang matanda.
Binigyan naman ni Mang Goyo si Resureccion ng isang libong dolyar bilang regalo sa napangasawa niya at para matuwa naman ito sa kanyang mister na matanda. Natuwa nga si Resurrecion kaya sa unang gabi nila ay ginawa niya ang lahat nang kanyang makakaya para paligayahin si mister. Alam niya na kapag maka-score siya sa unang gabi ay bibigyan siya ng pera uli. Ngunit talagang mailap ang erection para kay mang Goyo. Pero hindi nawalan ng pag-asa sa Resureccion, alam niya na sa pangalan pa lang ay daig pa niya ang viagra para patigasin si San Pedro. Hinimas-himas niya ito at saka isinubo para masarapan at tigasan ang matanda. Panay naman ang kapa ng matanda sa di kalakihang suso ni Resureccion para tigasan siya kaagad. At himala, tinigasan nga si Mang Goyo.
Bago sila nagtungo ng Baguio para maghoneymoon ay pinagpayuhan na si Resureccion ng kanyang kamag-anak na Komadrona na maghubad kaagad ito para magising kaagad ang pagkalalaki ni Mang Goyo. At kung tinigasan na siya ay ipasok kaagad ito sa kanyang butas para may mangyari man lang sa unang gabi nila. kailangan mabuntis siya kaagad para kung mamatay ang matanda ay malilipat daw sa kanyang anak ang kanyang pension at makikihati sa mga kapatid sa mga ari-arihan nito sa America Kaya nang tinigasan na si Mang Goyo ay binulungan na itong ipasok na niya sa butas ang kanyang ari. Ngunit hindi siya pinakinggan ni Man Goyo, kailangan ay may foreplay daw para ganahan lalo ang kanyang misis sa kanilang pagtatalik.
Hinalikan ni Mang Goyo si Resureccion sa lahat ng mga sensitibong bahagi ng katawan niyo, at nilaro ang kanyang butas sa pamamagitan ng kanyang mga daliri. Pinaikot-ikot pa niya ang kanyang sinlalaki sa clitoris ni Resureccion. Nasarapan tuloy ang babae at napaungol pa siya at nilabasan. Tuwang-tuwa naman si Mang Goyo sa kanyang accomplishment kaya nangpasya na ito pumatong sa babae at ipasok na ang ari sa butas nito. At pumasok namang tuloy-tuloy si San Pedro dahil madulas na madulas na noon ang kanyang pekpek. Ngunit nadamihan yata ni Mang Goyo ang foreplay kaya nang umpisahan na nito ang kumadyot at magbomba, biglang na-lowbat si San Pedro at nanlupaypay na hindi pa nakapagpapalabas ng katas.
Nataranta naman si Mang Goyo at pansamantalang daliri niya muna ang ipinalit kay San Pedro habang pilit niyang pinapatigas si San Pedro sa pagdampi-dampi nito sa pisngi at biyak ni Resureccion. Ngunit walang nangyari. Panay sungkit naman ang middle finger ni Mang Goyo sa clits ngunit hindi sapat ito para paligayahin si Resureccion.
“I think you better stop honey and take a rest for a while because you are already joking,” ang bulong sa kanyang mister ni Resureccion. Walang nagawa ang matanda kundi tumigil dahil hinihingal na rin siya.
Nagbuntis din si Resurreccion after a year. Natiyempohan din niyang mapa-erect si San Pedro at naipasok ito nang walang sagabal dahil naglagay muna siya ng KY sa kanyang butas. Kahit papaano ay naligayahan din siya dahil inabot din ng dalawang minutong tusok-bunot si San Pedro bago ito labasan. Natiempong fertile naman si Resureccion noon kaya nagbuntis siya kaagad. Ngayon ay nagbibinata na si Lazaro na nasa Amerika na ngayon kapiling ang kanyang ina at kapatid na si Bonificio na anak ng kanyang mama sa pagkadalaga. Buhay pa si Mang Goyo ngunit bedridden na siya, at nasa pangangalaga naman ng Pilipinong caregiver sa isang Homecare. Hehe, huwag na kayong magtaka kung may mga kasa-kasamang Filipinong boyfriend itong si Resurrecion dahil ngayon lang siya bumabawi sa matagal niyang pagkakatigang sa hamog ng pag-ibig.
Three women and a man were stranded in an island after their sailboat capsized at the middle of the Pacific Ocean.They had no problem of surviving for there is fresh water and plenty of coconut trees in the island. There were other fruit bearing trees too to feed them. But their main problem is boredom and lack of sex. These women on their late 20’s were sexually active, there’s no night spent without sex except when they’re having their menstruation.
The man who luckily survived with them was Lazaro. But he was no use at all since he didn’t show any interest with the three, all pretty and sexy, even if all of them were nude most of the time. They were so surprised. How come macho guys in Manila were chasing and fantasizing with them, but here comes one man named Lazaro ignoring their beauty. They were challenged to seduce him but failed.
May sakit na diabetes si Lazaro kaya may erectile dysfunction siya. Hindi sa ayaw niyang makipagtalik sa sino mang babaeng matitipohan niya kahit tatlo pa silang sabay-sabay kung hindi lang nagkadeperensiya ang kanyang sandata. Sayang may itsura pa naman. Matipuno ang pangangatawan. At ang higit pang nakapanghihinayang ay iyong pagka-inutil ng kanyang mahaba-haba at mataba-taba pa man ding kagamitan. Kung nanghihinayang man ang kanyang mga kasamahan, para kay Patricia ay isang oportiyunidad ito upang patunayan kung hanggang saan ang kanyang kakayahan na gisingin ang natutulog na damdamin ng isang lalaki. Ngunit minaliit lang siya ng kanyang mga kasamahan na sina Lina at Bassania.
Nilapitan niya si Lazaro na noon ay kumakain ng buko. Wala na siyang saplot nang tumabi siya sa lalaki. Inakbayan niya ito at hinalikan. Idinampi pa niya ang malulusog niyang dibdib sa balikat ni Lazaro. Pero hindi siya pinasin ng lalaki. Nakangiti lang siya. “Huwag mong buhayin ang matagal nang patay dahil mabibigo ka lang,” ang kanyang kantiyaw sa dalaga. Ngunit sa halip na tumigil, ay lalo pa niyang tinukso ang binata. Pinaghahalikan niya ito at dinukot pa niya si “daku” sa loob ng brief ni Lazaro. Kahit papaano ay nakaramdam din ng bahagyang sensation ang lalaki. Hindi pa rin tinitigasan ngunit tutungo-tungo na si “daku” na siyang nagbigay naman sa kanya ng inspirasyon. Kaya itinudo na niya ang panggagatong para madarang at magising ang kanyang pagkalalaki. Humalik na rin si Lazaro at niyapos na niya ng husto si Patricia. Pinisil-pisil pa niya ang matigas-tigas at malaking suso nito. Napasigaw naman ang eskandalosang babae ng sarrrrraaaapppp na ikinabigla naman ng mga kasamahan niya. Nilabasan kaagad si Patricia ngunit kulang pa ito kaya tinanggal na niya ang brief ni Lazaro para laruin si “daku.” Sa halip na mainggit natuwa pa ang mga kaibigan ni Patricia habang pinapanood ang dalawa. Alam nila na sila rin ang susunod na tutuhogin kung magtagumpay ngayon si Patricia.
Pero kahit mistulang sanggol na dumedede at sumisipsip sa mga nipples ni Patricia ay hindi pa ganap at katigasan ang sandata ni Lazaro. Hindi na nagdalawang isip pa si Patricia na isubo at dilaan si “daku.” Himala, bumangon si “daku” at tinigasan na parang bakal na azero. Mainit-init pa at nagagalit. Kaya tumihaya na kaagad ang dalaga at kusang ibinuka ang kanyang mga hita. Pumatong na rin si Lazaro para isuksuk si “daku” nang makapaglakbay sa loob at makapagdribble ang manok ni San Pedro. Halos mailuwa naman ng mga kaibigan ni Patricial ang kanilang mga mata sa pagkabigla. Hindi sila nakaimik at tila nabighani sa nakitang himala ang pagkabuhay at resurrection ni “daku”.
Nang mapasok ang makipot na kuweba ay nagumpisa nang magdribble sa loob si “daku.” Kaagad namang umungol sa sarap si Patricia at magsimula nang umiikot ang kanyang puwet nang biglang nalaglag ang isang tuyong bunga ng niyog. Sa kasamaang palad ay nagulat at nawala sa concentration si Lazaro. Bigla niyang nabunot si “daku” nang wala pa sa oras at mabilis namang nanlupaypay ito dahil sa panghihinayang. Coitus interruptos ang nangyari kaya nabitin si babae. Dinakma niya kaagad si “daku” at pilit na pinapatayo.
“Wake up Lazaro, wake up, tayo na “daku” pleasssse,” ang pakiusap niya.
But it’s too late, nakangiti na si Lazaro at nakapagparaos na. Parang longganisa namang pinadaan sa mantika si “daku” na lumiit, umiksi, at nangulubot pa.
Tawa ng tawa naman ang mga kasamahan ni Patricia sa nakita. Parang isang bata namang naglulupisay sa galit at pag-iyak itong si Patricia dahil sa pagkabitin. Abot na sana ang langit kung hindi lang sa tuyong niyog na bumagsak dahil sa malakas na hangin.
(May dalawa pang kasamahan si Patricia, gusto niyong malaman kung ano naman ang sinapit nila sa “daku” ni Lazaro? Magsabi lang kayo, hahaha)
After watching Lazaro and Patricia engaged in sexual intercourse, they promised themselves to get his cock too in their vagina. Lina wanted to be penetrated first and Bassan later if Lazaro could still manage to have an erection. But Bassan did not like the idea to be the last one to be punctured. She wanted to be the first. But Lazaro offered them a win-win solution. They should take care of his cock first and whoever could stiffen it will be the first to enjoy it. Both agreed. Lazaro suggested they should look for some wild fruits in the Island that may have some medicinal properties that could restore potency and sexual virility.
While constructing a shelter to protect them from the weather elements, the three women went around the Islands and look for fruits and other edible things that may cure Lazaros impotency. They arrive simultaneously before lunch time. They fed Lazaro with banana, wild berries, and other kinds of fruits they found in the Island. Lazaro was so full that he wanted to sleep immediately after he finished his lunch. Having finished too their lunch, they also went to sleep beside him.
But Bassan was bitten by an insect so she woke up. She rubbed it with a wild Berry and the pain and itchiness was gone. She came close to Lazaro, took his cock with her right and started playing with it. Lazaro whispered, “do it well it may be your lucky day.” But it was not her lucky day, all her efforts were in vain. She gave up and left rubbing her middle finger on her clitoris. Lina saw what happened and silently laughed inside. It’s her chance to fix Lazaro’s cock and get an erection. While playing with the cock Lazaro whispered to her, “one woman down do your best this may be your lucky day.” Lina was so inspired with what Lazaro said and started pulling up gently, rubbing, and socking his cock. But to no avail, Lina left masturbating to compensate with her frustration.
Because of constantly frustrating them of their tryst, the three decided to leave him and stay on the other side of the Island. They would rather help themselves than to place their hopes to man who was so incompetent to perform. Lazaro allowed them to go because he needed much rest since all night and day the three tried to awaken his cock only to be frustrated. “Sorry girls you cannot fix it. Go and help yourselves. Good luck,” Lazaro said. And he said it right, they found their luck that day. While catching small crabs for food, a sail boat was passing by. Inside were two Americans one of African descent and the other a Caucasian. The black guy got excited seeing three nude women in the beach catching crab. “Women, pretty nude women in the island,” he yelled at his companion. He got his binocular and aimed at the spot his companion pointed at. “Fucking islanders, they’re so pretty and sexy.” The three women saw the sailboat moored and anchored at the island lagoon.
The three women were screaming with joy when the two sailors landed on the beach aboard a motor boat. The women were so excited when they saw a bottle of wine, biscuits, chocolates that the sailors brought with them. But what made them scream was when the two pulled out their briefs and tossed them to the ladies. Their cocks were so long and fat. Now they could fulfill their dreams. The two sailors knew then the women were waiting for them so they kissed and fondled their breasts. They could only serve two and one has to wait. But it’s okay for Patricia because she wanted have sex to both of them simultaneously.
Lazaro saw the boat with two men coming so he rushed to the area where the three women camped. But while running his dangling cock was swaying up and down and the different aphrodisiac elements found from the different exotic fruits he ate took effect. He got an erection. His cock hardened up like a carbon steel. And he wanted to fuck the three women before those sailors could fuck them. But it’s too late the two sailors have already inserted their cocks into the wet pussies of the two sex-starved women (Lina and Bassan) and started pumping the “missionary way.” Patricia was patiently waiting while rubbing her fingers in the clitoris and inserting her right thumb at the vagina. Lazaro with his penis so stiff jumped, pinned her down on the sand, spread her legs and inserted his cock. Patricia moaned with extreme pleasure as Lazaro went on pumping on her till he ejaculated. But he continuing pushing with his cock circling and moving up and down until she screamed of intense pleasure and had her orgasm.
Sensing they have a companion, the two sail men immediately pulled out their things and rushed with excitement to Lazaro who then resting with his back on the sand with his cock still erect. The two women who were about to reach heaven shouted invectives against the two. But the sailors did not mind them. They were wildly interested and excited with Lazaro to satisfy their tryst, having seen no man for a long time while on a voyage at the Pacific Ocean.
Lazaro used to be a mixed-martial arts champion before he became diabetic. So, when the two sail men jumped of him, he immediately sprung into action and subdued them. The two tried to use force so they could take turn in sodomizing him. With the help of Patricia, he tied their hands and shipped them back to their sail boat. He raised the boat anchor and jumped at the rubber boat as Patricia was about to start the engine of the rubber boat. The two were begging to untie them first before leaving them. They ignored them. Without the anchor, the boat was dragged away by the current from the small island.
Lina and Bassan were cheering the two while landing at the beach aboard the motorized rubber boat. They were not happy with the rubber boat but with Lazaro unscathed during the brief scuffle, and his resurrected cock ready to fight them all. They treated him as hero, an irresistible object of their sex fantasies. Patricia scooped some canned goods, other food stuff, wine, and a pack of cigarette before jumping to the large rubber boat. He opened the canned goods and offered them to her companions. Lazaro open some bottles of beer the two jerks brought earlier. With a bottle of whisky and a pack of cigarettes they planned to celebrate. They had no fear of anyone intruding into their party since the two jerks were already at the middle of the ocean.
That evening they lighted a file of dried woods they gathered from the island to build a bonfire. With a portable DVD player they got from the boat providing the music, the girls started dancing and singing together to entertain the resurrected (of his cock) hero Lazaro. When they got tired, the three coiled around Lazaro. They took turn in kissing him and fondling his big penis. Lazaro’s cock hardened and the girls screamed with excitement. Patricia sucked his cock first as Lazaro was busy kissing the girls breasts and later licking their wet pussies. When he had enough, he inserted his hardened cock to Bassans tight vagina as she was the first one to lie down and spread her legs. The woman was wailing with pleasure trying to catch her breath, she was cumming endlessly and experienced multiple orgasm. Lina touched Lazaro’s cock after, it was still hard. Lazaro pulled her on his side lying down on the sand and kissed each other as Patricia had Bassan stroking her vagina. When Lazaro was red hot, he opened up Lina’s legs, mounted and fucked her as hard as he could. The woman was screaming with joy as she pressed hard her breasts to Lazaro’s face to add more weight to her pleasure. She was cumming as she experienced prolonged orgasm. Lazaro rested only for a while after that he was fucking again with Patricia, but this time it was the woman who took the initiative mounting him like a horse and pumping with Lazaro’s big cock inserted inside her vagina. They had the whole night fucking wasting no time to enjoy Lazaro’s resurrected cock. “Tomorrow again, I need some rest,” he whispered to the girls. The girls kissed him then lied down on the sand and had fallen asleep. They’re so happy and inspired looking forward for another day to fuck again with him.
But there’s no next day anymore. While sleeping near the fire a strong wind rolled over a piece of burning wood at the edge of Lazaro’s blanket, and slowly igniting it. Patricia who was sleeping near Lazaro was awakened by the smell of the burning blanket. She pulled the burning blanket yelling at Lazaro and the two women to wake up. But as Lazaro rubbed his eyes to wake up, the burning blanket was blown back to him and landed on his cock. It burned his pubic hair as well as the head of his penis. He agonized in pain. He plunged himself to the water but it could find relief. He was moaning of pain t he whole night.
The three women could not sleep thinking of what happened to the instrument of their hero. They took turn helping Lazaro got some relief. They could not do much to help him because they had no first aid kit specially a burn ointment to apply. It was dark to go around the island to look for some herbs or leaves that could relieve Lazaro’s pain.
The following morning the three sat sadly around Lazaro. They were so silent and sad. Lazaro was sleeping. They were worried, what If Lazaro’s burned penis would get an infection? He will surely die. No he should not die, he was too precious to die. They did not want to lose him. But how? Each looked at his burned penis and cried out of pity. “Please hold on Lazaro, don’t let your penis go and leave us a broken heart,” each one was telling him. But at that state of sadness and confusion they heard a sound of chopper coming to the island. It was a military chopper from one of those island states sent to rescue them.
A year after, Lazaro married Patricia. Her two companions got married too. Lina married a young Australian with a 10 inches long cock, and Bassan married her childhood sweetheart a handsome dance instructor with a small but fat penis. And they live happily ever and after fucking each other always, hehehe.
Nelson is not the kind of student you want to have in your class. A school year with him will land you to the home for the aged or worse to the National Mental Hospital.This is now the fourth time he is in grade four. Her teacher the other school year left for Singapore to work as a domestic helper, better than stick to teaching and let Nelson ruin her career. As a public educational institution they could not bar Nelson from re-enrolling. It is against the law, lest they will be charged of discrimination if they do so. Besides Nelson is the nephew of the Village Chairman.
But who can endure Nelson in their class. He behaves well alright, but this consistent grade 4 repeater has a brain no bigger than a bean. With her master’s degree in Teaching, Nely has all the techniques and strategies of teaching on her finger tips. She tried everything to make Nelson learn but to no avail. And who could forget what Nelson did in their spelling class, he misspelled “public” as “pubic,” and “pack” as “fuck.” She gave him up. It was Nelson who prevented her from being voted as one of the ten outstanding teachers in Santa Barbara. Why not, this jerk caused embarrassment to her. As the organizing committee composed of the Division Superintendent, a District supervisor, and two senior principals from Manila came to observe her, it was Nelson who raised his hands first during the recitation. Nely was so happy that this “idiot’s” performance may seal her bid to be selected as one of the ten outstanding teacher. But to her surprise Nelson was only asking permission then to go out and relieve himself. The pupils laughed and the members of the evaluating committee just smiled with disappointment. Now they have reason to exclude her in the list to be replaced a neophyte teacher who happened to be the daughter of the Mayor. Asid from that Nelson did not want to participate also in the class recitation. He kept on saying, “I am sorry ma’am I don’t want to talk because I might say something you do not wan’t to hear.”
“Matututuyoan ka talaga ng dugo ma’am,” Fely complained to Miss Lupita as she turned over a bunch of keys and all the books and equipments lent to her by the school. Miss Lupita was past fifty, pretty and very energetic. She is one kind of a teacher who never gave up. She always vouched on the integrity of the institution that conferred her the degree in teaching majoring in elementary and secondary education. She has long years of teaching experience. She had already perfected some unorthodox methods of teaching that only a teacher of her caliber could afford to use.
During the first day of classes, she asked Nelson to stay and wanted to talk to him. She was so attracted with the pupil, he is so handsome except that he is brainless.
“How old are you now Nelson,” she asked the pupil as she put her arms on his shoulder.
“Seventeen ma’am going eighteen on the first day of December.”
“Very good Nelson, I am confident that you can be a good pupil to me,” she said him as she fondly pulled the pupil towards her big boobs and pressed them half of Nelson’s face.”
“T-thank you ma’am,” Nelson said as he felt the sensation of his teacher’s boobs building up tingles all over his body.
“Are you sure you are now seventeen going eighteen,” she challenged Nelson.
“Yes ma’am I am.”
Miss Lupita only smiled. She looked at Nelson in the eyes and asked again. “How come they said you are not yet circumcised?”
You can tell anything you want to say against Nelson but please don’t tell him he is “supot” (uncircumsized) or you may experience the fury of his fists. “Who told you about this lie ma’am and I’ll hit him in the face?”
“Nelson calm down, I am only asking,” she said as she dropped her shoulder for Nelson to have a view of her breasts in her half-open blouse.
Nelson was electrified of what he saw prompting him to swallow his saliva. He too challenged the teacher, “You don’t believe me, do you? If you like I will bring out my penis for you to see.”
“Oh, no-no Nelson, I already believe you,” she said as she lightly tapped the already hardened large cock of the school boy.
Teacher Lupita did her best to teach and to make Nelson learn. She allotted an hour each day during after classes to tutor Nelson in the different subjects. They made an agreement, that if Nelson failed to answer the teacher’s question she would pull his testicles. A lot of time teacher pulled his testicles, But Nelson learned how to be smart, he studied very well to spare himself from teacher Lupita pulling his testicles always if he could not to answer her tutor’s questions correctly. To the surprise of her classmates and other teachers, Nelson topped all the examinations in the different subjects in grade four except Math where his grade was pegged to 65.
But teacher Lupita told him that there is always a room for improvement, and math is that room. Teacher assured him he would become an expert in math at the right time. But when was the right time? He was already eager to learn and become a mathematician. But until now he could not answer the question, “how much part of your penis is left if it is inserted at your teacher’s special pocket?”
“Teacher is very madaya (too tricky),” he said.
“At the right time, you will know the answer,” the teacher assured him.
Days and months passed by. Now it was December and the whole class was busy decorating their classroom. Nelson brought a branch of tamarind tree to be decorated for the Christmas tree. Actually everybody was excited decorating their classrooms because the town mayor announced he would give a cash gift of five thousand pesos to the best decorated classroom in the town.
“You help me decorate the Christmas tree Nelson after the last period,” teacher told Nelson.
“Yes ma’am, Nelson answered.”
As soon as the all the pupils left and nobody was already in the school campus, except them, teacher asked Nelson to get the box containing the Christmas lights and other decorations for the Christmas tree at the store room. He did but could not find any. The lad was already sweating but still no box was there. He called the teacher. Teacher Lupita rushed to the store room. But since the door and all the windows of the classroom were already locked, it was hot.
“It’s hot,” teacher said as she removed her blouse and threw it a her desk. All that was left with her was her bra. She helped Nelson look for the Christmas decor at the store room but could not find any. Teacher suddenly dropped her body on Nelson. The lad was alarmed. “Are you alright ma’am,” he asked the teacher. “I am a little bit dizzy, but I am okay,” was her answer. To be sure, Nelson held her teacher’s face and look at her eyes if the teacher is telling him the truth or not.
But teacher pulled his hands and pressed them to her breast. ”What did you feel Nelson.”
Nelson thinking it was one of those tuturing sessions they had, Nelson immediately answered her, ”it’s a bra ma’am.”
Teacher removed her bra and asked Nelson again, “Now Nelson, tell me what did you see?”
Without malice Nelson answered her, “it is a pair of female’s breasts ma’am”
“Okay come and feel them stupid,” she told Nelson.
Nelson did not know what to say, but did exactly what the teacher told him.
“That’s nice Nelson,” the teacher whispered. And Nelson’s hands were still there, nailed at her breasts for a long time because he could not wait for the teacher to say, ”that’s enough for today.” With Nelson’s penis slowly getting an erection and teacher Lupita’s vagina was already wet the teacher was starting to get wild.
The Teacher brought her right hand near Nelson’s pants and aimed at his penis but the boy resisted.
“No ma’am that is unfair. I think I answered all your questions correctly,” he said.
The teacher got mad. “My goodness Nelson, how come you are not ready yet to study Math? I think this is not yet the right time” the teacher said.
Nelson felt so sorry too for he did not pass the test again. But the teacher was kind enough to assure him, ”better luck next time.” And she silently assured herself too, “let me try again.”
On his 18th birthday, teacher Lupita invited Nelson to her house for a dinner. The teacher personally went to Nelson’s house and gave Christmas presents to his parents. She asked permission if they could allow their son to stay overnight in his house to teach him mathematics since he was at risk to plunk the subject and stay another year more in grade four. The parents willingly allowed Nelson to go to his teachers house to study math. They could not refuse anything the teacher told them because they knew the teacher had done so much to improve the learning ability of Nelson.
Nelson was surprised there were only two of them in the house. The house although big, looked more of a haunted house to Nelson. The young man was not afraid of teacher Lupita, for he knew she was kind to him, but of ghosts. “Are there ghosts in this house,” Nelson asked teacher Lupita. The teacher only smiled. “Of course there are, but they appear only to people wearing polo shirt and denim pants,” the teacher said. Immediately Nelson removed his pants and polo leaving only his shorts and tight undershirts. “You are wise Nelson,” the teacher said. “Now the ghosts have no reason to come out and scare you.” Nelson just nod his head apparently afraid of the spirits of the dead.
“Okay, it’s time to study Math,” teacher Lupita said. The teacher taught him how to add, subtract, multiply, divide, and solve mathematical problems. Nelson tried to focus his mind on the various principles of modern math and other mathematical steps so as not to entertain the thought of a ghost. He was too afraid of ghosts that he did not let his mind wonder. Later the teacher challenged him, “any problem you could solve, I’ll remove my blouse. But if you can’t you remove your undershirt.” Nelson agreed. Teacher Lupita gave him a very simple math problem requiring addition and division only. Nelson solved the problem immediately. He giggled when teacher Lupita removed her blouse. But teacher Lupita has another problem to solve again. This time it was her skirt against your Nelson’s brief. But to her dismay, Nelson easily solved the problem again. Now Nelson was not only giggling he was already laughing as the teacher was only wearing bra and panty then.
Teacher Lupita was a little bit nervous. She did not expect Nelson to be this sharp. Teacher Lupitagave Nelson a problem in the addition and subtraction of fractions. The teacher knew Nelson would fail in this problem since she only discussed withhim the steps but no actual examples. The deal it was her bra against the undershirt of Nelson if the young man could solve the next problem. With much difficulty Nelson was able to solve the problem. She was a little bit hasitant to do it, but a deal is a deal so teacher Lupita removed her bra. Nelson saw again the stout breast of her teacher and malice already entered his mind. There were three more problems to solve. This time the teacher made and ultimate challenge, her panty against the undershirt and brief of Nelson. The teacher gave him a very difficult problem to solve in modern math. Nelson just smiled and solved the problem hurriedly. He was more interested in looking at her teacher’s breasts rather than solving the problem thoroughly. He failed this time. Not only that the product of his multiplication was wrong, the placement of the decimal was wrong. He had to remove his undershirt and brief. Teacher Lupita giggled secretly. She was so excited withthe long, fat and hard cock of Nelson. Nelson was totally nude and he had mixed emotions. A little bit shy with the rising of his cock in front of her teacher he waited for the last problem. Finally the teacher gave him the last problem. “If you can solve this one, I will remove my panty and I’ll give you a very special prize as a reward,” the teacher said. The problem was solving percentages. The problem was a little bit easy but Nelson was not taking any chances so he reviewed his answer and computations. He got it right. Teacher Lupita slowly removed her panty to the amazement of Nelson. Nelson had been imagining how does a real vagina looked like. With his eyes wide open he came close to his teacher. “Congratulations Nelson, you are a bright boy,” she said.
Nelson embraced his teacher and fondled her breasts. The teacher did not react at all, he wanted Nelson to make all the moves so she will not be charged of sexual harassment. Nelson kissed her on the lips, and teacher Lupita started to feel the heat of his passion. “I want to get my prize now,” Nelson said. ”What prize do you want Nelson,” she whispered. Nelson took the hand of her teacher and let her gently hold his erect cock. “I want to put this thing inside the special wallet of my teacher,” Nelson whispered to her too. Teacher just gently felt it, squeezed it and let the head of his cock touched her wet pussy.
Having no actual experience yet in sexual intercourse, Nelson could not explain the sensation he felt. All he had in mind was to sink his cock on the wet vagina of teacher Lupita. She removed Lupitas hands on his cocks and started to insert it at her vagina while both were standing. No matter how stiff was his penis, it could not go down the vaginal canal even an inch. Teacher Lupita knew she had a trying hard virgin wanting to fuck her. Even if she did not have plenty of sex in her life, she knew Nelson was bound to fail without spreading her legs lying down on bed.
She whispered to Nelson, “if you can fuck me this way even for the head only I’ll give you a High Grade in Math.” But Nelson was not interested about a high grade in Math. All he wanted was to fuck teacher Lupita and had an experience for the first time. He tried again pushing hard his cock on the wet vagina of the teacher. Fearful Nelson may lose the initiative to fuck her, she stopped the young man to give him the needed lesson how to fuck.
“Stop it idiot, you are not going anywhere with your method. I’m getting bord already,” she said.
“Then teach me how to do it,” said Nelson who was already impatient.
Teacher Lupita kissed the young man as she slowly went down the floor to lie down. Nelson followed. He spread the legs of the teacher as instructed then he mounted on her. Nelson slowly pushed his rod on the wet pussy of the teacher and his cock was slowly going down the cave. Nelson felt a sensation he never felt before. He put all he had inside the teachers wet vagina.
“N-Nelson, only the head please so I can give you a high grade,” she teased Nelson who had already succeeded in invading her deepest chamber. She was already moaning with joy and excitement.
“N-never mind the high grade ma’am, I have to put all I’ve got… put all,” Nelson protested as he was agonizing with much sensation at the head of his cock.
“If that’s what you want then put all your banana and start pumping because you have been hanging me for a long long time baby,” laughed the teacher.
Nelson did as he was instructed pumping hard and fast until he ejaculated. But with his big and hard cock coming up and down teacher Lupita had been cumming for long until she reached orgasm. She had been crying hard like whore with sensations as she was simultaneously by two veteran fuckers armed with hard-stinging cocks. That’s how she felt as this young man Nelson fucked her so hard.
“For a first timer, you are really good Nelson,” teacher Lupita said while embracing and kissed each other lying down on a newly polished floor. They rolled over some seminal fluid which splatter like paint from the floor. It’s Nelson’s semen which overflowed from the vagina of teacher Lupita. The young man must have ejaculated plenty of seminal fluid. “Your wallet is really sweet and delicious,” Nelson answered.
They fucked till down and stopped only to eat snacks and drank milk. Teacher Lupita had planned for this a long long time. She had prepared Soup No. 5 for Nelson to last the whole night. But Nelson got tired too and slept. Teacher Lupita had fallen asleep too. Both were so tired having plenty of sex before they fell down and slept out of exhaustion. They did not even bother to put on their clothes while lying down the floor.
But Pepay, the older sister of Lupita arrived and saw the two both naked embracing each other. She screamed to what she saw apparently surprised her sister could do such thing. But Lupita approached her sister and apologized to what she had done. She had done this so many times but Pepay could always forgive her sister Lupita for she is the only one supporting her. There were only two of them living now for they were orphaned at an early age. Pepay became and spinster because she devoted much of her time taking care of Lupita. In fact it was Pepay who worked hard as a laundrywoman to send her to school.
Before the news could spread around like wildfire about her “horny” encounter with a pupil, Lupita talked to Nelson’s parents and informed them about their having sex already. She pleaded to the parents to allow Nelson to marry her just to protect her honor and reputation as a teacher. The parents were more than willing too to allow their son to marry his teacher, at least the teacher could not only teach their son she could also financially support a family. Lupita being a teacher could send Nelson too in college.
They got married. During their honeymoon teacher Lupita was surprised because Nelson learned so fast how to make love, he learned how to lick her pussy till it became wet, worked on her breasts, and control his ejaculation so both could be cumming together. Nelson studied also an ancient art of love making, the Kamasutra, so he could satisfy his wife to the fullest. Teacher Lupita’s day was not complete without sucking the long and hard cock of Nelson. Oral sex made Nelson loving and caring to his wife. After marrying a young man teacher Lupita look younger this time and prettier. Her secret, oral sex and swallowing her husband’s semen. Their sex life gets more exciting each day. Nelson told his wife, “we are born to fuck each other everyday.” And Lupita told her husband, “you are my everything, my life, my love, my happiness, and my super fucker.“
After he completed grade four, Nelson applied for educational accelerated program of the Department of Education and qualified as a high school graduate. He long completed his degree in education and now teaching sex education and family planning in a community college. At present he is already working at his thesis to complete a master’s degree major in special education. Teacher Lupita was awarded as the most outstanding teacher by the local government for her dedication and commitment in helping hard-to-learn students improve in their level of learning.
Both are happily married for several years now. And as every story teller ends the final chapter of his book says, and they lived happily ever and after sucking, licking, and fucking each other, hehehe.
I know he is going to win. He has all the indications to win. People love him. It is not the race but a promise of better economy that made him win. He is bi-racial, it is wrong to say he is the first African American to win as the president of the United States. He is not a hero like McCain, but he knows what it takes to be a hero. He is popular among the poor being a community organizer and having been exposed to the poverty of South East Asia. He deserves to win. Perhaps the world will be a more peaceful and productive world with him as the president of the United States. Perhaps war in Middle East would soon be over and thousands of American soldiers in Iraq will be home to be with their love ones in the the US. War is bitter, we are all losers. We need peace for that’s the only way the world would be peaceful and prosperous.
Kaya Colegialagirl huwag ka nang malungkot. Huwag ka nang umiyak. Sayang lang ang iyong mga luha. Tanggapin mo na ang katotohanan na sawang-sawa na ang buong mundo sa giyera. Kailangang ang isang taong may malasakit sa kapayapaan, isang taong ayaw sa digmaan, at isang taong gumagamit ng mga mapayapang pamamaraan para lutasin ang mga gusot sa sandaigdigan.
Mabuhay ka Obama. Ikaw talaga ang nahirang para maging pangulo ng America. Nasa iyong mga kamay ngayon ang kapayapaan, panindigan mo sana ang iyong mga pangako at gawan ng paraan itong global economic crisis. Nasa iyong mga palad ang Kapalaran ng buong daigdig. Huwag mo sanang palalampasin ang pagkakataong ibinigay sa iyo. Napili ka bilang pangulo ng America dahil naniniwala sila na masa karapat-dapat kang pagkatiwalaan kay sa iyong katunggaling si McCain. Kaya lang sir, huwag mo sanang bibigoin ang lahat na sumuporta sa iyo.
At sa iyo naman Colegiala girl, dahil si McCain ang pinili mo, karapat-dapat ka lang na magpakain sa akin. Kasi kung si McCain naman ang nanalo, pakakainin din kita ng libre kagaya nang gagawin mo sa akin ngayon. Huwag ka nang malungkot na natalo si Sarah Palin dahil nandiyan pa rin si Vilma Santos. Anong malay mo siya ang mananalong Vice-president sa 2010. E di parang nanalo na rin si Sara Palin. Di ba magkamukha sila?
Hindi sa ako ay nangangantiyaw sa iyo, pero saan mang labanan ay may nananalo at may natatalo. Nagkataon lang ako ang nanalo sa ating pustahan kaya dapat lang na paninidigan mo ang ating kasunduan. Huwag kang mag-alala. Hindi naman ako matakaw gaya nang sinabi mo. Pero titiyakin ko sa iyon kulang ang isang pizza para sa akin. At iyong japanese food, maaring pag-usapan natin na kapag nakuha mo na lang ang iyong bonus. Huwag ka sanang malulungkot dahil sa bawat pagkabigo ay may naghihintay ng tagumpay.
Personally, I have nothing against the outfit of Michele Obama. If she feels comfortable from wearing it then who am I to disapprove?But I was fascinated with her dress on the election night. I know people who saw it have varied reactions from simple praises to heavy criticism. As Michelle Obama’s admirer, I felt so excited to know how other people comment on her election night’s dress. I don’t care what they say about her negative one or praises, but it pays to know how people think the way this soon to be first lady of the 44th president of the United States dress. I went from one blog to the other to learn what do some people are thinking.Below were some of the comments and reactions I got.
One blogger said that the Narciso Rodriquez dress she wore on the election night was cool and stylish. Mrs. Obama according to this blogger said that made a fine and “exciting and unexpected choice. Another writer too noted the dress as “slightly askew and confused.” One blogger expressed disappointment with her election-night dress saying it was an “odd choice.” She said the “cut did not flatter with her figure or work well on Camera”; and the “bolero-like sweater only added to the shapeless silhouette.” And 65 percent of respondents interviewed on this issue said they ‘hated it.’ But of course these were only their opinions and I must respect them.
I know Mrs. Michelle Obama could not be compared to Jackie Kennedy for nothing. She wears elegant dresses that make her a very fashionable person. I believe that Mrs. Obama’s fashion style would soon catch world attention once she becomes the US first lady. Young women would soon follow Mrs. Obama’s style and kind of dresses. She is an admirable woman so it would not be surprising to see women dressed like Michelle Obama in the near future.
Of course marami na namang maiinggit sa kanya at kabi-kabila na naman ang mga kritisismo sa kanyang pananamit. Para sa akin madaling makagiliwan Itong si Mrs. Obama, at talaga namang maraming umi-idolo sa kanya. Pero kagaya din ng mga ibang first lady, aasahan mo na marami ding detractors siya kung saan ay pupunaan na naman siya lagi sa kanyang pananamit.
Sa unang pagkakataon ay makikilala sa buong mundo ang isang itim o African American na first lady. Sa mga humahanga sa kanya ay matutuwa sila, sa mga ayaw naman ay isang malamig na pagtanggap sa isang katotohanan na ang susunod na first lady ng America ay isang African American. Kayo, anong feeling ninyo kay Michelle Obama?
He wanted to become a general in the Philippine Army so he tried his best to become a PMA Cadet. He took the PMA entrance examination many times but failed to pass. He did not lose hope, instead he pursued a degree in college and took an advanced training in ROTC. After completing his degree (Bachelor of Science in Education) he taught Social Studies and Philippine Culture in a private secondary school. Having completed an advanced training in ROTC, he became a military instructor also in one of the community colleges in his place. He joined the Army reservists with the rank of 2nd lieutenant. Not very long he was absorbed by the Philippine Army as a commissioned officer. He was assigned in Southern Philippines where he had seen action in the field. His troops of combat seasoned young soldiers had been ambushed by the rebels many times but prevailed upon them because of his military skills. He had captured rebel camps as well as high ranking rebel commanders which earned him the name ”the Hunter.” Because of his achievements, he was awarded medals and later elevated to rank of captain in the Army. He was now slowly inching to his dream of becoming a general like the late General Favian Ver, his idol. But luck was not on his side always, while pursuing a band of rebels they were ambushed leaving him only alive but severely wounded. He left the army with an amputated leg and returned to civilian life with a prosthesis to be able to walk.
He returned to teaching, but this time in college teaching history, Philippine Government and Constitution, and Ethics. His students loved him very much because he never failed anyone in his class. His teaching philosophy, “everybody is a genius but you have to find the way.” And he proved himself right because all his students were highly motivated to learn. In fact many of his students became politicians and were elected to various positions from a mere Barangay Chairman to an honorable Mayor of a town. Despite his physical infirmities his male students idolized him so much because of his heroic acts in the army, humiliy, good public relations, and commitment to service. In fact he even completed a doctorate degree in education to make himself more credible and effective as a college mentor.
But Captain Francisco Brochador is a lonely man. His only girlfriend Arsenia ‘Sen’ Makapakapa married an African American she met in Luneta while applying for a visitor’s visa at the US Embassy. She broke relationship with Captain Brochador when she learned her fiancee had only “one foot” and one testicle as the result of that ambush which nearly caused his life. He could not find a replacement that could match Sen’s intelligence being a math and a science teacher, beauty for being a sexy and flawless mestiza, and strong appetite for sex. Since then Captain Brochador spent all his life teaching, studying, and coaching young people to lead a productive life. He was offered the position of a dean in a rival school but declined saying he could not just leave the school he learned to love which gave him another chance and restored his self-respect and his faith to God.
But Captain Brochador’s declining the offer of a rival school became instrumental to his designation as an acting dean of an academic unit in the university. Some old-maid faculty members had been trying to attract his attention but sorry for them they were not his type of a woman. Captain Brochador’s type of a woman is one who looks like governor Vilma Santos of Batangas, or the defeated US vice-presidential candidate Sarah Palin. Everytime some middle age professors reminded him of marriage he would always tell them, “I haven’t found yet one who looks like Sarah Palin.”
His statement reached Dr. Hillary Clintorianos, the newly appointed vice-president of the university and a member of the board of regents. She heard a lot of things about Dr. Francis (Captain Brochador) and since then became interested with him. Already 45 years old, but still a pretty and sexy mestiza, her only chance to catch the last trip was Captain Brochador. Her close friends have been teasing her that Captain Brochador would be a perfect match to her.
“But he has only one foot,” she whispered to her friends.
“Better he has one foot, my husband has only 4 inches,” said Dr. Pacing.
Laughter.
“Okay, but he likes his woman to look like Sarah Palin,” Dr. Hillary Clintorianos giggled.
“Never mind, you look like Vilma Santos naman,” Professor Caring Obayaam laughed.
But Dr. Elvie Makapain had a better idea. “Hey, Hillary why don’t you make yourself a look a like of Sarah Palin, after all you look more of a white American than a Filipino.”
Laughter again.
But Dr. Hillary Clintorianos had already a plan. She left her office before 5:00 P.M. and went to her favorite beauty parlor. She carried with her a picture of Sarah Palin.
Monday, a siren signaled that all 8:00 A.M. Classes should converge at the flagpole for the flag ceremony. As a practice, an academic unit assigned for the flag ceremony should lead in the singing of the Pambasang Awit (National Anthem), reciting the Panunumpa sa Watawat (pledge of allegiance to the country), and a prayer. Sometimes a designated speaker would give a five-minute inspirational talk to the students. There was no special occasion in the University but a member of the Board of Regents like Dr. Hillary Clintoriorano was there to address the students and faculty. Not only that, she surprised everybody particularly Captain Brochador who was dragging his prosthesis like a drunk going closer to the flagpole to hear Dr. Hillary’s message. To their amusement, the students roared with excitement clapping their hands when they saw their vice-president attired and looked like Sarah Palin.
Her topic was about change, bridging conflict in the world for peace, harmony, and progress. Her message was brief but very substantial. She told the faculty and students to emulate the courage and flexibility of Sarah Palin. “When we lose, there is always that opportunity to win,” she said. Captain Brochador, or Dean Francisco Brochador could not say a word. He was so captivated by the wit, beauty, and charm of Sarah Palin, I mean Dr. Hillary Clintorianos. Somebody tapped his shoulder from behind. It was Dr. Fortunato Ababaero, the president of the University Faculty Association.
“Ano, di nakita mo rin ang hinahanap mo (Okay, did you find what you’re looking for?),” his professor friend said.
“I can’t believe it, at far she is Sarah Palin’s look alike,” the dean said.
“She is pretty right? Who would say she’s already fast forty. And what do you expect, she is a daughter of a white American.” Dr. Fortunato Ababaero lightly elbowed him on the side.
“Ang ganda niya talaga (she’s so pretty),” Captain Brochador said.
After the flag ceremony all the students rushed to their classes. Dr. Hillary Clintorianos was still at the flagpole talking with her friends in the university.
“Let’s go and shake hands with her,” Dr. Ababaero said to his friend.
Slowly both professors went to the flagpole to shake hands with Dr. Hillary.
“Good morning Dr. Ababaero and Dean Brochador,” she greeted the two.
“Good morning too ma’am,” their response.
“Congratulations ma’am, you really inspired all of us this morning. It’s a wonderful topic,” captain/dean Brochador said extending his hands to the regent.
“Oh, is that so? Thank you very much dean Brochador.”
Other faculty members also approached Dr. Hillary Clintorianos and congratulated her too for her wonderful message. The regent greeted and thanked them briefly then immediately left to meet visitors from the Commission on Higher Education. The faculty returned to their classes but for those who were free just went back to their respective faculty offices. Dean Brochador and Dr. Ababaero remained still talking about Dr. Hillary turned Sarah Palin.
“Ang lambot ng kamay niya padre, tsamba mo kapag hinimas niya si manoy (her hand is soft, you must be lucky if she could hold your cock),” Dr. Ababaero said.
Dean Brochador laughed so hard almost losing his prosthesis on the ground.
“Walang kupas at numero uno ka talaga basta babae ang pinag-uusapan (you are still number one and never fading at all for as long as the topic is about women),” said dean Brochador.
“Padre I am not talking for myself, it’s for you. Haven’t you seen at close-up those two healthy breasts. They are there for your lips and your mouth to play,” answered Dr. Ababaero.
“My friend, I can only do that thing with my harmonica, not madam Hillary or Sarah Palin.”
“Who told you to play with your harmonica? What I said you should play with Hillary’s organ and bite her two big and sweet apples.”
Both giggled.
Dr. Hillary’s visitors left and her friends immediately went to her office. Dr. Elvie and Dr. Pacing were so excited to know what happened.
“So his eyes were fixed to your face and to your body,” Dr. Pacing whispered on her.
“How did the dean shake hands with you? Did you feel some electricity running all over your body,” Dr. Elvie asked her.
Dr. Hillary did not say anything, she just smiled.
“Why are you smiling Hillary a.k.a. Sarah Palin? Did you see Captain Brochador’s penis rise,” asked Dr. Pacing.
The three women laughed.
“Hey, tigilan nga ninyo ako mga malisyoso kayong babae diyan (will you stop kidding me you malicious women),” Dr. Hillary jestingly said to her friends.
“Ano kumalabog ba ang puso mo nang makita mo ang kanyang mukhang nakangiti sa iyo? (did your heart pound so hard when you see his face smiling at you),” Dr. Pacing asked her again.
“That’s not the right question Pacing. You better ask madame Hillary if her pussy was wet after shaking hands with Captain Brochador,” Dr. Elvie said.
“Enough, enough. I don’t want to hear anything from you,” Dr. Hillary pleaded to her friends.
“Captain Brochador, his name alone suggests he is good at licking anybody’s pussy.”
“I said enough,” Dr. Hillary was already serious.
Her friends stop for a while, looked at each other, and smiled.
“By the way madame Hillary, I heard Captain Brochador has only one testicle. The only problem if he could still have an erection,” said Dr. Elvie.
“Elvie be positive, Captain Brochador may have only one leg, and only one testicle, but his cock is still long and capable enough to put up a good fight. Tell me, is there any difference,” asked Dr. Pacing.
Dr. Elvie with enlarged eyes said, “aha, it is Hillary riding on the horse and not the horse riding on Hillary. Horsie-horsie common Hillary.”
The three laughed so hard particularly Dr. Elvie who was already coughing.
It is not difficult to love Captain Francisco Brochador, that’s what Dr. Hillary learned when she and Captain Brochador attended an educators congress in Baguio City. From the first day of the conference, Dr. Hillary was so excited to go around with the dean. Not for anything else but Dr. Hillary was just curious to see some of those former students Captain Brochador helped finished college.
First they visited a police officer named Vicente who was a son of one of the slain soldiers when Captain Brochador was ambushed in Mindanao. The officer was so happy to see the man who financially supported him to finish a course in Criminology. He saluted captain Brochador and later took his hand and kissed it as a sign of respect. The police officer had nothing to say to Dr. Hillary but praises. From the police station, Captain Brochador brought Dr. Hillary to a public school where teacher Lenny is teaching. The teacher embraced the dean, took his hand and kissed it as a sign of respect. Captain Brochador introduced Dr. Hillary to her. “Your wife sir,” teacher Lenny asked the dean. “No, she is our vice president for academic affairs,” Captain Brochador explained. The teacher was a little bit embarrassed. Dr. Hillary talked to her. The teacher explained to the vice-president how kind was captain Brochador to her. She was only 4-years old when her father was killed in that ambush. Like officer Vicente teacher Lenny had all praises to the kindness and generousity of Captain Brochador. After teacher Lenny, Captain Brochador brought Dr. Hillary to a private school where teacher Vanessa was teaching. Teacher Vanessa was so excited when she saw Captain Brochador. “He is my godfather,” she told Dr. Hillary. Teacher Vanessa is a daughter of a non-commissioned officer who sacrificed himself to save the life of Captain Brochador from a grenade blast in that ambush. “I am duty bound to acknowledge and return favor for that supreme sacrifice my soldier had done to me in that battle,” Captain Brochador said with tears in his eyes. “You have done so much sacrifice already for all us (children of his soldiers who died in the battle) it’s time you have to attend also to your personal life ninong (godfather),” teacher Vanessa said. Captain Brochador just laughed. “I am already old nobody cares for a one-legged animal like me,” he said. Dr. Hillary could not control her laughter. Teacher Vanessa approached Dr. Hillary and said, “Ma’am my Ninong is kind, sincere, and very loving person. If you are still available, he can be a good man for you…” Dr. Hillary did not answer, she just smiled. Captain Brochador was a little bit embarrassed on what his goddaughter said but was happy inside.
After the conference Dr. Hillary asked Captain Brochador to stay with her for a day. The dean obliged. Dr. Hillary brought Captain Brochador to a Hotel at Camp John Hay where she made a reservation for two. They checked in to a room for two which surprises Captain Brochador. He maybe a little bit embarrassed but he was so much excited of what’s going on to ask a single question.
Inside the luxurious room Dr. Hillary placed her arms around the shoulder of Captain Brochador and kissed him on the lips.
“I know deep inside your heart you love me. My answer is yes, I love you too,” she said.
“Am I dreaming,” Captain Brochador slapped his face.
“What do you think of me a fantasy, I am real Francisco,” she said.
“No, no, no, don’t be so fast lady,” exclaimed Captain Brochador.
“What do you think of yourself idiot a virgin?” Dr. Hillary was a little bit irritated.
“No, not that… I just want to tell you I can’t make love with my prosthesis on.” Captain Brochador laughed.
They both laughed.
Captain Brochador removed his prosthesis and pulled down his pants. Dr. Hillary slowly undressed herself too removing first her blouse, and then her pants. She unstrapped her bra and little by little pulled down her panty. The dean had his eyes fixed on the smooth, white, and sexy body of Dr. Hillary as though he was watching a floor show.
Captain Brochador was so amazed of what he saw, two large and beautiful breasts. They are still erect as if nobody had touched them before. Her rounded tits are so pinkish and her breasts are so white and smooth. He turned his eyes on her vagina, the tight lips are as red as the rose. Her curly pubic hair was so fine and brownish like a hair of corn.
Dr. Hillary came closer to him. She helped Captain Brochador removed his shirt then took his hands and placed them on top of her breasts. Captain Brochador slightly mashed them and then one by one sucked them as he bit her tits with his lips. Dr. Hillary moaned of the sensation build up from her breast going down through her clitoris. She placed her right hand inside Captain Brochador’s brief and grabbed his cock. “It’s long,” she said and kissed him. Captain Brochador brought his face close on her wet pussy while standing in front of him as he was seated at the edge of the bed. He immediately got an erection so stiff that awed Dr. Hillary although the dean has only one testicle to be proud of. Immediately Dr. Hillary pushed the dean to the bed. As the startled man lied down on the bed, she hurriedly removed his briefs and played her hand on his stiff cock.
Dr. Hillary lied down on the and rolled beside him. She pressed her breasts on him and they passionately kissed each other as they tightly embraced. They had some more kisses, occasionally touching each other’s tongue At times he sucked her breasts as he slipped his fingers on the wet pussy of Dr. Hillary.
“Careful not to break the hymen, what you are touching is a wet vagina of a virgin,” she whispered.
“Y-yes but please allow me to get in before I shall explode,” said Captain Brochador.
“Please be patient for a little bit honey, let’s prepare first the way of the king to enter his kingdom,” she said.
Despite his physical infirmity, Captain Brochador managed to go on top of her, spread her legs and was ready not to push his hot rod inside. But Dr. Hillary stopped him. She immediately covered her vagina with her hands to deny any entry to her paradise of joy.
“But, why,” protested Captain Brochador.
“I just want you to know that you are about to fuck a virgin, a first timer but theoretically knowledgeable about sex. When you insert your thing on me, be sure you’ll marry me,” said Dr. Hillary.
” Come on Hillary, my cock is already read hot let’s do it na…please honey!”
“No you must answer me, will you marry me?”
“Yes, yes I do pakakasalan na kita sa lahat ng simbahan (I will marry you in all churches).”
“Really?”
“Sabi nang oo ( I already told you) Ipasuk na natin at bitin na bitin na ako (Let’s put it in I’m already hanging).
“Okay you may proceed now darling,” she said.
But Captain Brochador did not make move. Hillary was waiting but the frustrated man was just wiping the head of his cock with a blanket.
“What’s going on,” asked Dr. Hillary.
“It’s premature ejaculation,” Captain Brochador answered her coldly.
Dr. Hillary laughed, but stopped when she noticed Captain Brochador was already mad at her. But slowly she touched the man, bent herself towards him and rubbed her hands in his face. She started kissing him from his lips going to all parts of his body including his penis. She played with is penis and then suck it to give him the sensation to make it erect. Captain Brochador was now smiling and really loved what his partner was doing. Not for long Captain Brochador got an erection. His cock got hot and stiff much harder than the first one.
After several attempts but failed to insert his penis to the waiting vagina of Dr. Hillary, Captain Brochadoraccepted the suggestion of his partner to do the honor of deflowering herself. Captain Brochador could not just get the right position on how to fuck Dr. Hillary because he was always outbalanced.
With his cock already hot and stiff, Dr. Hillary firmly held it and slowly inserted it to her vagina. At first she felt some pleasurable sensation which got more intense as she slid in a long penis inch by inch. At inches 10, Dr. Hillary already felt some pain. Her hymen was breaking and it’s painful.
“Aray ko po, ang laki naman nitong titi mo…hmmm. Pero masarap. (Ouch, your penis is so big and I am hurting, hmmm. But it feels good).”
Because she felt more of sensation than pain, she started to pump in to her vagina Captain’s Brochador’s cock. As she did it, Captain Brochador held her breasts to add more pleasure as Dr. Hillary fucked him.
“That’s it honey, faster please… it’s already coming out!”
Feeling both pain and pleasure, Dr. Hillary did what she was told to do. She got multiple orgasms too while Captain Brochador ejaculated.
They both kissed each other for the joy they shared together.
“I am no longer a virgin, you got what you want. You should marry me,” Dr. Hillary said.
The Captain just said yes, and the newly devirginized woman embraced her man affectionately.
That’s the start of their fucking relationship. After sometime, Captain Brochador learned to keep his balance while fucking his sweetheart. They learned also how to do “69” and became their favorite fucking position. They had an average score of three for overnight fucking. The most number of sex plays they had overnight was five, but both were already over exhausted then.
And they were found naked one time sleeping together by Dr. Hillary’s sister. To redeem her honor, Captain Brochador had to marry her. It was a civil wedding officiated by a lady Judge who was an advocate of breast feeding. After marrying them, the lady Magistrate asked Captain Brochador to insert his hand inside the bride’s bra and squeeze gently her breast. The Captain did what the lady Judge told him. Dr. Hillary felt an extreme sensation going down to her vagina.
“Is your pussy wet lady,” the lady Judge asked Dr.Hillary.
“Yes your honor and there’s also a tingling sensation I felt going down to my clitoris.”
The lady Magistrate laughed.
“Okay Captain you may now kiss the bride.”
Captain Brochador kissed his wife as the woman embrace him tightly while holding his long penis.
The Court’s buzzer sounded, twelve o’clock noon. It’s time for lunch. The lady Judge was invited to the couple’s wedding reception in Manila Hotel.
Where is Wonder Woman? She is on leave to take care of her baby. She is now married and living with a mortal named Pandesal Man. She choosed to live in the Philippines. She struggled with the economic situation of the Country. She loves the Philippines as well as the Filipinos. She’s a patriotic citizen, she joins mass actions and rallies for truth, justice, reforms and good governance. She is against charter change to extend the term of office of the president beyond 2010. She is a member of a Federated Women groups for social change, reform, and development.
Sino ang magaakalang on leave pala sa Justice League itong si Wonder Woman at nag-aalaga ng kanilang unang sanggol ni Pandesal Man. Ngunit sa totoo ay nandiyan lang sa tabi-tabi sa Wonder Woman, nakikipagkuwentohan at sumasama pa sa mga rally laban sa korapsiyon at sa pagsusulong ng cha-cha or Charter Change. Sexy pa rin siya ngunit halatang hirap na siya sa magdamagang pag-aalaga at pagpapadede ng bata. Sumusunod lang siya sa panawagan ni Secretary F. Duque ng Department of Health na mag-breastfeeding siya in line with the “Fourmula for Maternal Health ng ahensiya.
Bilang isa na ngayong mortal, dahil iniwan na niya ang kanyang birtud kay Supermama, nararamdaman na rin niya ang paghihirap ng isang ordinaryong tao– ang gutom at sakit. Dama na rin niya ang paghihirap ng mga tao bilang ordinaryong mamayan ng Pilipinas. Ngunit sa kabila ng lahat ay masaya siya dahil sa sex. At bilang isang tagapagtanggol ng mga inaapi, hindi niya basta-bastang nagpapatalo at nakalimot sa kanyang sinumpaang gawain ang magtanggol sa mga inaapi, nanay, at kababaihang inaanakan.
She is in favor of passing the Reproductive Health Bill although she is against cha-cha or Charter Change. That’s why last Friday ay sumali siya sa rally ng mga ibat-ibang grupo ng mga mamayang Pilipino para kontrahin ang panukalang Charter Change.
Dahil tapos nang maglako ng tinapay si Pandesal Man, ang mapalad niyang kabiyak, siya naman ngayon mag-aalaga kay Baby Pinoy para makasali lang ang mapagmahal niyang kabiyak sa rally. Kaya pinadede naman ng husto ni Wonder Woman ang kanyang baby para hindi na siya gutomin hanggang hindi pa siya nakababalik mula sa rally.
Naka-shorts lang si Wonder Woman habang pinapadede ang bata. Nasa harapan din niya si Pandesal man na panay ang lunok habang pinagmamasdan ang malulusog na pampadede ng asawa. May gumapang na koryente sa kanyang katawan, naglakbay ito hanggang dulo ng kanyang manoy. Biglang naningas ito at gustong manuka.
Napansin ni Wonder Woman ang biglang pag-init ng katawan ni Pandesal Man. Mabuti na lang at na-full tank na niya ng kanyang gatas si Baby Pinoy.
“Ikaw gusto mo rin dumede,” ang alok ni Wonder Woman sa asawa.
“Kung pupuwedi lang,” ang sagot naman nito.
Inilapit ni Wonder Woman ang kanyang dyoga sa asawa at mayamaya pa ay dumede na ito parang bata. Ibang dumede ang matanda, masarap at umaabot hanggang sa may puwetan ang sensation. Kung tinagasan man ang asawa, binaha na rin ang pekpek ni Wonder Woman dahil sa hindi inaasahang orgasm.
Hindi na siya nakapagpigil pa at biglang dinukot naman ang sobrang tigas nang talong ni Pandesal Man. Tumigil sandali sa pagdedede ng asawa upang siya naman ang magpadede dito. At hindi na nagsayang pa ng oras si Wonder Woman, isinubo kaagad si Manoy at nagumpisa na itong manipsip. Napaungol naman sa sarap si Pandesal man hanggang ito ay nilabasan na parang pinutokan ng superlolo. Nagulat naman si Wonder Woman sa dami ng gatas kondensada na lumabas mula sa manoy ng asawa. Tuwang-tuwa siya habang pinupunsan ng lampin ang katas ni manoy. Pero sa kasamaang palad, lumambot ang manoy ni Pandesal Man at hindi nang nagawa pang pumasok sa “tunnel of joy” ni Wonder Woman.
“Babalikan kita lakay,” ang bulong nito sa asawa habang pinapalitan ang kanyang basang-basa nang panty. “Pakilaba na lang at pakisampay,” sabay tapon ito sa nagmamaktol na Mister. “Siya nga pala honey, alagaan mo ng mabuti si Baby ha… at alagaan mo rin si manoy dahil kapwa tayo bitin.”
Hindi na nakasama pa sa pagmamartsa sa Ayala si Wonder Woman. Hinanap na lang niya kung nasaan ang grupo nina Colegiala girl. Tamang-tama namataan niya itong nagpapamudmud ng kanyang baon na nilagang kamote at saging sa mga rallyista. Mabilis niyang pinuntahan ito at nakikain na rin ng nilagang mais at inihaw na kamote dahil ginutom siya sa mahabang biyahe.
Habang nakikisaya sila sa mga nagrarally, panay naman ang utot nila ni College girl. Nasobrahan yata nila nang kain ng inihaw na Kamote. Wala silang kapaguran sa pagsisisigaw ng anti-Glueria at anti-chacha slogan.
Samantala, sa kanilang tahanan ay nagising naman ang nakatulog na denedeng manoy ni Pandesal Man. Nag-text siya kaagad kay Wonder Woman para umuwi na ito. Tamang-tama naman na nakapagmura na, este nakapagsalita na si Mar Roxas nang matanggap nito ang text message.
“Naninigas na siya, uwi na u at emergency me.”
Saglit na nagpaalam ito kay College girl at mabilis na nagtungo ng MRT para sumakay pauwi. Sana kung hindi pa niya iniwan kay Mama San, I mean Supermama ang kanyang birtud ay saglit lang itong makarating sa bahay. Ngunit nakarating pa rin siya makaraan ng isang oras na paglalakbay.
Halos matawa siya sa nakitang itsura ng asawa. Nakahiga ito sa banig habang idinuduyan ang baby nila. Hubad si mister at tipong siya na lang ang hinihintay ng tayong-tayo nang kagamitan nito. Si Wonder Woman ay simbilis naman ni Darna na nagtanggal ng kanyang pantalon at naghubad ng kanyang T-shirt. Hindi na nakapaghintay pang maghubad si misis, tumayo na si Pandesal Man at mabilis na hinubad ang panty ng asawa.
Halos wala na silang foreplay, pagkahiga sa banig ni Wonder Woman, kaunting halikan na lang at itinurok na ng lalaki ang sandata niya sa kuweba nga kaligayahan. Sabay silang umungol sa sarap, patindi nang patindi hanggang kapwa silay nilabasan.
Walang kaano-ano biglang nagising ang sanggol at umiyak ng napakalakas. Nagtinginan ang mag-asawa. Buti na lang at nairaos na nila ang kanilang pagnanasa bago pa umiyak ang bata. Kinarga kaagad ni Wonder Woman si Baby Pinoy at muli nitong pinadede. Mabilis namang nagtungo sa kosina si Pandesal Man para magluto ng kanilang haponan.
(Isa sa mga napakagandang tanawin ng Sagada Mountain Province)
Magkasama kami ni College girl nitong New Year. Sa Sagada Mountain Province na kami nag-new year. Napakaganda ang paligid, at talaga namang napakalamig ang panahon. Nag-bus lang kami papunta roon kaya puro lakad lang kami habang namamasyal sa tahimik ngunit kaakit-akit na bayang nasa ibabaw ng mataas na bundok. Matagal ko nang balak magbakasyon sa Sagada, nanirahan kasi kami dito ng ilang taon din nang maliit pa lang kami.
Basta pasyalan at libre sa mga gastosin, dito mo maaasahan ang ubod nang kuripot na si Colegiala girl. Pero sulit naman dahil hindi lang may makakasama ka, may bodyguard ka pa. Sa mga di nakakaalam, bihasa sa Martial Arts itong si Colegiala. High School pa lang ay sumasali na sa mga Karate tournaments. Marunong din siya sa arnis at nakakaintindi sa paggamit ng ibat-ibang klase ng matatalas na armas. May basic knowledge din ako sa Martial Arts dahil Judo-Karate ang isa sa mga PE subjects ko noong estudyante pa ako sa College. Mas matiyaga nga lang si Colegiala dahil galing siya sa pamilya ng mga mahihilig sa Martial arts. Siya ang isa sa mga pambato namin noon sa aming school. Ilang beses na rin siyang pumasok na may band aid sa labi dahil sa tama ng suntok at sipa. At saksi din ako sa dalawang insidente kung saan ay pinabagsak ni Colegiala ang isang snatcher at lasing sa pagsipa sa kanilang bayag.
Kampante ako kapag kasama ko siya sa pasyalan. Kaya feeling safe ako nang nasa Sagada kami kahit dalawa lang kaming naglalakad sa gabi. Ngunit ang hindi ko naisip ay takaw away din itong si Colegiala lalo na kapag binabastos siya ng mga lasing. At nangyari nga ito sa aming bakasyon sa Sagada.
Tatlong lalaking dayuhan mula sa Europe ang nakakursunada kay Colegiala girl. Sanay na siguro ang mga ito na mag-pick up ng mga babaeng kaladkarin kaya sinubukan nila si Colegiala baka sakaling makalusot. Akala siguro nila mga escort girls kami kaya nilapitan kami ng grupo habang nagpapalipas ng oras sa isang bar. Friendly naman ang dating nila kaya naman ay in-entertain namin sila nang lumapit sila sa aming table. Kinabigan kami, binula-bola hanggang nagparamdam na silang may gusto sa amin. Kinabahan na ako. Hindi sa natatakot sa kanila, kundi alam kung maninipa na naman si Colegiala.
Kunwari ay humiling silang makipagpicture sa amin para may souvenir photo naman daw sila. Pumayag kami. Iyong pala ay hudyat na para manantsing sila. Una inakbayan ako ng dalawa sa grupo. Ang baho pa naman nila. At iyong kumuha ng picture ay si Colegiala naman. Kaso may pabeso-beso pa siya habang inaakbayan niya si Colegiala. Delikado, kitang-kita ko sa mata na galit na si Colegiala. To avoid trouble nagpaalam na kami ni Colegiala para umuwi. Pero nagpahayag din ang tatlo na ihahatid na lang daw kami. Bahala kayo, iyan ang pahayag naman ni Colegiala.
Paglabas namin sa bar, gusto uli ng mga ito ang magpicture kasama kami. Pumayag na lang ako kahit nakaakbay na naman ang mga anghiting na turistang ito. Iyong nagpicture ang humiling na kunan din daw siya kasama si College girl. Kursunada talaga niya ang aking kaibigan. Para matapos na pumayag si Colegiala gir. Kaso hindi lang akbay ang ginawa, niyakap pa niya si Colegiala. Dito na nag-init ang butangera kaya yumakap din siya sa lalaki. Iyong nga lang ay sa leeg siya yumakap ng napakahigpit na halos nasasakal na ang lalaki. Hindi lang iyang sinakyan pa siya ni College girl sa tagiliran taas ang dalawang paa. Nagpanic na ang tsansingerong turista dahil hindi na siya makahinga. Kinalagan niya kaagad si Colegiala. Mabilis namang tumalon ito papapalayo at pomorma na para manipa. Galit na rin ang tsansingero at gusto niyang sugurin si College girl pero pinigil siya ng kanyang mga kasama.
Hinila nila ang kanilang kasama na uubo-ubo papalayo sa amin. “Sorry guys just kidding,” ang sigaw naman ni Colegiala. F..ck you ang sagot naman ng sinakal. “Tang ina mo supot,” ang pahabol naman ni butangera. Tawa ako nang tawa habang naglalakad kaming pauwi.
Nang nasa hotel na kami bigla kung naisip, paano na kung pinagtulungan kaming dalawa? Payong lang ang aking dala, mapoprotektahan ko kaya ang aking sarili dito? Nang tanongin ko si College girl tungkol dito ay bigla niyang inilabas ang kanyang Batangas knife. Pinaikot-ikot ito parang abaniko sa magkabilang kamay sabay sabi, “pupugotan ko sila ang ari.” Napatawa tuloy ako.
Kinabukasan ay nagpasya kaming pasyalan ang mga burial caves ng Sagada. Nagdala ng isang maliit na backpack si Colegiala. Pareho kaming naka jogging pants ay may suot na makapal na sweet shirt. Naka-rubber sandal lang ako at naka-tennis shoes naman ang butangerang maganda. “Nasaan ang rakita mo,” ang biro ko. “Pukpukin kita diyan,” ang sagot naman niyang pabiro habang inilalagay sa isang pocket ng kanyang backpack ang kanyang survival knife.
“Mahirap na baka may magbalak sa atin ng masama,” ang sabi niya. May kinuha siya sa kanyang bag at inabot sa akin, isang teargas cannister. “Kunin mo ito para makatulong ka.” Pagkakuha ko nang teargas cannister ay inilabas naman niya ang kanyang Batangas Knife at inilagas sa bulsa ng kanyang sweatshirt. Ngumiti na lang ako, alam ko security conscious ang aking kaibigan.
Kasama ng aming guide ay nag-umpisa na kaming maglakad patungo sa mga burial caves. Madulas ang daan at maputik kaya naghanap si Colegiala ng sanga ng kahoy o kawayan para gawing tungkod. Tamang-tama may maliit na kawayan na nabali at tuyo na ang aming nadaan. Inilabas ni Colegiala ang kanyang survival knife para putulin at gawing tungkod. Mahaba-haba ng kaunti ang putol na maliit na kawayan kaya nakagawa siya ng dalawang tungkod.
Tamang-tama paahon naman ang tatlong turistang bugok habang unti-unti kaming pababa. Nakita nila kami kaya sumimple muna sa isang maluwag na lugar si Colegiala. Nakita nilang may hawak siyang survival knife. Nagka-interest naman dito ang isa sa mga tatlong bugok. Hinihiram ang survival knife ni Colegiala ngunit hindi niya ito ibinigay. Sobra lang sigurong may kakulitan, o talaga namang interesado ang bugok na ito kaya pilit pa rin niyang hinihiram ang survival knife ni Colegiala. Napikon ang dalaga at sa halip na ibigay niya, ipinukol nito sa isang puno. Malakas ang pagkakapukol kaya malalim ang pagkakabaon ng survival knife sa puno. Nagulat ang mga bugok sa nakita. Isa sa kanila ang nagtangkang puntahan ang puno ngunit mabilis na inilabas ni Colegiala ang kanyang Batangas Knife, mabilis na binuksan at pina-ikot ito sa kanyang kamay pagkatapos ay ni-lock at inumang sa lalaki. “That’s mine, don’t take it,” ang warning niya sa lalaki. Hindi ito nakaimik at mabilis na bumalik sa mga kasama. Nagkatinginan sila at itinuloy ang kanilang pag-ahon sa bundok.
“Ang galing-galing ninyo maam,” ang sabi naman ng aming guide.
“Acting lang iyon, ang sagot ko naman.”
“Bakit action star ba si maam,” ang tanong uli ng guide ngunit hinidi ko na siya sinagot.
Mabilis namang kinuha ni Colegiala ang kanyang survival knife, pinunasan at muling isinuksok sa kanyang lalagyan.
Nakasakay na kami sa Lizardo Bus pabalik ng Baguio nang muling makita namin ang tatlo. Sasakay din sana sila ngunit nang makita kamin nakaupo sa unang hanay ng mga upuan ay nagbago ang kanilang isip. Bumaba sila at sa ibang bus na lang sumakay.
“Are you going back to Baguio,” ang pahabol kong tanong ngunit hindi na sila sumagot. Halatadong nainis sila sa ginawa ni Colegiala. At kitang-kita ko ang buka ng bibig ng isang bugok, “f..ck you.”
Si Colegiala na ang sumagot, “okkinnayo supot.” Naintindihan ng mga locals ang sinabi ni Colegiala at ngumiti na lang sila.
Minnie is a college drop-out who was once employed as a saleslady in one of the top department stores in the Philippines. She was an extravagant lady who used to buy anything she liked even if she had to borrow money with very high interest. Her favorite lenders are the Indian nationals who roam around for their business. It came to a point however when she could no longer pay her loans from the Indians (they’re fondly called bumbay in the Philippines) and had to hide every time the bummbay came around to ask for payment.
Worse, Minnie had been laid off in her job. Not only the bummbay but even Minnie’s friends were looking for her because of unpaid debts. Tired of playing hide and seek with Minnie, the bumbay made an arrangement with her neighbor to stay in their house observe when will Minnie be home. Minnie is living alone as her parents went back to the province to farm their lands as cost of living in Metro Manila is getting expensive every year.
True to his suspicion Minnie usually came home late so she could escape from debt collectors running after her. Minnie casually entered her house unmindful the Bombay was around. The bumbay on the other hand lost no time, he passed through the back door which he forcibly open with a hammer earlier.
The bumbay entered the house, he immediately went to the living room and waited for Minnie. Minnie was in her room changing her clothes and preparing to sleep. All of a sudden she felt hungry. She went to the kitchen with her bra and panty alone to prepare a sandwich to eat. She almost screamed when she saw the bumbay. Nevertheless she was able to hold on with her composure. She smiled to the bumbay but the guy didn’t know how to react seeing her with her bra and panty alone.
Minnie is a beautiful lady, young and sexy. She has a fair and smooth complexion. She had a pair of large beautiful breasts. The bumbay could hardly speak while his penis started to rise. Minnie knows by heart that a lot of men are lusting with her beautiful body and this Bombay may never be an exemption.
“Yes Mr. Singh what can I do for you?”
“I-I came here to to ask for y-your payment.”
If there is anything that Minnie did not want to hear that time was all about debt collection and debt payment. But she had an antidote for that, wet pussy. Being a liberated woman it didn’t matter anymore if the bumbay would ask her for sex as payment for her debt. Once the Bombay touched her, she already had the upper hand in any form of negotiation. It is for her advantage, not the money lender.
Sensing Mr. Singh’s cock was already hardened she approached the man and embraced him. “It’s unholy to talk about credit payment at this moment,” Minnie said as she pressed her breasts to the bumbay. Having been sex starved for a long time since the death of his wife, the money lender succumed to the woman’s seduction like the Biblical Samson falling into Delilah’s temptation.
Like a Goliath the money lender grabbed the woman and kissed her from lips to her breasts. Mr. Singh fondled her breasts and sucked them like a starving baby. Minnie screamed of extreme sensation which even the neighbors could hear. Deeply she smiled, her plan worked. To reciprocate Mr. Singh’s intense sexual arousal, Minnie unzipped Mr. Singh’s pants, inserted her right hand and pulled out his large cock , it was already red hot and ready for action. Minnie gently squeeze and rubbed it to her breasts to excite him more. Mr. Singh’s immediately pulled down his pants and remove his shirt. He was totally nude. Minnie got horny too, her vagina was already wet (and slippery?) she slowly removed her bra and pulled down her panty.
What a beautiful body. Mr. Singh pulled her to the large sofa and immediately went on top of her. He kissed her again from the lips to the neck and to the breasts. Later he licked on her wet pussy and the woman scream again so loud on the sensation she felt. She was breathing so fast as she waited for the large Indian cock to enter her vagina (already getting wild?). As Mr. Singh started to push his long and large cock to her waiting pussy, Minnie could not help but hold on to that long cock as it thrusts inside her thing. She felt so full inside as the entire length of the Indian cock passed through her vaginal canal. She could not help but scream and scream so hard as the big cock went up and down on her tight vagina while Mr. Singh pumped.
Not for long both cummed. Mr. Singh ejaculated filling up Minnies cunt with a lot of semen. Both were happy and satisfied. Butd Mr. Singh was never tired kissing her and sucking her breasts as he remained still on top of her.
But the unexpected happened, the neighbors rushed inside the house passing through the back door also to find out what was going on. They heard the loud screams of Minnie and they had suspicion the money lender raped her.
Out of embarrassment she pushed Mr. Singh and cried at a corner. A female neighbor pulled the table runner and wrapped it around her so as to cover her private parts. But her crying was misinterpreted as a sign of being raped. Mr. Singh on the other hand could not say anything but “let me explain.”
To protect the woman’s honor and to avoid prosecution, Mr. Singh offered to marry her. But Minnie consented only after she got Mr. Singh’s approval to forget all about her debts and to pay also all the other loans of Minnie from friends and other money lenders. The Indian national agreed after all it’s just a small expense compared to being sent to prison for rape (evidence is overwhelming DNA tests and him seen on top of the woman totally nude).
During their wedding, Minnie rewarded those who came to rescue her with a considerable amount of money and some valuable gifts; for without them, her wet pussy could do nothing to pay all her loans.
This time Minnie and Mr. Singh are very progressive in their money lending business. Mr. Singh however always accompany his wife in collecting payment of loans for fear, she might be tempted to use her “kuwan” (you already know what I mean) just to collect payment from borrowers.
A priest and a nun worked together as a team to organize a depressed community to address basic needs and to solve various problems/issues that affect most of the people in the community. People were very responsive to various self-help and development projects initiated by these two religious workers. During the initial engagement, this two religious workers encountered a lot of trials, people were seeking only dole-out assistance. But true to their vow, they push through with their objectives until the people were trained and already capable to manage self-help community projects, health and cleanliness, maintenance of peace and order, and management of their cooperative store. Soon they left the community to start another community project in a nearby locality. And though they’re gone for a long time, people could not forget them because they left with them to take care “the fruit of their love.”
Sa hindi inaasaang pagkakataon, muling nagkita sina father Marcelo Rivera at sister Marina Afable sa Barangay Maibigin. Fiesta noon at si padre Marcelo pa mismo ang nag-officiate ng misa. Kung noon ay nasa kabataan pa niya si Padre Marcelo Rivera, ngayon ay nasa edad treynta na siya. Guwapo pa rin at mabikas ang pangangatawan. Kung hindi lang siya naka-abito ay mapagkakamalan mo siyang isang artista. Gaya nang dati crush pa rin siya ng bayan.
Si sister Marina naman ay nas edad na trentay-otso na siya. Bagamat mahinhin pa rin siya, hindi maitatago ang angkin niyang ganda at alindog. Hanggang sa ngayon ay pinagpapantasyahan pa rin siya ng bayan. Ipinagpatuloy niya ang kanyang pag-aaral at nakapagtapos siya ng Master’s degree in Community Development. Isa din siyang registered na social worker. Dahil sa angkin niyang ganda naimungkahi tuloy ng kanyang mga kasamahan sa propesyon na magbitiw na siya sa pagmamadre at maging social worker na lang. Ngunit hindi madali para kay sister Marina na iwanan ang kanyang bokasyon. Isa pa hindi pa rin nagaalis ng suot na abito si Father Marcelo Rivera.
Kung noong araw ay may suspetsa na ang mga taga Barangay Maibigin na may relasyon ang pari at ang madre, lalo lamang itong nagatungan pa nang magbiro si Padre Marcelo na kaya sila ipinadpad ng tadhana sa lugar na iyon ay upang madama nila ang pag-ibig sa isat-isa. Wika nga ng pari, “hindi ko malilimutan ang mga gabi at araw na ginugol namin dito sa inyong Barangay ni sister Marina. Habang naglalakad ako sa paligid, ay muli kong nasilayan ang bunga ng aming pagmamahalan ni sister Marina.”
Nagpalakpakan at nagsigawan ang mga tao, ngunit nilinaw naman kaagad ng madre ang sinabi ni Padre Rivera. “Ang ibig sabihin po ni padre Marcelo ay iyong mga fruit trees na itinamin namin dito katulong kayo. Namumunga na pala.” Lalo lamang napasigaw ang mga tao sa tuwa.
Muling iniwan ng dalawang alagad ng simbahan ang Barangay Maibigin na damang-dama nila ang walang kupas na paghanga at pagmamahal ng mga taong kanilang tinulungan upang umunlad ang kanilang buhay at kumonidad. Damang-dama din nila ang ligaya sa puso sa muling pagkikita. Ngunit sa kabila ng lahat ay nandoon pa rin ang lihim na pagmamahal at paghanga sa isat-isa.
“Kumusta ka na sister Marina,” ang nawika ng pari habang binabagtas nila ang highway papuntang Maynila sakay ang van nito.
“Hindi pa rin nagbabago ang aking pasya, kahit active na ako ngayon sa academe, dama ko pa rin ang pagiging isang alagad ng Diyos at Simbahan.”
Napangiti lang ang pari. “Nang nakatapos na abogasya at pumasa sa bar at ngayon ay isang ganap ng abogado, maraming nagbago sa aking buhay. Gustohin ko mang iwan ang simbahan pero hindi ko magawa sa isang kadahilanan.”
“A-ano iyon father,” parang nagulat si sister Marina sa sinabi ng pari.
“Ikaw, talaga bang iyan na ang pasya mo. Hindi ka maghuhubad ng iyong belo? Balak ko nang lumabas at maging isang ordinaryong tao Marina. Ngunit habang nasa Kombento ka pa rin hindi ako maghuhubad ng aking abito”
“Hindi kita maunawaan, anong ibig mong sabihin padre?”
“Huwag kang mabibigla, patawarin ako ng Diyos pero noon pang araw ay may lihim na akong pagtingin na ako sa iyo. Nagkahiwalay man ang ating landas sa ibat-ibang kadahilanan ay nanatiling buhay ang pag-ibig ko sa iyo, Marina.”
Hindi sumagot ang madre. Nagimbal siya sa mga salita at pangungusap na binitawan ng pari. Ngayon ay batid niyang may pagmamahal pala ito sa kanya. At hindi niya rin kayang dayain ang kanyang sarili, mahal din niya si father Rivera.
“So-sorry, hindi ko dapat sinabi iyon,” ang paghingi ng paumanhin ng pari.
Nasa harap na ng kombento ng mga madre. Hindi pa rin umiimik si sister Marina. Bumaba siya sa van, at pagkatapos magpasalamat sa pari ay mabilis na itong pumasok sa loob ng kombento. Ni hindi man lang niyang nagawang yayain si father Rivera para magkape man lang.
February 14, nasa kanyang opisina si Attorney River at malungkot na sinasariwa ang nakaraan. Ilang taon na rin nabubuhay na siya bilang isang ordinaryong tao at professional. Lalo lamang gumapang sa kanya ang lungkot at pangungulila kay sister Marina kaya nagpasya itong lumabas at magkape sa isang mall. Nasa pintuan na siya nang biglang kumiriring ang kanyang land-line. Isang long distance call mula sa America.
“Marcelo, uuwi na ako. Please meet me at the airport,” ang wika ng kanyang kausap. Si sister Marina.
“Yes, of course. Pero saan ka na ngayon ihahatid, sa kombento pa rin ba?”
“Of course not, to your home.”
“What, nagbibiro ka ba?”
“Of course not, malaya na ako ngayon at hindi na ako madre. Ikaw may girlfriend ka na ba?”
“Wala, dahil ikaw lang ang aking hinihintay.”
Hindi na tumuloy pa sa mall si Padre Rivera, este attorney Marcelo. Tinawaganniya kaagad ang kanyang mga magulang at kapatid na babae at sinabing humanda sila dahil magpapakasal na siya.
(One of my students posing as a model for this post)
First I cried on her shoulder but little did I know she would be crying on mine too. Our friendship has never been that perfect at all. We disagree on so many things. But one thing is sure, we will always be loyal and a faithful to each other. I felt her tears in my heart when she cried in the same manner as she was with me in my agony during the darkest moments in my life…
Malapit siya sa aking puso ko bilang isang kaibigan, daig pa niya ang tunay na kapatid. Nagkakilala kami sa timpalak kagandahan, at dito nag-ugat ang aming rivalry magmula classroom hanggang sa field. Nauna akong nagtapos, at nakakuha ng trabaho. Ngunit kahit estudyante pa siya noon ay ipinakiusap ko sa aming director na kunin siya bilang isang part-time field interviewer. Magmula noon ay naging boss na niya ako hanggang makatapos siya at nabigyan ng full-time job bilang isang research assistant. Dito naging malapit kami sa isat-isa bilang magkaibigan. Naging part-time instructors pa nga kami sa isang kolehiyo. Wala kaming lakad na hindi magkasama, binibiro pa nga kaming mag-on daw.
Ngunit binigla na lamang niya kami nang siya ay mag-resign sa kadahilanang ipagpapatuloy daw niya ang kanyang pag-aaral. Gusto niyang tapusin ang inumpisahan niyang kurso ng nursing na siya namang gusto na kanyang mom na dating OFW. Laking panghihinayang namin sa kanya, magaling siya sa trabaho at napakahusay niyang researcher.
Ang dahilan ay sawim-palad siya sa pag-ibig. Gusto niyang makalimot, at may gusto din siyang patunayan. Iniyakan niya ng matagal ang pagkawala ni Marco. Ang kanyang kababata at unang lalaking minahal. Nagpunta ng America si Marco upang dito niya ipagpatuloy ang kanyang pag-aaral ng medisina. Ngunit hindi siya nakatapos dahil may nabuntisan siyang isang Filipina nurse na US citizen at kaagad niyang pinakasalan.
“Ang sakit naman nito Seg, inaasahan ko pa naman na sa kanyang pagbabalik ay magpapakasal kami gaya nang kanyang ipinangako. Mabuti pa hindi na lang siya basta basta nangako nang wala akong inaasahan.” Damang-dama ko ang kanyang hinagpis, ang kirot ng kanyang puso habang nakayakap siya sa akin na umiiyak.
Naulit uli ang eksenang pilit kong ibinabaon sa limot. Ang pagkakaiba nga lamang, ako noon ang nakayakap kay Mer at umiiyak. “Mer, hindi kayo para sa isat-isa ni Marco. Kalimutan mo na siya. Marupok ang kanyang puso, madaling nadarang sa tukso,” ang sabi ko sa kanya ng malumanay habang hinahaplos ko ang mahaba niyang buhok. Lalo siyang humagulgul at parang batang umiiyak. Matinding awa at pagmamahal ang naramdaman ko sa kanya sa mga oras na iyon, at ako naman ay daig ko pa ang isang inang nagluwal sa kanya sa pag-aalala. Bawat luhang umaagos sa kanyang mga mata ay tumatagos sa aking puso. Namumbalik tuloy ang nakaraan, gusto ko ring umiyak ngunit pinigilan ko ang aking sarili. Kailangan ay isa sa amin ang matatagag sa ganitong gipit na kalagayan.
Nakarecover din si Mer at isang taon pang namalagi sa agency hanggang naisipan nitong magresign upang ipagpatuloy niya ang naumpisahan niyang kurso ng nursing. Hindi ko siya ganap na maintindihan sa kanyang disisyon, kung ito ba ay bukal sa kanyang puso o ginagawa lang niya bilang reaksiyon sa kanyang kabigoan sa pag-ibig. Nurse ang ipinagpalit sa kanya ni Marco, bakit gusto niyang maging nurse din? A, talagang mahiwaga ang damdamin ng isang tao.
Nakatapos din si Mer, isa na siyang ganap ng nurse. Tanggap na rin niya ang kanyang kabigoan. At ngayon ay panay ang patsarming niya sa mga binatang resident physician. Ang kanyang laging biro, kung hindi ka doctor ay humanap ka na lang ng iba. Marahil hindi pa ganap na nawaglig sa kanyang puso ang ala-ala ng lumipas bagamat bumalik na ang sigla ng buhay sa kanya, ang kanyang kapilyahan at higit sa lahat ang kanyang tapang o fighting spirit.
Kapwa kami bigo, kapwa naming iniyakan ang kirot ng kabigoang iyan, at kapwa naming naramdaman ang pagtagos ng luha ng bawat isa sa aming mga puso.
In the beginning lovers were just like an island. They need a bridge to bring them close to each other. While love bridges may have been instrumental in building many of successful romantic relationships, at times they can also be wreckers of dreams. Instead of becoming “a bridge over troubled water,” they become a bridge of trouble. They are not there to fix your relationship, they are there to tear your love apart.
Siya si Elmo, isa sa mga kaibigan namin at kaopisina noon na pogi at pormang mayamanh. Maraming nagkakagusto sa kanya kabilang na si Chickie ngunit hindi siya tipo ni lalaki; ang puntirya kasi nito ay si Vanny isang mabait at may itsura ding daycare teacher na siya namang kaibigan ni Chickie.
Ngunit mailap si Vanny sa mga guwapong at mapopormang lalaki. Nadala na siya kasi sa mga lalaking guwapo at machong tignan.
Para makalapit naman si Elmo kay Vanny gumamit siya ng tulay, si Chickie na sa kabila ng lahat ay alam niyang may pagtingin din ito sa kanya. Si Chickie ang tagabigay ng mga love notes at regalo ni lalaki kahit nasasaktan pa siya, handang magsakripisyo baka balang araw ay mababaling ang pagtingin sa kanya ni lalaki.
Ngunit magaling yatang bridge si Chickie dahil sa maiksing panahon na panliligaw ni Elmo ay bumigay kaagad ito sa kanya. Ang biro nga ay baka nadala siya sa mga chocolate at roses na ipinapadala sa kanya ni Elmo. Ngunit matiyaga lang manalangin siguro si Elmo. At idagdag pa natin ang pambobola naman sa kanya ni Chickie.
In short nagkaibigan sila. Sa umpisa puro bed of roses ang kanilang dinadaanan. Sila na yata ang mga pinakamaligayang nilalang sa mundo tuwing magkasama sila. Sa isang banda ay iniyakan naman ni Chickie ang kanyang kapalaran. Nawala siya sa eksena ng dalawa. Hindi na nila kailangan pa ang tulay.
Ngunit sa pag-ibig ay may mga pagsubok ding dumarating. Nagkalaboan ang dalawa. Ang dahilan pagseselos. Nagseselos si lalaki dahil may isang binatang balikbayan na dumating at nagkagusto kay Vanny. Nagseselos din si Vanny dahil ang supervisor ni Elmo na dalaga ay madalas siyang isama sa mga official trips niya sa probinsiya.
Nabalik uli sa eksena si Chickie. Napakiusapan siya ng dalawa na mamagitan sa kanilang hindi pagkauunawaan. Ngunit sa halip ang pag-ayusin ang dalawa, lalong lumalala ang kanilang hindi pagkakaunawaan. Mahilig kasing mag-imbento si Chickie ng mga kuwento na siyang ikinagagalit ni Vanny sa kasintahan. Kay Elmo panay panay naman ang sulsol ng bridge of trouble, laging ipinaaabot ni Chickie ang mga hinanakit ni Vanny sa kasintahan pati na ang pagkukumpara nito sa mga nauna na niyang karelasyon. Lalong nagatongan ang apoy, nasira na ng husto sa kanya ang character ng kasintahan. Resulta, matinding pagaaway at pagkamuhing nararamdaman sa bawat isa.
Nagkahiwalay. Ngunit hindi ganito kadali ang lahat. May nararamdaman pa silang pag-ibig sa bawat isa. Iyon nga lang hindi sika makapagpatawaran, laging nananaig ang pride ng bawat isa. Ang dahilan, the bridge of trouble.
Kaya sa sobrang lungkot at pagkawasak ng kanyang ego ay si Chickie ang napagbalingan ni lalaki. Sa kanya ito naglalabas ng sama ng loob na umabot naman sa paglalapit ng kanilang damdamin.
Huli na ang lahat nang malaman ni Vanny na pinagtaksilan siya ng kanyang kaibigan. Naiyak man siya at namuhi dito ay wala na siyang magagawa pa. Upang lalo pa siyang pasakitan ng lalaki ay hinimok ni Elmo na maglive-in na lang sila ni Chickie. Wala namang magawa ang “bridge of trouble” kundi sumangayon dahil may nabuong buhay na sa kanyang sinapupunan.
Nagwala ng husto sa opisina si Vanny nang malaman niyang ikakasal na pala ang kanyang kasintahan at buntis na kaibigan. Mabuti na lang at nasunggaban siya ni Mer bago pa ito makatalon sa bintana na tiyak naman ikamamatay niya.
Dahil sa pagtataksil ng dalawa kay Vanny at takot na nararamdaman sa kanya ay nag-resign silang pareho sa opisina. Nangibang bansa rin si Vanny upang makalimot. At nakalimot nga siya dahil pinakasalan naman siya ng kanyang among Arabo. Binisita niya kami ni Mer nang minsan siyang umuwi ng Pilipinas at ipinakilala ang kanyang mister.
“Tall, dark, and handsome pala ang napangasawa mo. Tignan mo nga naman ang suwerte,” ang wika kong papuri sa kanya.
Tumawa lang siya at mabilis na niyakap si Mer bilang pasasalamat sa ginawang pagpigil sa kanya nang magtangka siyang magpatiwakal.
“Mabuti na lang at may pagkabutangera at pagkawrestler itong si Mer,” ang sagot naman niyang tumatawa.
Si Mer naman ay patawa tawa lang pero alam kong hindi niya nagustohan ang biro ng babae. Tawagin mo nga namang butangera at wrestler si Mer, hehehe.
Pero may hirit din ang kaibigan ko.
“Abot ba hanggang leeg ang haba ng kaligayahan mong nadarama sa kanya araw-araw,” ang tanong naman niyang pabiro.
Tatlong taon nang yaya ni Angel si Lucing, 38 years old at tubong probinsiya. Pinsan siya ni Emy na nanay ni Angel. Si Angel naman ay magpo-four years old na sa darating na Mayo. Tatay niya si mang Manoling na anak naman ni lolo Agustin sa pagkabinata.
Parehong nasa abroad ang mga magulang ni Angel at tanging si lolo Agustin lang at si yaya Lucing ang nagaalaga sa kanya. Ngunit masuwerte si Angel dahil mabait ang kanyang yaya at maalalahanin naman ang kanyang lolo na siyang tumatayong guardian niya sa ngayon.
Parang nandiyan lang sa tabi-tabi ang tatay at nanay ni Angel dahil sobra pa sa tunay na anak ang turing sa kanya ni lolo niya at yaya. Masaya silang tatlo, laging namamasyal sa park at kung minsan ay nanonood pa ng sine sa mga malls.
Excited naman lagi si Lucing kapag namamasyal sila nina lolo at Angel. Bukod sa nalilibang siya marami pa siyang nakikitang mga guwapong binata na pinagpapantasyahan. Ito ang pangunahing dahilan kung bakit niya nilisan ang kanilang probinsiya hindi upang makipagsapalaran sa Maynila kundi maghanap ng asawa at ni anino ay walang lumalapit na lalaki sa kanya sa probinsiya.
Ni hindi rin siya pinapansin noong una ng 70 years old na si lolo Manoling. Bukod sa hindi naman siya kagandahan ay napakaitim pa niya. Bagamat sexy siya at may assets siya sa dibdib, may putok naman itong si yaya. Ngunit ang lahat ng mga kapintasan ni yaya ay unti-unting nawala nang matuto siyang maligo at magsabon ng husto pagkatapos maghilod, maglagay ng deodorant sa kilikili at gumamit ng siyampo sa buhok. Amoy mabango siya lagi at unti-unti na ring kumikinis ang kanyang balat. Hindi lang iyan dinala pa siya ni Emy sa isang sikat na beauty parlor at dito nila inareglo ang mukha at balat ni yaya. Resulta, gumanda siya at hindi nakilala ni lolo noong una.
Unti-unti na ring nagkakainterest sa kanya si lolo. Pumuti na siya kaya panay panay naman ng sulyap ng matanda sa kanyang mga binti at dibdib. Nainlab na si lolo sa kanya. Pero may karibal siya, mga sikyu at kontratista na nagtatrabaho sa subdivision. Panay papogi naman ni lolo baka sakaling magustuhan siya. Ngunit dedma lang si yaya sa kanyang pagpapahiwatig. Si Goriong sikyu kasi ang napupusuhan ni yaya na maging kabiyak. Tagilid kung ganon si lolo kaya naman panay ang simba ng matanda sa Baclaran para mawalala ang sikyung nanliligaw kay yaya at nang mapunta ito sa kanya.
Umobra ang mga panalangin ni lolo. Nasisante ang sikyu dahil sa pambubuso sa mga dalagang naliligo sa swimming pool ng subdivision. Natuwa si lolo, hindi lang iyan may bunos pa siya. Nang magkasakit si Angel hiniling pa niya ang kanyang lolo at yaya na matulog silang tatlo sa kuwarto ng kanyang mama at papa. Walang nagawa ang dalawa kundi pagbigyan ang may sakit na bata. At hindi lang iyan hiniling pa sa dalawa na maghalikan naman sila gaya nang ginagawa ng kanyang mama at papa bago sila matulog. Natupad ang hiling ng bata. Natupad din ang pangarap ni lolo at si yaya naman ay natataranta dahil ngayon lang siya nakatikim ng halik mula kay Adan.
Si lolo Agustin naman ay kaagad nang nagtapat ng pag-ibig kay Lucing ngunit hindi siya sinagot ng yaya. Pero matiyaga si lolo, kapag nanonood sila ng sine at nasa mall ay panay naman ng bili nito ng regalo para kay yaya. At nahulog nga ang loob ni yaya kay lolo Agustin. Kay lolo niya naranasan ang unak halik, ang mga maiinit na yakap, ang pagexplore sa kanyang dibdib at pati na rin doon sa dulo ng kanyang paraiso. Na kay lolo na lahat ang alas maliban lang ang pagpasok ng kanyang ahas sa paraiso dahil restricted area pa ito hanggat hindi sila ikinakasal.
Ngunit matindi talaga ang tawag ng pangangailangan kaya lahat na nang nalalaman sa pagpapabagsak ng kaharian ni Saddam ay ginawa na ni lolo. Ngunit wala pa ring suwerte. Pero hindi siya pinanghinaan ng loob.
Minsan ay pinasok niya si yaya sa kuwarto nito pagkatapos maligo. Pinagbibigyan naman siya ni yaya sa halikan, yakapan, at pagpitas ng mga prutas sa kanyang dibdib. Ngunit sa pagkakataong ito ay hindi na siya nakapalag pa nang hilahin pababa ni lolo ang kanyang panty at ihiga siya sa kama. Nadarang na rin si yaya, come what may. Nasa akto na sila ng love making nang biglang nagising si Angel at pumasok sa kuwarto ni yaya. Nagulat ang dalawa, mabuti na lang at nadampot ni yaya ang tuwalya at nagawang takpan ang maseselang bahagi ng kanyang katawan. Pero si lolo Manoling bagamat naisoot niya kaagad ang pantalon, baliktad naman ito. Nasa puwitan pa niya ang zipper.
“Yaya what happened to my lolo, how come he does not know how to put on his pants,” ang tanong ni Angel.
“Angel langgam pasok to the puwet of your lolo so he baliktad his pants to alis the langgam,” ang palusot naman ni yaya.
Noong nakaraan na buwan ay dumating ang mga magulang ni Angel mula sa trabaho nila sa abroad. Isinumbong ang nakita niya sa dalawa. Kinausap ng masinsinan ni Emy ang biyenan at tinanong kung handa niyang pakasalan ang kanyang pinsan. Oo kaagad ang sagot ni lolo. Si mang Manoling naman ay kinausap si lolo Agustin kung handa na niyang i-give up pa ang kanyang pagkabinata, and the answer is yes.
Kaya naman nilakad na ng mag-asawa ang mga papeles ng dalawa para magpakasal na. At hindi naman sila nabigo. Sa sala ni Judge Macario ikinasal ang dalawa. Si lolo Agustin naman ay feeling young siya, panay ang pagpapakondisyon at tiyak na mapapalaban na siya ng husto. At wala nang makakapigil pa sa kanilang panggigigil ni yaya.
Honeymoon night, aktong susunkitin na lang ni lolo agustin ang mansanas ni Eva nang may napansin ito.
“May kasama tayo sa kuwarto?”
“Oo honey, hindi kasi makatulog si Angel na hindi niya ako katabi.”
Napaiyak na lang si lolo sa sobrang galit at pagkadismaya.
“Yaya what happened to my lolo, he is crying.”
“I am crying because there is langgam in my pants,” ang sagot ng lolo na nagdadabog.
Because Banong is always shouting his love to me, I want to silence him now. It is not a matter of hatred nor revenge that I do this against him. I am doing it for my own sanity and that Justice be done. I hope Banong may realize from this story that – enough is enough.
Yes, in this life there are seasons. A time to be sad and a time to be happy. A time to accept and a time to reject, etc.
When you have enough of noise, aren’t you going to stop it? Banong’s uncontrolled emotions and immaturity is a source of noise to me. Let me silence him that there may be peace in this corner of the world, hehehe.
Please read this story my “dear lover boy.” No Fear, Banong is here. When a man would rather talk than act, he should be reminded of his weaknesses. I’m doing it for Banong now (na?), “my liver lover Boy.”
As falsely believed (jokingly?) women are more talkative than men because they have “two mouths,” the real and imagined (between the legs). But on the contrary I would say there’s no difference. Yes it is true that men have one mouth (so to speak) but it does not mean they are less talkative than women; they are aided by one dangling microphone (short or long between their legs) to make their voices loud enough to be heard. What do you think? Funny, hehehehehe.
Nang Kagatin ng Langgam ang Ari Banong
BANG BANG BANG BANG!!!!! (45 Cal. ni Banong). BRATATATATATATTTTTT (rapid fire ng M16 ni Jose). PEK PEK PEK PEK!!!!! (tunog ng paltik ni Lani) KABLAM, KABLAM!!!! (ang mga granadang ipinukol ng mga galamay ni Banong). Dumating sa eksena sina Bokoy at Onyok na magka-angkas sa bisekletang de tatlo ang gulong. Nagpaputok kaagad ng kanilang (mga kiilikili?) masinggang, RATATATAATTTTTTTTT. Gumanti naman si Banong gamit ang kanyang .22 caliber (na cock?), hindi colt. PIT-PIT- PIT- PIT !!!!!! PATAY NA KAYONG LAHATTTTTTTT. Sumagot ang mga kalaban, hindi buhay pa kami! (Lagyan natin ng echo-mimimimimimi!!!!!).
Nagising si aling Toning (lola ni Banong).
“Ano iyon ang ingay-ingay? Hindi pa ako nangangalahati e, buwiset!)
“Si Banong po nakikipagbarilan na naman…” Ang sagot ng yaya ni Banong.
“Aba torpeng bata iyan a nasa labas na naman. Yaya tawagin mo nga at sabihing magsalawal mo na siya. Naiwan na naman ang salawal niya sa aking papag.” Ang nagagalit na tinig ni lola ni Toning.
“Naku po lola, tumatae lang iyan kanina pero nang may narinig na nagbabarilan ay lumabas siya kaagad. Sa pagmamadali ay naiwan pa yata ang salawal niya sa iyong papag,” sagot naman ni Yaya.
Lalong nagalit si Lola.
“Gagong Banong iyan wala na namang salawal at nakikipagbarilan pa sa labas. Kahapon lang ay muntik nang kagatin ng aso iyong kanyang ari a … Ay, wala talagang kadala-dala itong Banong na ire. Sana kagatin ng langgam ngayon ang kanyang ari.”
Humagalpak ng tawa ang yaya. “Naku po lola baka iyang ari niyang laging nakadungaw sa bintana ang magpapahamak pa sa kanya.”
Mayamaya ay dumating si Banong na umiiyak.
“Bakit ka umiiyak, tinamaan ka ba ng bala ng mga kalaban mo?” Ang patawang tanong ng yaya.
“Hindi….. Nakailag nga ako. Mga kasama ko ang tinamaa,” ang sagot naman ni Banong na hindi pa rin humihinto sa pag-iyak.
“E, bakit ka nga umiiyak gago,” ang pagalit naman na tanong ng lola niya.
“Kasi po sa pag-ilag ko sa mga bumabaril sa akin nadapa ako. Nagpagulong-gulong pa nang bumagsak ako. Di ko naman po kita lol na may bahay pala ng langgam pala na aking nagulungan.” Iyak na naman si Banong na namimilipit na sa sakit at kati ng kagat ng langgam sa kanyang may puwitan at tiyan.
Muli siyang sinuri ng lola niya. “Mabuti hindi ka kinagat ng langgam sa titi mo at bayag. Hindi ka kasi nagsasalawal gago kung nakikipaglaro ka. Ang laki-laki mo na gago ka pa ring umasta.”
Hindi kumibo si Banong.
Hinipo naman ni yaya ang kanyang “bird” and “eggs” at bigla itong natawa.
“Bakit ka naman natawa? Umiiyak na nga ang apo ko e…”
” At sino naman ang hindi matatawa Lola, tignan nyo naging apat tuloy ang itlog ni Banong dahil sa sobrang pamamaga nang kagat ng langgam sa ulo ng kanyang aring supot, hehehhehe.”
Tinignan nga lola ang mga itinuturong kagat ng langgam sa manoy ni Banong. Napahalakhak tuloy ang kanyang lola.
“Punyemas kang bata ka, tignam mo nga ang titi mo nagmukhang cauliflower tuloy sa ulo, bwahahahaha.”
Para namang kandilang natutunaw sa hiya si Banong sa mga narinig. Umiyak na lang siya nang umiyak.
“In the 1980’s, the term “Japayuki” was coined to describe Filipinas bound for Japan under the pretext of housekeeping or honest entertainment work, only to be compelled to work as prostitutes in the thriving sex industry. They were hospitality girls. Derogatory as it was, many Filipinas bound for work in Japan were tagged Japayukis regardless of their kind of work.”
“The disparaging term Japayuki may have been born from the Japanese word “Karayuki,” a Japanese lady who went abroad to work (but were most likely sold) as prostitutes in nearby countries, notably Singapore, from 1870 to 1940.”
“In practice, Japayuki refers to Filipinas who worked, or are working, as cultural dancers, bar hostesses or entertainers in Japan – with a sternly negative connotation. It has also become Filipino slang often used to justify how one amassed a small fortune in a relatively short time, presumably while “working” or “entertaining” in Japan. ” (From: Carlo Osi INQUIRER.net-11/27/2007)
Doon sa “Cocoy’s Delight” may pinag-uusapan silang “Japayuki” at naging curious si Kimuchi na naghahanap ng picture kung ano ang itsura niya. Pero sa totoo lang wala akong pakialam kung anong isyu ang mayroon sila sa kanya. At ang paghahangad niyang makita ang kanyang larawan ang siya namang nag-trigger ng aking curiousity upang malaman kung papano mag-pose ang isang Japayuki.
Naghahanap ako ng Japayuki pics na maiposte dito pero nahirapan ako mamili. Pagpasensiyahan na lang po ninyo kung masyado silang magaganda. Lahat naman ay napulot ko lang sa internet. May dating ba? For art sake, sabihin naman ninyo ang totoo. At saka baka ka ko makatulong ito para magkaroon kayo ng ideya kung ano ang itsura niyang Japayuking pinag-uusapan ninyo. For arts sake lang ako dito, no more and no less.
Bigay todo ang ngiti di ba? Siya ba ang tinutukoy ninyo?
At lalong hindi siya kasi di naman ito Pinay
Oppps, ganito ba siya makapag-pose?
What about her, may itsura din even with her eyes shaded?
Pssst…. ganito ba siya ka-sexy?
(With apologies to the sources of these pics no longer mentioned, thanks)
Tanong uli, matatanggap mo bang mga Japayuki pics ang mga ito? If ever, can we consider these items as work of art? At kung hindi man pasensiya na po at ganito lang kababa ang taste ko pagdating sa arts, hehehehehehe.
Last night I received a text message from a co-teacher asking me if ever I had a love affair with a priest? The tone of her query was so disgusting. As if whe was accusing me of being so immoral for not sparing religious people in having carnal relationship with the opposite sex.
And come to think of it, she even had the courage to tell me that I have to go to the confession. My blood was boiling and my claws started to grow; Iwanted to become a monster and destroy that silly woman. I hope she was only joking. I remember Carmina posting a comment in another blog–pang pari ka lang (you are only good for the priests?). Am I only good for the priests Carmina?
I am not, take note Colegiala and Carmina, having an affair with a priest. If ever not just for an ordinary priest, I want the Cardinal and the Pope, hehehe. But that is impossible guys. As they say, ” you are barking on the wrong tree.” Of course I will personally confront that woman to settle this issue. It’s my prayer that there will be no pulling of hair, hehehe.
Padre Nais Kung Mangumpisal
I know mang Joeseg, Magno, and Cocoy (the Parecoys) must have heard and can still remember the song “Padre Nais Kung Mangumpisal.” It was very popular during the sixtees. Anyway it runs this way: Padre nais kung mangumpisal/Ako ay nagkasala sa mundong nilalang/Kami ay nagmahalan….
I heard this song many times noong bata pa ako, laging pinapatugtog ni auntie Mildred ang pinsan ng aking nanay na siyang nagalaga sa amin noon sa Baguio City. Sawi din kasi sa pag-ibig si auntie Mildred dahil ang lalaking kanyang pinagkatiwalaan ay mayroon na pa lang pananagutan sa buhay.
Kasalanan kasi ni Mer ito e, kung ano-ano pa ang ikinuwento tungkol sa aking nakaraan. If ever I have something to confess wala akong iban pang alam kundi iyong ako’y nagmahal ng isang seminarian, and that was long ago. Ni hindi ko nga alam kong nasaan na siya at ayaw kung alamin for my own good. Dahil kung ako ang tatanungin sasabihin ko na over the years na nagdaan, hanggang ngayon padre mahal ko pa rin siya.
Tama siguro si kuya Magno na muli kung buksan ang aking puso para sa panibagong pag-ibig. Kagabi lang ay nanood ako ng Binibining Pilipinas Beauty Pageant at nakita kung higit na magaganda at masisigla ang mga contestants at nanalo compared to my beauty. Hindi ako bumabata, malapit nang mangulubot ang aking mukha. Bago pa dumating iyon kailangan ay nanay na ako para makita pa ng aking anak kung ano ang aking itsura nang ako’y bata-bata pa.
Pero nais kung linawin, ang pag-ibig ay hindi basta-bastang tinatanggap. Ito’y dinadama at pinagaaralan. Mahirap nang matisod pa uli. Lahat naman ay malaya at may karapatang makapanligaw sa akin kahit pa si Banong.
He said I love you. I said you wait. But he insisted, he just gave me a day to think about it. I said no and he went away. Now he came back. He asked the same thing again, do you love me? And I gave the same answer, can you wait? He said “no,” and I said “no” too. Like he went away before, he’ll never to come back anymore.
Sorry handsome but you are not really the man I’m looking for. Your ego is full of air and you’re just like a tornado to me. You may go to hell if you want but I don’t even itch a little for you in my skin.
Caught in the Act?
Tawagin na lang natin siyang Joe. Dati siyang nanliligaw sa akin. Malaki ang pangangatawan at malaki din ang boses. Parang bouncer sa club kung makaporma. Pati ang mga matitino kong manliligaw ay hina-harrass niya. Natakot naman ang mga engot. Ako nga ay naha-harrass na rin niya noong una, ito na nga iyong sinasabi nilang “gulpe de gulat” daw.
Mabuti na lang nandiyan si Colegiala. “Huwag kang matakot, ako ang bahala,” ang sabi niya. Lagi niya akong inaabangan kung saan-saan, hindi naman siya makalapit dahil ilang din siya kay Colegiala. Sa takotan niya nakukuha ang mga babaeng nililigawan. Ngunit sa akin siya nasira, sa akin siya natalo sa mga pustahan nilang magbabarkada.
Pero ibang-iba na siya nang magkita kami minsan nang hindi sinasadya sa Mall of Asia. Maginoo na siya at mukhang obispo. Ewan ko kung talagang nakakalbo na siya o nagpapakalbo lang para maging macho ang dating. Anyway parang si Pugo naman ang tingin ko sa kanya, he is not cute but a more of a clown.
May bata siyang kasama. Anak daw niya. In fairness mas cute naman yong bata kay sa kanya. Sa nanay kasi siya nagmana hindi sa kanya. Byudo na raw si handsome Joe at ako’y kinukomosta kung available pa. Ang sabi ko naman, as ever. Ngumiti siya at mabilis na nagsabi, puwedi bang pumanhik nang ligaw uli? Napatingin ang at nagreact ang kasama niyang bata na tila ayaw sa nadinig na sinabi ng ama.
Ako naman ay walang masamang tinapay ngayon. Ngumiti lang, ngiting doberman. Kinamayan niya ako at tumayo siya kaagad bago pa makapagsalita ang madaldal niyang anak. Natatawa lang ako. Naala-ala ko tuloy si mang Mags at sabay tanong ako sa sarili, “is it time to love again?”
Palakad-lakad lang ako sa mall at nagiisip tungkol sa kanya. May “little itch” na ba akong nadarama para kay handsome Joe? Tila yata, kasi nakalimutan ko ang mga items na balak kung bilhin. Buwiset kasi itong Joe na ito, nagpakita pa sa akin.
Nakalimutan ko na nga lang ang mga dapat kung bilhin, I decided na umuwi na lang. Sa parkingan ay may mabilis na kalbong mamang naglalakad patungo din sa kanyang sasakyan. May kasama siyang babaeng buntis at dalawang bata. Isa sa kanila iyong batang ipinakilala niyang anak kanina. Pero sino ba iyong babaeng kasama. Ay, Segundina tanga ka na lang kung hindi mo pa alam na asawa niya iyon. Napailing na lang ako.
Batam-bata pa iyong babae, nasa edad 24-27 siya. Mestisahin at may itsura. Hindi nga lang siya kasing-sexy ko dahil buntis, hehehe. At hot din pala si misis, yumakap pa siya at humalik kay mister na palingon-lingon naman baka may makakita pa sa pagiging romantiko ng asawa niya.
At ako nga iyon. Nagkatinginan kami, kumaway ako sa kanya. Hindi siya kumibo. Namula na parang hasang ng galonggong na niluto namin noon ng paksiw ni Mer sa Batangas. Tinapon ko pa nga sa labas ng aming kubo ang mga iyon na pinagagawan naman ng mga pusang kalye. Nabigla si mister Joe, pumasok kaagad sa loob ng kanyang kotse at mabilis na isinara. Pati si misis niya ay nabigla rin nang hinatak niya itong papaloob ng sasakyan. Mabuti na lang at hindi siya nakunan.
Humarorot palabas ng carpark si Mr. handsome na tila nagmamadali. Mabilis ang takbo niya na parang may emergency. Parang iyong manganganak ang misis niya na dapat ihatid sa isang maternity hospital. Lalo akong napatawa. Hinaplos ko ang aking braso dahil kanina pang nangangati ito.
A, kaya naman pala naman pala may something “itchy: akong naramdaman ay may kumagat lang sa akin na lamok. Isang salbaheng lamok.
At 14 Nica (not her real name) became a drug dependent. She was a child prostitute at the age of 15. She had her first abortion at 16. A raid by the police operatives in a prostitution den saved her life.
She was tested positive with drugs and was confined at a substance abuse rehabilitation center.
Upon her release, an NGO took custody of her for further social rehabilitation. During one of the groups sessions with former street children and drug dependents, she wrote this essay Mahal Kita Inay (I love you Mom) where she poured all her pent up emotions and remorse on what she had done to her life and the great injustice she did to her mother.
“Nasaan ka inay, bakit po ninyo ako iniwan. Sana ay isinama na lang ninyo ako saan man kayo naroon. Ngayon ko lang nauunawaan ang iyong kahalagahan ngayon at wala nang inang nagmamahal pa sa akin. Ngayon at wala nang magulang pang gumagabay at nagbibigay sa akin kalinga, daig ko pa ang isang munting dahon na inilipad ng hangin at walang direksiyong mapupuntahan.”
“Hindi katulad noon ng kayo’y nabubuhay pa, nandiyan lang kayo sa aking tabi na nagpapasaya sa aking tuwing ako’y nalulumbay. Kung ako’y nagkakasakit, nandiyan lang kayong humahaplos sa akin hanggang ako’y makatulog ng mahimbing at muli ninyong gigisingin ng umaga upang pakainin.”
“Kayo rin ang aking nakagisnang ama, dahil wala na si ama. Nawala siya dahil sabi mo ay lumipat siya sa ibang kandongan. Kahang-hanga ka inay dahil nagawa mong maging ama at ina sa inyong pagaaruga sa akin. Ngunit tiniis ninyo ang lahat alang-ala sa akin. Binuhay ninyo ako at iginapang sa kahirapan. Hindi ninyo inalintana ang lamig at init ng panahon sa paglalako ninyo ng mga kakanin at paninilbihan sa mga mayayaman bilang isang labandera. Mapakain lang at mabihisan, at higit sa lahat maipasok sa paaralan.”
“Nagkasakit kayo na ako pa rin ang inyong inaalala, ang aking baon papuntang eskuwela, at ang maisusuot kung uniporme sa susunod na araw. Kahit nang kayo’y naghihingalo na laman ay ako pa rin ang inyong iniintindi. Nanay ko, ang laking hirap naman ang iyong pinagdaanan maitaguyod lang ninyo ako. Kaya nang aking haplosin ang dati mong malalambot na daliri, sila’y nagmistula na lang na kasing tigas ng kahoy at kasing gaspang na leha. Lahat ng hirap ay tiniis ninyo dahil lang sa akin.”
“Ngunit anong iginanti ko sa inyo, bisyo at pagwawalang-bahala sa buhay. Droga,na siyang sumira sa aking pagkatao at kumitil ng aking kinabukasan. Iniyakan ninyo ako inay ngunit nagmistulang bingi ako sa iyong mga panaghoy upang magbago. Binale wala ko po kayo dahil mas mahalaga sa akin ang bisyo. Ngunit ngayon ay pinagsisisihan ko na ang lahat. Pinagsisisihan ko ang unang araw na aking pagtikim at paggamit ng droga. Inay patawarin ninyo ako, ako ang naging sanhi ng maaga ninyong pagpanaw. Patawad po inay.”
“Kung maibabalik ko lang ang panahon, kung maibabalik ko lang kayo sa aking piling. Mahal kita inay.”
Nica went back to school and completed a degree in education. She has now a family of her own and teaching in a private secondary school. She is also acting as the guidance counselor.
Madalas sabihin ni lola Inggay kay Neneng na hindi ka basta-bastang mabubuhay lang sa pag-ibig. Tanging kuwarta lang at yaman ang nakakapagbigay sa iyo ng kagihawahan at ligaya sa buhay. Utak at hindi puso ang dapat mong gamitin sa hirap ng buhay ngayon. Bakit ka pa magaasawa pa kung maghihirap ka lang? Hindi mo makakain ang pag-ibig.
Kaya sa edad niyang dise-nueve (19) ay wala pa siyang kasintahan. Mailap siya sa mga manliligaw. Hindi mahilig makipagkaibigan, lalo na sa mga lalaki nang malayo siya sa tukso. Napagkakamalan siya tuloy na suplada at ubod ng yabang, e hindi naman siya mayaman. Bagamat ganon ang turing sa kanya, sa loob-looban niya masaya pa rin si Neneng dahil hindi siya napipirwesyo ng pagibig at pakikipagrelasyon. Hindi kagaya ng mga kapit-bahay niyang mga dalaga diyan na basta na lang nabuntis nang walang kinikilalang ama ng kanilang anak.
Kailangan niyang gawin ito, kailangan niyang sundin ang kanyang lola Inggay. Ipinanganak kasi siya ng kanyang nasirang ina na walang kinikilalalang ama. Tinakbohan ng nakabuntis sa kanyang nanay na isang member ng sikat na banda sa Maynila. Estudyante siya noon at naging tagahanga ng drummer nang naturang grupo ng mga musikero si Mina (ang nasirang nanay ni Neneng). Para buhayin at bigyan ng magandang kinabukasan si Neneng nagtrabaho siya sa Hongkong (si Mina) bilang isang domestic helper. Masipag naman siya ngunit dahil sa may itsura pinaginteresan tuloy siya ng kanyang among intsik. Hinalay siya nang paulit-ulit hanggang nasiraan ito ng bait at nagpatiwakal.
Ngayon sa maliit lang na bukirin siya ng kanyang lola na umaasa sa pang araw-araw na ikinabubuhay nila. Bukod diyan ay nagaalaga pa sila ng mga manok at baboy. Nakapagtapos ng high school si Neneng at kasalukuyan na nagaaral ngayon sa kolehiyo at magtatapos na siya sa kursong Communication Arts.
Ngunit isang araw ay nabigla na lang siya nang may nakita siyang nakaparadang magarang sasakyan sa harap ng kanilang dampa. Nandoon sa loob ang kanyang lola at may kausap na isang lalaki na nasa edad singkuwenta o mahigit pa. May kakisigan ang mama at maganda ang pangangatawan. Siya ang pakay nito, kaya namang dagli-dagli siyang ipikilala ng kanyang lola pagkapasok na pagkapasok niya sa kanilang dampa.
Hindi na nagpaligoy-ligoy pa ang mama na tawagin na lang natin sa pangalang Elmer Cabesote. Sinabi kaagad nito na gusto niya ang dalaga at pakakasalan siya kung maari sa susunod na buwan. Maganda si Neneng kahit simple lang magdamit at hindi nagmi-make up. Hindi kaagad nakapagsalita si Neneng, ngunit may ibinulong ang kanyang lola. Ipagpapatayo siya ng isang malaking bahay, at bibigyan ng apat na ektaryang lupain para sakahin. Bukod diyan ay magpapatayo pa siya ng manokan at baboyan doon sa kanyang malawak na lupain na malayo sa mga kabahayan. At bilang katibayan nagbigay pa siya ng pocket money nilang maglola na nagkakahalaga ng dalawang milyong piso. Kailangan lang ay isuot ni Neneng ang engagement ring na brilyante na bigay nito.
Isinuot kaagad ni Neneng bilang pagsangayon sa offer nito. Nangyari ang isang engrandeng kasalan. Mixed feeling naman si Neneng na hindi makapaniwala sa dumapong suwerte sa kanila. Sa isang banda nagiisip siya kung ano naman ang kabayaran ng lahat ng mga ito maliban sa pagpapakasal niya sa isang lalaking minsan lang niyang nakilala.
Ngunit hindi binigo ng magandang kapalaran si Neneng. Naging maligaya siya sa piling ng kanyang asawang si Elmer Cabisote na noon ay sixty years old na. Halos lolo na niya ito ngunit hindi ito sagabal para hindi maligaya ang kanilang pagsasama. Natutuhan na rin niyang mahalin ang asawa pagkapanganak niya sa una nilang supling. Nasundan pa ito ng dalawa. Sa kabuoan ay nagkaroon sila ng tatlong anak; dalawang lalaki at isang babae. Hanggang sa ngayon ay nililigawan pa rin niya ang kanyang asawa na natutuwa naman sa pagmamahal at attention ibinibigay nito sa kanya.
Ano ba ang dahilan kung bakit siya ang napili ni Elmer Cabisote para maging kasama sa buhay? Apat na bises nang idinibosiyo ng kanyang mga napangasawa sa Amerika si Elmer. Ang dahilan mahina siyang kumita ng pera. Magaganda nga at ang babata ng lahat na kanyang napangasawa pero mga gold digger namanat dito siya namulubi. Hindi na siya umibig pa mula noon. Nagsikap siyang kumita para sa kanyang pagtanda at panalangin na sana ay makatagpo siya ng isang tapat na magmamahal sa kanya. At nang umuwi siya sa Pilipinas ay may nakapagsabi sa kanya na may isang dalaga diyan na papayag pakasal sa kanya bast may pera lang siya.
Siya nga pala, sa lahat nang pagsisikap kumita ni Elmer sa Amerika ay hindi umobra. Napunta lahat sa pagpapagamot ng kanyang ina. Ngunit namatay naman ito pagkaraan ng ilang taon na pagkaratay sa isang malubhang karamdaman. Hindi pa rin nawalan ng pagasa si Elmer. Tuloy ang buhay. Isang araw nakatuwaan niyang tumaya ng lotto. Nakuha niya ang jockpot na ilang milliones din (in dollars) ang premyo. Ngunit ang pinaka-jockpot niya sa lahat ay si Neneng na sa kanya lang natutong umibig.
At ano naman ang naging kabayaran ng lahat nang suwerting ito kay Neneng? Well ang dalawang lalaking anak nila ay bading, at ang kaisa-isa niyang dalaginding ay isang tomboy, hehehe.
I know a lot of couples have been doing sex in the park, restrooms, and even in their vehicles? Well it’s their freedom to express what they feel and enjoy sex anytime and in any where they want it. Unfortunately there are laws to be observed which will send you to jail if you break them.
Just a friendly reminder, if you have the urge to do it (sex) please don’t do it in public places or you will suffer the consequence. Here is a news from abs-cbnNEWS.com ( 03/31/2009 8:02 ) on this issue.
A businessman and his wife were hauled jail for allegedly having sex inside their car in a poorly lit street corner in Quezon City, radio dzMM reported Tuesday.
Security guard Loudie Cajerman was conducting a routine inspection when she spotted a vibrating Honda CRV with plate number ZMW-976 parked at the corner of Scout Fuentebella and Tomas Morato streets in Barangay Laging Handa.
When the security guard approached the vehicle, she said she heard people moaning, which prompted her to call the attention of the barangay watchmen.
The watchmen brought the couple at the barangay hall, where the male occupant of the sport utility vehicle identified himself as an owner of a bus company based in Novaliches.
The radio report said a man went to the barangay hall and tried to fix the couple’s case, but village officials referred it to the Kamuning station of the Quezon City Police District.
The report said police hauled the couple to jail while charges for public scandal is being readied against them.
Kaunting Tiis Lang mga Kapatid
Hindi sa inaalisan ko kayo ng karapatang magparaos at lumigaya pero gawin naman ninyo sa tamang lugar. Alam ko mahirap nang pigilin pa kapag nandiyan na’t lumiliyab na ang inyong pagkasabik at pagnanasa sa isat-isa. Pero alalahanin naman ninyo na hindi lang kayo ang tao sa mundo. Sabagay libreng palabas, maraming matutuwa diyan.
May napabalita noong araw kung saan ang isang matandang lalaking may syotang batam-bata pang dalaga ay inatake sa puso sa sobrang pangigigil nang himas-himasin ni miss beautiful ang kanyang manok at ginawa pang lollipop. Kamakailan lang isa namang elderly ang namatay sa isang motel sa sobrang gamit ng pampatigas ng ari.
Pero hindi ito ang unang pagkakataon na may nahuling magsyota habang nagtatalik sa park. Bakit masyadong mahal na ba ngayon ang bayad sa motel para doon kayo magparaos? Pero iyong sakay sa CRV ngayon lang ako nakabalita nito. Sosyal di ba? Iyong mga iba nga sa damuhan lang at nanganganib pang kagatin ng mga langgam ang kanilang mga ari, hehehe.
Don’t get me wrong, hindi sa naiinggit ako sa inyo. Karapatan ninyo iyan pero dapat nasa tamang lugar at panahon. Kagaya nitong napabalita, sa kaunting sarap na pinagsaluhan, sa kulungan tuloy ang bagsak.
Ikaw naman na sekya (lady guard) ka, ke babae mong tao pinakikialaman mo pa ang mga bagay na nadidinig mo. Kung ikaw kaya ang hahalinghing naman diyan at bigla ka na lang bubulagahin? Miss o Mrs. ka na nga ba? Kung doon ka sa una baka kaparis din kitang laging I wish, I wish na lang, hehehe. Joke only.
But the real issue here is do sex in private, not in public places. Not unless you define sex inside a vehicleas private.
Ewan ko kung nagbibiro o talagan tutuhanan at hindi lang arte ang pag-iyak ni manang Soling nang kanyang mapanood sa Wowowee ang ginawang pag-amin nin Korina Sanches at Senator Mar Roxas na sila na nga para sa isat-isa. Kitang-kita ang lungkot sa mga mata ni Manang Soling, ang aming kasambahay na mahilig magluto.
“Now it is no longer secret, you two already going to pakakasal. How painful naman. Mar Roxas you broke my heart!”
Napatawa na lang kami ng ubod ng lakas. Mahilig kasing magpatawa itong si manang Soling. Ngunit ang umiyak ngayon pa lamang namin siyang nakitang umiiyak.
“Ikaw talaga manang, kung ano-ano itong nasabi mo. Sumakit tuloy ang tiyan ko sa katatawa,” ang sabi ko sabay tapik sa kanyang balikat.
“Naku maam Seg, hindi ako nagpapatawa. Mahal na mahal ko talaga iyang si Senador Mar Roxas. Seryoso ako.”
Tawanan na naman kami.
“Bakit, girlfriend ka ba ni Senator Roxas,” tanong naman ni nanay sa kanya.
“Hindi ho.”
“Kilala ka ba niya?”
“Hindi rin po, pero kilala ko siya. At love na love ko si Mr. Palengke.”
Tawanan na naman.
“Grabe talaga itong si mang Soling, pinasakit niya ang tiyan natin sa katatawa,” ang pahabol na salita ni nanay habang papalabas siya ng bahay.
Napaisip tuloy ako, may mga ibang Soling din kaya diyan na maiiyak sa pagpapakasal nina Koring at Mar?
Sa totoo lang bagay na bagay sila. Halatadong seryoso si Senador Mar Roxas sa batikang broadcaster ng telebisyon at radyo. Iyong pagpahid na lang ni Koring sa mga butil ng luha ni Mar na tumulo sa kanyang pisngi ay marami nang kinilig na manonood. Hindi arte ito kaharap ng mga kamera, tunay na pagpapahayag ng nararamdaman nila sa isat-isa.
Kung kailan magpapakasal ang mapalad na magkasintahang ito ay hindi natin batid . Kung matutuloy man, ako’y matutuwa. They deserve each other. Kahit sa harapan pa ng isang komedyante, ang eksenang pagsasabi ni Mar at Korina ng kanilang niloloob sa isa’t i-sa ay daig pa ang mga napapanood natin sa mga telenovela nina John Lloyd Cruz at Bea Alonzo. At sino ba ang hindi kikiligin kapag nadinig mo ito ang ganitong pangungusap (from Korina Sanches), “gusto ko lang sabihin kay Mar na, kahapon, ngayon, at bukas, iyong iyo ako.”
Hindi na mahalaga sa akin kung ito ay isang political gimmick lang, at wala naman akong napapapansin, ang importante nadinig natin ang pangako ng isang dalisay ng pag-ibig at pagmamahal.
Nasabi ko tuloy sa aking sarili, “ikaw Seg kailan mo pa kaya mapapakinggang ang ganitong pangungusap mula sa isang mangingibig? Baka hanggang pangarap na lang kaya?”
To Mar Roxas and Korina Sanches, congratulations. Good luck sa inyong dalaw at sana’y matuloy na ang plano ninyong pagpapakasal.
This guy sent Hatton kissing the canvass with a powerful punch and so with the ego of thousands of Britons who supported the champion. Hatton lost and Pacman received the belt of a champion. He brought honor to his country and makes himself richer by millions again. He is unstoppable in the ring and so with his political ambition.
As a welcome home gift, the COMELEC approved his political party. He is really determined to go go to Congress and be called Hon. Cong. Manny Pacquiao. He came home and no body could stop him. Not even the typhoon, for Pacman is mightier than Mr. Weatherman. As usual he is swarmed again by politicians like Lito Atienza and Chavit Singson. Yes Pacman does not only want to be called a great boxing champion but a politician who may be a champion of the masses. With that let us say Mabuhay (long live) to Pacman!
Pacman’s improved boxing skills shocked the world. But will he improve his skills as a politician? Right now local politicians already signified their intentions to join Pacman’s party. Yes this party could give an instantaneous knock out punch to their political rivals. But is Pacman aware that winning may not necessarily mean rightfully delivering the goods to his constituents? For what good does it make a boxer to win only to disappoint his constituents for undelivered goods and services? I hope Pacman may prove his critics wrong.
Now Pacman has landed and he had been interviewed by the news hungry media. There is no victory parade as a usual practice everytime he brought home a championship belt, the WHO prevailed for the safety of thousands of fans who’ll come to see and cheer their idol. No problem anyway for Pacman, it may soon come in another time. Social distancing however was not observed as the champion embrace, shake hands, and kiss people around who came to greet him.
What is important he does not talk about politics this time, he wants the entire country to be united and cherish his victory. After attending a Thanksgiving mass at the Black Nazarene Church in Quiapo, Manila Pacman thanked millions of his fans and supporter for their prayers. He is just happy as the entire nation is with his victory. But many of his critics are not happy with his outfit, while he looks macho with his hat he is not far also from portraying a gangster in the movie.
But whatever we say, Pacman is a hero who deserves a hero’s welcome. But wait, there is still Mayweather to contend with, will he seal another victory the second time arouny? And as Kim Atienza says, “ang buhay ay weather-weather lamang (life is just like a weather).
It’s coming soon, Manny Pacquiao’s mom will be joining the showbiz. With her popularity being the mom of a famous international boxing champion, aling Dionisia will be a good material for the movies and television. She could dance and pray anyway- so she can portray the role of a praying and dancing mom in TV’s telenovelas. But wait, which TV Network?
Mag-aartista na nga ba si Nanay Dionisia?
Malakas ang alingasngas sa mga showbiz reporters at ipinalabas na rin sa TV ang balitang mag-aartista na raw si nanay Dionisia ang beloved mother na ating pambansang kamao.
Hindi masama, tutal deserving naman siya. Marunong sumayaw at madasalin pa. Sa pag-eemote na lang niya tuwing siya’y nagdarasal upang ligtas sa sakuna at magtagumpay ang kanyang anak tuwing nakikipagbakbakan ito sa ring ay kinakitaan na siya ng natural na talento at potential para maging isang magaling na drama talent. Hindi lang iyan magaling pa siyang sumayaw, puweding puwedi siyang gumanap bilang donya, isang mabait na personang pang-alta sosyodad. At siempre kitang-kita naman na physically fit at napaka-athletic niya kaya puwedi din siyang maging action star. At sa dami na lang ang sumusuporta sa kanyang anak, alangan naman na hindi nila susuportahan ang showbiz career ni Nanay Dionisia. At saka popular na siya sa You Tube at telebisyon (bida pa siya sa Cocoy’s delight) hindi na mahirap i-promote ang career sa showbiz kung saka-sakali ni aling Dionisia.
Pero ito’y walang halong biro ngayon pa lang ay tinitiyak ko na susuportahan ko ang career sa showbiz, if ever, ni nanay Dionisia. Papanoorin ko kung magkaroon siya ng episode sa “May Bukas Pa” kasama niya si Santino. Magtelebabad din ako sa GMA basta kasali sa mga telenovela nila si Aling Dionisia. Sa katulad kung frustrated actress, hindi akong magdadalawang isip na magtatag ng “Aling Dionisia Fans Club” kapag siya’y isa nang ganap na artista sa sine at telebisyon.
Ngunit ang tanong saan network siya kaya lalabas? Si aling Dionisia ba ay maging isang tunay na Kapuso, o kaya’y bilang isang butihing ina siya’y maging “Kapamilya”?
She had three children, two boys and a girl, before she left from the Philippines to the US on Tourist Visa aiming to settle there permanently. Her girl was barely six months old then which she left to her mother to take care. Grizana (not her real name) was confident she could petition later her family when she could get her green card.
But her ambition to be a green card holder did not come that easy; it’s elusively difficult to attain for a while. She failed to land for a good job being a tourist. She worked as a caregiver to a “home care” owned by a Filipino. Her job was so hard and stressful but paid only so little. She did not complain, she need a job to survive and to send some money to support a family she left in the Philippines.
Her visa already expired and could no longer renew it. She had to do something about it. She could not afford to come back to her country a failure lest her friends and associate would only laugh at her. She’s an assistant supervisor to an IT company before going to the states and left a good job. She knew she could not get the same position again or worse could not land for a job back home. Somebody suggested her to divorce (kunwari lang) her husband and marry a citizen which she did. At first Manoling (not his real name) didn’t want the idea for he loves his wife but when his mother-in-law explained to him it’s only a “marriage for convenience” for his wife to be granted a permanent residence visa he conceded.
The “marriage for convenience” did not turn out the way the husband understood it (no sex with that guy) for one thing they have to convince immigration that “the newly wed couple” should be living as husband and wife. They had sex not only once but several times. Soon Grizana learned to love Tom (the black American guy she paid to marry her) because Tom was a good guy and good at “lovemaking.” She had been married for ten years with Manoling (and had three children with him) but she had not been that sexually satisfied. For so long she had been disappointed with Manoling, she had a regular sexual contact with him (at least twice each time they had it) but the guy kept her hangging all the time. They had limited foreplay, all Manoling did to to insert his penis to her vagina (even if it is still dry) and pumped so fast until he ejaculated. Not so with Tom, they have a long foreplay and when she’s already screaming of joy, her new husband would insert his long and fat penis and pumped her with different positions to finish the job. She could not ask for more, Tom made her a woman in every inch of her body and skin (and vagina as well) with his 10 inches long and hardened instrument of joy. Manoling had only 4 inches which to her is now a nightmare even it it’s fat and rounded at the top like an electric bulb.
After 5 years of being a green card holder she finally became a US Citizen. She divorced Tom because of domestic violence and drug abuse. She earned much and decided to return to the Philippines to re-join the family she left. She had two children with Tom, all boys. She was expecting to brood and raise 5 children under one roof and if Manoling would accept her she want to remarry him. But it’s too late, Manoling filed a case for the dissolution of their marriage and got a favorable decision from the court. He had custody also of his three children as consequence of Grizana’s abandoning them. Manoling remarried a Christian woman who is now taking care of his children including a newborn girl from his new wife.
As a mother, Grizana tried to win back the affection of her children but to no avail. The children were so outraged of what she did to them. She accepted her fault and left to the US with her two sons from Tom hoping the someday her children would understand and accept her.
She feared to come home a failure so she divorced her husband, abandoned her family, just to get a green card. She economically well of now which her co-workers before are envious too when she met them for a dinner. But she could hardly say a word when they ask her about her children with Manoling. Now she understands that she’s even more of a failure herself than losing her former job. She lost her entire family in the Philippines, and even her dignity. Why, her children call her a slut which should not be addressed to a mother.
Let us forget all about Hayden Kho and Katrina Halili sex video scandal. After all they are not the only one posted with a sex video in the internet. Let the court decide who shall be punished in posting this sex video. After all Hayden Kho has suffered so much already. The bottom line of this is lust and greed. Immorality is something we all should be watchful. There is nothing wrong with sex provided it is within the bound of marital relationship. Beyond that, it’s anybody’s look out already.
Ang Balikbayan
Kamakailan ay umuwi sa Pilipinas ang mag-asawang Melo at Celia. Mga matagal nang naninirahan sa America at kumita ng limpak-limpak na persa sa marami nilang negosyo. May mga bahay din sila sa ibat-ibang States ng America kabilang na ang isang magarang mansion sa Las Vegas. Hindi na mahalaga kung ano ang negosyo nila, sekreto na lang natin. Ang masasabi ko lang ay legal ang mga ito at nakakatulong pa sa ating mga kababayan.
Kapwa matataba at halos magiba ang Van na sumundo sa kanila sa airport. Pagkaraang mamahinga ng ilang araw sa bahay ng aking pinsan ay tumuloy na sila sa kanilang Bayan. Huwag na lang nating sabihin kung saan for security reasons at nandito pa sila.
Medyo luma na ang bahay na binalikan nila at tumutulo pa kapag umuulan. Dapat at ginigiba na iyon at patayuan ng bago ang suggestion ng kanilang mga kamag-anak. Ngunit walang balak yatang i-renovate nina Melo at Celia ang bahay kaya repair lang ang ginawa. Natsismis tuloy silang mga kuripot. Sila na lang ang nagmamay-ari ng lumang-luma nang bahay sa lugar nila na nasa abroad. Mga ala-palasyong bahay na ang nakatayo sa paligid nila na pagmamay-ari din ng mga OFWs at mga naninirahan na sa ibat-ibang panig ng daigdig.
Ang hindi maintindihan ng mga kapit-bahay nila ay nagsawa na sila sa mga malalaking bahay. Gusto nilang balikan ang buhay mahirap at ang magpapayat sa Pilipinas na kakaunti lang ang kinakain. Naglalakad nga lang sila papuntang palengke para mamili ng kanilang pagkain. Pinauwi na rin nila si kuya Sakyo na nagmamay-ari ng Van na inupahan nila. Kung dadalaw sila sa mga kaibigan nila at kamag-anak para makapamista ay tricycle na lang ang sinasakyan. Malas mo lang kung ikaw ang nagmamay-ari dahil madalas silang maputokan ng gulong ng tricycle habang kapwa nakasakay. Kaya sa mga sumunod na araw tig-isa na sila ng tricycle at parang mga muse a ipinaparada tuwing may lakad sila.
Sinamantala naman ng mga kamag-anak ni Melo ang kanilang pagdating. Madaling araw pa lang ay may kumakatok na sa kanilang bahay. Iyong nga lamang ay hindi aalis ang mga ito hangga’t walang naibibigay sa kanila na pera. Pati ang mga kapitan ng mga karatig na Barangay ay pinupuntahan sila para humingi ng donasyon. Ayaw man nila sa kaloob-looban ay kailangan pa ring magbigay for their security. Sa kalaunan mga lumang T-shirt at pantalon na lang ang ipinamimigay dahil wala na silang perang maibigay pa. Wala silang maraming cash na dala at nasa kapitolyo pa ang mga ATM machines.
Bahay kubo, iyan naman ang obsesyon ni Celia. Bumili siya ng malaking bahay kubo na yari sa pawid at kawayan. Maganda ang pagkagawa nito kaya malaki ang bayad. Kulang-kulang na limampong libong piso. Madalas dito natutulog ang mag-asawa na nakakulambo upang hindi kagatin ng mga lamok. At dahil sa nagbabahay-bahayan sila naging tamponan tuloy ng biro ng mga kaanak at kapit-bahay nila.
Ang tanong: Sa laki ng kanilang mga katawan (ala Big Show na wrestler sa WWE) nagagawa pa ba nila ang mag-sex? Oo naman siempre dahil kamakailan ay nagiba ang malaking papag na kawayan na pinasadya nila para tulugan. At pilyo din itong mga kulang sa pansin na kapit-bahay nila. Nanunubok pa ang mga hudas tuwing pinapatay nila ang ilaw sa gabi kapag nasa bahay kubo na sila.
Parang dinaanan ng bagyong yumuyugyog ang kubo gabi-gabi; iyan ang laging paksa ng mga tsismosa nilang kapit-bahay na hindi naabotan ng ano mang pasalubong.
Update: Kakauwi lang daw ng mag-asawang balikbayan at tuwang-tuwa sila sa kanilang bakasyon. Babalik na naman daw sila upang magpasko daw sa Lingayen at mag-New Year sa La Union. Sumakay daw sila sa isang Bus at dalawang bises na naputokan ang gulong. Sila tuloy ang sinisisi ng mga nagmamadaling pasaherong pauwi ayun kay Caring na aming kasambahay hehehehe.
His cock was hot, her pussy was wet. It was raining hard so they have to spend the night in a Nipa Hut. The wind was so strong and the weather was cold; they need to stay together in a corner and embraced each other tightly to warm themselves. But as their body and skin rubbed they felt some tingling sensations setting them free from any moral inhibitions. The forgot themselves and succumbed to their lust.
The question they were soon to be married, although not to each other. Alejandro, 27 years old was supposed to marry his girlfriend of seven years Conchita. And Mila, 19 years old was supposed to marry Armando a public school teacher just barely three months from now. As a result of their act, Mila got pregnant forcing Alejandro to marry her.
Only their parents witnessed the wedding at the sala of Judge Juan dela Cruz. Both of them were crying, not because of dream fulfilled but paying for the wages of their sin. Mila delivered a healty baby girl which the couple named Teresita. Little did they know that that child who grew up to be a beautiful maiden in the barrio would be their passport to go to America. That’s the reason Alejandro was so depressed when he married Mila instead of Cochita. Conchita was already in Hawaii that time and she could be his passport to fulfill his dream of going to America.
Anastacio met Teresita (the only child of a Filipino farmer in Washington) while hunting wild pigeons with an air rifle in the rice field. He spotted her taking a bath half-naked at a broke and got interested. He pursued her and win her heart. They got married. Anastacio petitioned his wife Teresita and joined him to the US. When Teresita became a US Citizen she petitioned both her parents too and became permanent resident to the US.
Kalibogan, Kalibogan, Kalibogan
“Kalibogan, iyan ang dahilan kaya kay Mila napunta si Alejandro sa halip na kay Conchita!” Lasing na si mang Gorio ang pinsan ni Conchita na hanggang ngayon ay hindi pa niya napapatawad si Alejandro ang kayang dating best friend.
Napatawa tuloy ng malakas ang mga kainuman na mga pinsan din at kaibigan ni Alejandro.
“Ngunit Kalibogan din ang dahilan kung bakit si Conchita ay napunta kay maestro Armando sa halip na si Mila at ang naging girlfriend niyang principal,” ang sagot naman ni mang Belong na pinsan ni Armando.
Biglang natahimik si Mang Gorio. Biglang sumagi sa kanyang isipan ang laging sinasabi ng kanyang lolo na hindi hawak ng tao ang kanyang kapalaran. Ang lahat naman ng bagay na nangyayari sa daigdig ay tanging Diyos lamang ang nakakaalam. Ngunit bakit ba siya naglalasing at muli na naman niyang binuksan ang isyu ng kalibogan?
A, dumating na naman pala sina Mila at Alejandro. At tulad ng dati hindi na naman siya kinumbida ng kaibigan sa ginawang salo-salo sa may palaisdaan nito. At bakit nga ba kailangan pa, siya naman ang nagtaboy sa kanya noon at ayaw pakinggan ang paliwanag ng kaibigan.
Maya-maya may dumating ang kanyang anak na si Clarita (college student) may kasama siyang lalaki at may dalang isang kahong puno ng mga mamahaling alak at tsokolate. Inabot ng guwapong lalaki (mga edad 20) ang kanyang dala.
“For you tito Gorio coming from may dad. Kung puw-puwediy puntah lang hoo keyo sa min. My dad wants to talk to you and he miss you,” ang pa-islang niyang pagsasalita.
Lumapit si Clarita sa kanyang ama at may ibinulong. “Itay gusto na pong makipag-ayos ni tito Andring (Alejandro) sa inyo. Wala naman sigurong masama kung ayusin na ninyo ang hindi ninyo pagkakaunawaan.”
Nakatunganga lang si Mang Gorio. Walang Masabi. At nagtataka kung bakit parang matagal nang magkakilala ang kanyang anak at ang anak ng kanyang best friend.
“Sige po itay, ipapasyal ko lang si Nards sa aking mga kaibigan.”
“Sige po itay, we’ll just see some friends around,” ang pahabol naman ni lalaki na nakangiti pa.
Mabilis na umalis ang dalawa. Mabilis din nag-react ang mga kainuman ni mang Gorio.
“Pare Gorio baka mauwi na naman ito sa…” hindi na naituloy pa ni mang Belong ang kanyang sasabihin dahil mabilis din itong sinalo ni mang Gorio.
“Huwag mong sasabihin kalibogan na naman at titigpasin ko ang iyong leeg Belong,” ang banta ni mang Gorio.
Hindi na humirit pa si mang Gorio. Pumito na lang ng tatlong bises na parang sinasabi, kalibogan, kalibogan, kalibogan! At simbilis ng jet siyang tumayo at umalis.
He left a good job in the Philippines to work abroad. Not because of money for they have more than enough (having a prosperous family business in the country) but to forget his grief and sorrows brought about by his separation to Olga, a childhood sweetheart who recently married a local Chinese in Manila.
Aboard the Northwest Airlines on his way to Japan for a connecting flight to Dubai, he could not hide his sorrows. He was crying with both eyes were sated with tears. Other passengers in the airplane however were so kind not to mind him, they thought he was just too sad to leave a family.
But as soon as he arrived in Dubai and he started serving his two-year contract as a Computer Programmer little by little he learned to forget and of course to forgive. And Heaven rewarded him with a pretty and intelligent young woman working as a secretary. It was a love at first sight, though others may not be so convinced with their story.
They started exchanging notes and messages through internet and texting. After a few months of courtship they became sweethearts and later planned to marry after they finished their two-year working contract in Dubai. Ela was confident the wedding would push through since her sister Donita was already about to graduate as a nursing student. She’s the reason why she left also a job as a bank teller in Ayala, Makati.
For lovers like Amado and Ela, two years seemed too long to endure. As if it was an eternity of waiting. Amado was Ela’s first boyfriend. The young woman is a mestiza, she had never been kissed before and a certified virgin according to her relatives. That’s why Amado was so excited about their wedding. Heaven granted the wish of their heart. Their contract ended and they came back to the Philippines together.
At the Ninoy International Airport, their relatives were waiting for them. Having been forewarned about the wedding, both families met. Amado as usual was crying again, not because of pain but of joy. Like Korina Sanches wiping off the tears rolling down Mar Roxas’ cheeks, Ela took out from her pocket what she thought as a handkerchief to wipe off Amado’s tears. But everybody laughed at her, it was too late to learn she was wiping his boyfriend’s tears with a pair of used socks.
And to cut the story short the wedding pushed through. It was officiated by a Baptist Pastor Ike Patao (not his real name). The couple invited friends, relatives from both sides, and even Amado’s former girlfriend and her husband. The couple however declined the invitation. The wedding ceremony was unforgetable as a well known Gospel singer in the country sang popular love and religious songs.
But as a family who love humor very much, Ela’s lolo Carpio asked this question to the guests. “Why did they nicknamed Amado as “Arabong Pinoy” by his friends in Dubai? Is it because he is in an Arab land or he has the size and diameter of that “thing” the Arab men are famous about? There was an uproar of a laughter. Ladies just smiled but had their minds implanted with some mischievous thoughts.
And Ela’s friends could hardly wait to see her after the honeymoon. They invited her to a popular coffee shop and asked her what happened during the first night. They asked her a very difficult question. With her height at 5′1 and small body frame, how good was it to ride with a camel in the desert? “Exciting and full of fun,” was all she could say. “Is it a painful and a bloody encounter with Aladdin,” asked Julia a single parent. But Minerva asked the most intriquing question; was it really long and as fat as the Arabian “dangling thing?” All laughed again.
Ela had chosen not to give a categorical response. She wanted them to think that Amado at 5′10 has a penis as long as ten inches. The truth, Amado’s penile size is no more than 5 inches. And she’s grateful about it. Otherwise with a diameter of a regular flurescent bulb, it could have been more painful and damaging on her part should his thing exceeded 5 inches in length. She could still remember how painful it was when Amado inserted and thrusted his penis on her vagina. She did not see it but felt the blood coming out from her vagina going down her legs to her buttocks. She could still feel how his small but fat penis slowly but vigorously sliding through her vaginal canal and ruptured her hymen.
Ela could not ask for more even if Amado’s weapon even it was only short, it’s fat, hard, and hot. She had already experienced prolonged multiple orgasms which brought her to heaven with tightly closed eyes several times. If being an Arabo means vitality and fertility regardless of size, Amado in effect can also be considered a Pinoy Arabo. On the other hand, Amado is more than lucky enough to marry Ela, she’s not only pretty and innocent, she’s also kind, loving, and intelligent.
Ela and Amado are now the happy and proud parents of two wondeful children; a girl and a boy.
Sinalubong ako ni Joy, may ibinulong: “Absent ako bukas ma’am Seg.”
“Bakit naman,” ang tanong ko.
“Sasama ako sa rally. Kayo sasama ba?”
“Siempre naman pero sa hapon pa ako aalis, wala akong klase by that time.”
“Ay may klase pa tayo sa umaga?”
Nangiti na lang ako. Alam ko ang gusto niyang sabihin, Iwill not check attendance anymore. Pero hindi, wala pa namang rally. Sayang ang panahon. At saka sa mga ganitong pagkakataon kailangang panindigan pa rin natin ang mga patakarang pinapairal sa school. Naiintindihan ko ang kanyang enthusiasm na makipagparticipate para sa kapakanan ng bayan ngunit kailangan pa rin nating maging tapat sa mga patakaran ng Unibersidad. Maliit na bagay lang ang hindi ko pag-check ng attendance pero di ba sa mga maliliit na bagay nagmumula ang mga malalaking anomalya?
“Sige ma’am marked me absent na lang. Maaga kami kasi magkikitakita ng aking mga kabarkada sa Diliman. Basta huwag lang kayo magpapa-quiz.”
Napatawa tuloy ako. “Ano, marunong ka pa sa akin.”
Makulit talaga itong si Joy, “para sa katotohanan at katarungan ma’am Seg, huwag kang magbibigay ng test bukas para ganahan kaming sumama sa rally.”
Grabe, sasama lang sa rally may consession pa siya. Kaya hindi umuunlad ang bayan dahil ang lahat ng bagay ay may kabayaran. Kagaya ng cha-cha 2o million pesos para sa pork barrel. Naala-ala ko tuloy iyong lecture ni Dr. Elmer tungkol sa “The bargaining Society.” Ang lahat ng bagay ayon sa kanya ay may presyo, for every action ay may compensation. At kung ito’y nakasanayan na napakadaling manaig ang korapsiyon sa ating sistema.
This one is from ABS-CBN News Online.
Hall of Shame
NCCP secretary-general Fr. Rex Reyes described the congressmen who approved House Resolution 1109, which seeks to constitute Congress into a constituent assembly, as “pimps who traded our future,” and President Arroyo “as the greatest terrorist behind this move.”
AMRSP head Sister Mary John-Mananzan said photos of members of the House of Representatives who supported House Resolution (HR 1109) will be flashed on a wide screen in tomorrow’s protest action for induction in the “Hall of Shame.”
Dizon said the Constitution was “gang-raped in the middle of the night,” and the worst part is that “the one enjoying it happens to be a woman.”
Mananzan said political groups and politicians are welcome to participate in Wednesday’s rally to be held in Ayala Avenue in Makati, although they should limit their speeches on the charter change issue.
The Ayala rally will feature a 15-minute interfaith service, comedy skits by social satirists “Juana Change” and “Pacquito Yu,” the recitation of the Bagong Panatang Makabayan written by National Artist Bienvenido Lumbera, and a photo mosaic of the all congressmen who voted or supported House Resolution 1109.
Kita-kita na lang tayo bukas sa malaking rally sa Ayala. Kaunting sakripisyo lamang para sa demokrasya at kinabukasa ng ating inang bayan. Mabuhay ang mahal nating bansang Pilipinas.
True to her words, nagpakain talaga itong si Wonder Girl. Medyo nakantiyawan yata ni mang Mags at talagang dinala niya ang kanyang Lancer na kinukulambohan. Kasama niya si Joy na panay-panay ang silip sa kanyang salamin para magpaganda. Sinundo nila ako sa harap ng isang fast food sa may Katipunan malapit-lapit sa Ateneo. Kumikislap na parang palara ang kanyang tsikot at umaalingasaw naman sa loob ang pabango ni Joy.
Halos mahati na ang kanyang mukha sa pagngiti sa akin. “Sakay na Seg nang makarating tayo kaagad.” Lumipat ng upuan si Joy kaya ako na ngayon ang tumabi kay Wonder Girl. Pagkaupo ko ay may inabot siyang bote ng alkohol.
“Para ano naman ito?”
“For A(N1H1) virus. Magpahid ka sa buong katawan mo,” sabay tawa.
“Ibuhos ko kaya sa mukha mo.”
Kinabahan din ako dahil may mamang nagbabahing na dumaan sa harapan ko. Sige, nagpahid na rin ako.
Saglit lang kaming nakarating sa may bulalohan. Maganda naman ang place at marami ding mga customers na mukha namang disenteng kumakain. Umorder kaagad si Wonder Girl ng tig-iisa kaming bulalo, kanin, softdrinks, at saka fruit salad. By the way kaya ko siya tinawag na Wonder Girl kasi nahihiwagaan ako kung ano ang nakain niya at galante ngayon itong “matipid” kong kaibigan. Hindi naman nagtagal at dumating ang inorder niyang pagkain. “Kain lang kaya walang hiya,” ang bulong niya sa amin. “What?” Tumawa siya sabay bawi, ” ang ibig kong sabihin ay kain lang kayo, huwag mahiya.” Biglang napasigaw naman si Joy, “ayon, ganon pala ang ibig niyang sabihin.” Tawanan muli kami.
Panay-panay ang higop ni Wonder Girl ng sabaw. Sarap na sarap siya habang unti-unti niyan nilalantakan ang karneng nakakapit pa sa buto. Sumabay na rin kami ni Joy, after all kami-kami lang naman. Panay-panay naman ang tingin ni Joy sa mga lalaking dumadaan sa aming table na tila naghahanap ng matitipohang pogi. Pero palagi namang tumatama sa kanyang tagiliran ang siko ni Wonder Girl. Natawa tuloy ako sa itsura ng dalawa. “Mabuti na iyang pinaalahanan ko siya, isang taon na lang matatapos na siya. E kung madisgrasya pa iyan,” ang angil naman ni Wonder Girl.
Kapag kasama mo si Mer sa mga lakaran hindi naalis ang mga usapang pulitika. Pero si Senador Mar Roxas at Korina Sanchez naman ngayon ang paksa ng aming usapan iyong kanyang ginawang pamamanhikan sa pamilya nina Koring. “Pabor ito sa planong pagtakbo ni Mar sa 2010 presidential election,” ang sabi ni Wonder Girl. ”It’s so baduy and old fashion, they can make tanan anytime and get Justice Puno to marry them,” ang sabat naman nitong si Joy na tila nangiinis. “Hoy Joy tumahimik ka diyan. Usapang seryoso ito,” sabay kindat ko sa kanya. Natawa lang si Joy. “Ikaw ang magbabayad na kinain mo,” ang banta naman ni Wonder Girl.
Sa totoo lang maganda ang analysis ni Mer sa ginawang pamamanhikan ni Mar kay Koring. May “kilig factor” sa mga tagapakinig at tagahanga ni Korina. Gayon din ang mga taong sumusuporta at nagmamasid sa performance nitong Senador. “If they can translate that kilig factor into political reforms, you expect your crush Mer and Koring to be the next occupants of Malacanag.” Nailing lang si Wonder Girl, “not my crush it’s yours lady.”
Hinihintay na lang namin iyong bill na ibigay ng waiter nang biglang may dumating na bagong customers. Agad nilang nakilala si Mer at nilapitan. Mahaba ang baba ng lalaki at tila presko at may kayabangan kung makaasta at makapagsalita. Lumapit siya kaagad kay Mer at tumayo sa tabi nito. Kumaway sa amin ni Joy at kumaway din kami in return. Siya si Lito na gustong pumorma kay Mer pero lagi naman siyang binabara nito. Ang tawag sa kanya ni Mer ay Babaliw, short for “babalung baliw.”
“Naku, mali lang ang oras ng dating ko. I should have come earlier to have more time to chat with Miss Beautiful Lady,” sabay patong ang dalawa niyang kamay sa balikat ni Mer.
Dagling yumuko si Mer para maalis lang ang mga kamay ni Babaliw na nakapatong sa kanyang balikat sabay sabi, “hindi ako ang lady, si Seg girl pa lang ako.” Sinabayan pa niya ng malakas na tawa. Talagang Wonder Girl nga itong si Mer, nasabi ko sa aking sarili. Mukhang napahiya si Babaliw at bilang bawi kunwa’y nakipagkilala siya sa amin ni Joy.
“Hi Seg nice meeting, and you…” sabay tingin kay Joy. “Joy po,” ang mabilis naman na sagot nito.
Dumating ang kanyang kasama na nag-CR lang pagkarating nila at tinawag siya kaagad upang samahan siya sa isang mesa. Hindi na niya nagawang ipakilala pa ito sa pagkakapahiya. Anyway hindi naman daw siya cute and no use of knowing him ang sabi naman ni Joy.
Na-badtrip naman itong si Mer sa pagdating ng kanyang dating manliligaw. Para hindi masira ang araw niya nagyaya siyang uling magkape at kumain ng chocolate cake. Sa Gateway sa may Aranela Center ng Cubao kami dinala . Alam kong bad mood na si Wonder Girl kaya hindi ko na binanggit pa ang tungkol kay Babaliw baka lalo lamang itong mainis. Pasalamat na lang ako at hindi siya inasar pa nitong si Babaliw sa bulalohan. Kilala ko si Mer, baka masasabawan pa ang baba ni Babaliw. Nakita kong dinampot na ni Mer ang tira kong sabaw nang inakbayan siya ni Babaliw.
Si Ping Lacson naman ang aming napag-usapan. Ang isyu ng Kuratong Baleleng, ang pagbabalik ng pamilya ni Mancao, at ang tax revolt na iminumungkahe ni Ping hangga’t hindi binabawi ng Kongreso ang pagpasa ng Con-Ass. Maganda ang layunin para sa akin, pero gaya ng nasabi ng mga taga Makati Business Club, ako’y naniniwala na ang ultimate victims sa tax revolt na ito ay hindi ang presidente at mga kakampi niyang pulitiko sa Kongreso kundi ang mga mahihirap. Pero totoo naman ang sinasabi ni Ping na maaring gamitin na campaign funds ng adminitrasyong Arroyo ang buwis na malilikom mula sa mga tao, negosyong maliliit, at malaking establisimyento pinansiyal at korporasyon.
Gabi na ng ihatid ni Wonder Girl ako sa amin. Ako na ang sumagot pa sa kinaing cake at ininum naming kape sa isang sikat na kapehan sa Gateway.
“Thanks for your time and company lady,” ang bulong sa akin ni Mer.
“You are well known (instead of you are welcome) naman ang sagot ko sa kanya.
Kumaway naman si Joy sa akin habang mabilis na pinaharurot ni Wonder Girl ang kanyang sasakyan.
Let me call you Father Joe and I have a confession to make. Part of it is no longer a secret to you but there are still some that you need to know. And as you read my confession today may your heart understand how painful and difficult it is to bear the pains of nostalgia of our gone by romance; you mean so much to me that I can’t stop my heart from missing you and yearning of your love. And yes, I am crying but you are not here anymore to wipe away those tears in my eyes.
Is it a sin to keep this feeling for so long a time? I have not seen you for a long longtime and the only image I have of you is when you said, “I am leaving.” Yes you left father Joe; but you left too a large imprint of your image in my heart. You also left me a wound that will only heal when I hear you say, ” here I am back and I will never leave you again.” But when will that be father Joe? When will I feel again the warmth of your embrace , the magic of your touch, and the spell of your whisper wheny you say, “I love you.” Tell me, when will I feel that gentle touch and hear words again?
We may be a few miles away from each other but I haven’t heard from you since then; not even a “hi” nor a “how are you.” I know you kept your distance from even greater each day; perhaps a hundred or thousand miles so I will never be able to reach you. Or maybe you’re afraid that a mere a sight of me will be compelling enough to disrupt you with your spiritual journey to life. You are happy there; it’s your world; and this is the totality of your transformed being. You have given your life to serve the Lord in your chosen vocation and I have no reason to flaunt you with your decision. All I could say, you left me here to bear alone the pains of loving you with all of my heart only to lose you at the end…
Happy Father’s Day father Joe, you could have been a good father to our children should our romance been ended in a wedding. It has been some ten years ago when we when two young idealistic people met. I am a dreamer and you’re the philospher. We both shared our dreams but had them written only in the sand; so when the rain had fallen and the wind came by they were gone though the thousands grains of sand that served as the medium have remained in place. You may have forgotten now our dreams father Joe but I still keep them locked in my heart sealed with nothing but the memories of our love.
Yes I have written several chapters to make a book of my life with you but I have no strength and courage to write the last chapter. I reserved it for you. For who can write it for me father Joe but you? I want to hear from you again. I want to know what is in your mind. I want to know if I still have even a little spot at the middle of heart. As of now there’s not much I can do but wait… however to let you go is out of the option. Meanwhile I am here waiting, hoping, and at times cyingin my heart with only the rain listening to my pains.
Padre patawarin po sana ninyo ako kung ako man ay nagkasala. Ako’y isang tao lamang na may pusong umibing at natutong maghamal ng labis labis. Ngunit ako’y isang mortal lamang na maari ding masaktan. Nawa’y dumating din ang araw na buong puso kung tatangapin hindi tayo’y laan para sa isa’t-isa.
I know not all days will rain. There is also a time to look at the sky and see a bright sunny day. There is no use of crying anymore, kissing the rain with tears in your eyes… There’s life ahead and it would be foolish to spoil this opportunity; lest I may I regret it to the rest of my life.
Hayaan mong pumatak ang ulan sa aking mga labi; at hayaan mo ding madama ko ang mga yakap at halik ng malamig na hangin sa aking pagiisa. Hindi na ako maaring hadlangan pa ng kalungkotang aking nadarama sanhi ng aking kabigoan. Ngunit sisikapin kong muling bumangon at itayo ang aking mga pangarap ano mang unos pa iyan na aking susuongin.
Kung hindi na kita maabot ngayon, sana pakawalan mo na ako sa iyong ala-ala. Sana hayaan mong maambonan ng pag-asa ang aking puso at muli itong tumibok nang umibig pa muli. Yayakapin ko ang ulan sa kabila ng aking pagiyak at hayaan siyang hagkan ang aking mga luha. Oo hihintayin ko ang bawat patak ng ulan na siyang dadampi sa aking mga labi. Hahalikan ko ang ginaw at pagapaw ng mga luha sa aking puso makalimutan lang ang nakaraan… Hihintayin ko ang pagdating ng bagong umaga at nang lubusan nang maghilom ang sugat sa aking puso.
It’s over! Though it hurts, I must learn how to say goodbye. And now that you’re gone I will not set my feet on this path anymore. I will not cry again… Let the memories of the past be buried forever. Let the leaves fall in the ground where you used to be so that I couldn’t see you anymore. Let this feeling melt like a grain of salt placed in a cup of gold exposed to the rain.
Yes, let me kiss you once again in my mind amidst rain if only to say goodbye.
Without Gloria in the Palace how do Filipinos from Luzon, Visayas, and Mindanao feel about it? One writer said, “it’s glorya!”
I asked the same question to a student and this is what he said, “Everybody will be happy; and the Filipinos divided by politics and ravaged by corruption and injustices in the government may unite again and move on to rebuild the future of this country.”
I like his answer but honestly there are some doubts in my heart if this could really happen. On the other hand why don’t we give it a try? I believe there are still millions of Filipinos who are that sincere and desirous to lead this country into fame and progress.
If ever that time comes, I am sure Filipinos will be proud of their country in any part of the world they go. Yes let us not lose our hopes, this country will be great again!
Gaano Kadalas ang Minsan
Isa sa mga kasalang hinangaan ko ay noong ikinasal sina Ben at Luisa (not their real names). Talagang phenomenal ika nga at hindi madaling malimutan. Punong-puno ng ngiti at kagalakan ang mga pusong pinag-isa ng tadhana.
Recently nagkita kami ni Luisa. Tinanong ko si Ben. Mabilis naman ang sagot niya, “Sumakabilang bahay na siya.” Nagulat ako, akala ko patay na si Ben iyon pala ay may bago na siyang pamilya.
“Kanino siya sumama at paano nangyari iyan? Di ba labis-labis ang inyong pagmamahalan kaya nagpakasal kayo kaagad?” Tinanong ko siya.
“Secretary niya. Madalas niyang isama sa mga provincial trips niya. Nagkagustohan.” Ang mabilis naman niyang sagot.
“How sad naman. Ikaw kumosta na?”
Biglang kinakitaan nang matinding kalungkotan ang kanyang mukha. Hindi siya makatingin sa akin ng deretso.
“May boyfriend na ako, kaso married.”
Hindi ako makapaniwala sa aking narinig. “Bakit nagkanon?”
“Bunga na rin siguro ng pangungulila. Pero Seg mukhang mawawala na naman siya sa akin. Nagkabalikan na kasi sila ng kanyang misis.”
“Kumosta ang mga anak ninyo ni Ben?”
“Kinuha niya nang malalamang may boyfriend na ako. Mabait din ang girlfriend niya kaya pumayag na ako.”
“Sa BF mo ngayon may anak ba kayo?”
Nailing siya. “Oo, girl at magdadalawang taon na.”
Sa sobrang kalungkotan naiyak na lang siya. Ako naman ay nakadama rin ng lungkot at awa sa isang kaibigan. Niyakap ko siya habang humahagugol at subsob sa aking dibdib ang kanyang luhaang mukha.
To comfort her sinabi ko na lang na pasasaan ba at malalagpasan din niya ang mga pagsubok.
Financially broke din siya. Naisip ko ang kalagayan ng kanyang anak. Mabilis kong inilabas ang aking check booklet. Inabot ko sa kanya ang kaunting halaga na makakatulong sa kanilang mag-ina pansamantala. Ayaw niyang kunin noong una pero nang sinabi kong “utang iyan and pay when able” ay tinanggap din niya.
Hanggang sa paguwi ko hindi maalis-alis sa aking isipan ang naging kapalaran nina Ben at Luisa. Naisip ko tuloy na parang sugal din pala ang pagaasawa. Minsan panalo ka, minsan naman ay talo ka.
Bakit nga ba tuwing nagkikita na lang ang mga dating magkakaibigan ay ang estado sa buhay ng bawat isa ang tinatanong. “Kumosta ka na, may boyfriend ka na ba?” “Kumosta na iyong dati mong manliligaw, nagsawa na ba?” Hindi pa doon nagtatapos ang tanongan, “e kumosta naman iyong boyfriend mo na nagpakasal sa iba, may contact pa ba kayo?” What? Grabe namang tanong iyan oo, may pamilya na nga iyong tao e contact pa ang pinaguusapan. T-teka anong masama sa contact? Kumostahan lang naman di ba. Ang dudumi kasi ng isip ninyo. Eto pa, “balita ko nangibang bahay na daw ang asawa mo, kumosta ka na ngayon mare, may bagong karelasyon ka na rin.” Wow! Grabe, para bang wala nang silbi pa sa atin ang marriage bilang isang institution. Malakas talaga ang tama ng western influence sa atin. Nagbago na ang panuntonan sa buhay ng mga Pinoy.
Pero ang pinaka-ayaw ko sa lahat ng kumostahan e iyong pinakikialaman ang personal mong buhay. Gaya nito, “mare paano ito ikaw na lang ang natitirang dalaga sa ating magkakaibigan?” “Huwag mong sabihing tatanda kang dalaga niyan.” Ha? Ikamamatay ko ba kung ako’y tatandang dalaga. Mayroon pa diyan bubulong sa iyo, “ayaw mo bang may humahaplos-haplos sa iyo sa gabi pagkatapos ay may labing-labing pang kasunod.” Pwe, kaya pala taon-taong nanganganak ang gaga. Iyong isa din ay sasabihin sa iyo, “di ka ba nalulungkot niyan at laging malamig ang gabi sa iyo?” E, ano? Naka-aircon nga akong magdamag dahil laging maalinsangan ang panahon sa Pilipinas. Anong lamig ang pinagsasabi mo.
Sa mga pinsan ko naman na matagal ko nang di nakita. Panay naman ang papuri. “Mabuti pa sa iyo Seg at looking beautiful ka pa rin. Tignan mo kami lusiang na lusiang na.” E, di magpaganda ka. Nag-asawa ka nang maaga ngayon ikukumpara mo ang sarili mo sa isang dalaga lugi ka, hehehe. Ito namang pinsan ko na lagi na lang nakikipagkompitensiya sa akin, “naku Seg mag-asawa ka na sayang iyang beauty mo. Sayang ang panahon. Kapag tumanda ka na wala nang magkakagusto pa sa iyo.” Wasted years pala ang isyu naman ng tinamaan ng magaling kong pinsan na ito. Kung sinasagot ko kaya siya ng “inggit ka lang?” Sa totoo lang iyang si pinsan “A” noong dalaga pa siya ay kina-career na niya ang makipagpaligsahan sa akin. Panay bili ng mga mamahaling damit at pa-cute sa mga lalaki. Ako naman ay hanggang t-shirt lang at maong na pantalon. Ngunit sino ang pinapansin? Hehehe, may birtud ba raw ako sa mga lalaki? Wala sa mga isinusuot mo iyan, nasa nagdadala ang lagi kung pinambabara namam sa kanya.
Ito namang pinsan kong de-numero unong inggitera ay panay naman ang papuri kunwari. Kakaiba daw akong pinsan niya dahil hanggang ngayon ay flawless na flawless daw ako? Ang alin, ang beauty ko o ang aking bagong SUV? Haay, ito pa lang mapapala mo kapag sumasama ka sa mga family reunions, hahaha. Kaya madalas kung itinatanong sa aking sarili, may malaking bang pagkakamali akong nagawa sa di ko pa pagaasawa? E, wala pa sa loob ko niyan, e, kahit lampas na ako ng bente sinko. Basta I still enjoy my blessed singleness. Kung gusto ni Colegiala girl ang mag-asawa mauna na siya. Now na! Hehehehe.
Pero may mga nakakatabang puso naman sinasabi nila sa akin. “Mabuti na lang at dalaga pa iyang pinsan natin, at least wala siyang ina-alala sa buhay. May mauutongan.” Ano, ang lupeeet naman ninyo at ginawa pa akong Bangko Sentral ng Pilipinas. Nagtitiyaga na nga lang ako sa mga sales kapag nagsa-shopping dahil kung hindi ka magtitipid ngayon ay mamatay ka ng dilat kinabukasan. Ang hirap yatang maghanap-buhay. Hindi naman ako namumulot ng pera ano… Haay anong klaseng mga pinsan kayo, ni kusing hindi ko kayo pauutangin! Hehehe.
Mabuti pa nga itong si pinsang Ambo at nang ipakilala niya sa aking ang kanyang teenager na anak biglang nagmano ito sa akin. Maganda ang dalagita; anak ni kuya Ambo sa dating karelasyon niya na GRO. “Puwedi kang maging artista iha ang bulong ko sa kanya.” “Salamat po pero gusto kong maging isang teacher na katulad ninyo.” “Hmmm, malaking sakripisyo iyan iha.” “Madalas kong ikuwento sa kanya ang tungkol sa iyo, kaya ina-idol ka niya Seg,” ang kuwento naman sa akin ng playboy niyang tatay. Ewan ko nga ba pero parang magaan ang loob ko sa batang ito. Sa lola siya lumaki at naging isang huwarang anak. Marahil ay lagi niyang naiisip ang kanyang kalagayan na walang kinagisnang ina dahil iniwan lang siya sa kanyang tatay nang iluwal siya sa mundong ito. Sa tuwa, ayaw man niyang tanggapin noong una, binigyan ko siya ng kaunting pera para pambili ng kagamitang pang-eskuwela. “Sana tita balang araw ay makakaganti rin ako sa inyo,” ang kanyang pasasalamat naman.
Paalis na siya nang may napansin ako sa kanya kaya pinabalik ko. “Bakit po?” “Wala, may sasabihin lang sana ako sa iyo.” “Ano po iyon,” ang kanya namang sagot. “May kamukha kang artista…” Natawa siya bigla. “Oo raw po, si Maricar Reyes…” At bigla naman niya akong tinignan. “At kayo naman po ang older version ni Maricar Reyes…” Sipsip! Bigla akong napahalakhak at tumawa na rin siya.
Bakit nga ba may mga tumatandang dalaga? A, ewan. Wala pa naman ako sa danger zone, bahala na si Bro. Hahahaha.
I don’t know if Petang was only joking when she said her son Marlon was “assembled under the mango tree.” Petang was my classmate and one of my close friends in the elementary. Even if she graduated only as a “pasang-awa” (with a general average of 76%) she was excited to continue with her secondary education.
Actually Petang is intelligent. She was just lazy to study. But things had change when she was in High School. She became studious and a consistent honor student. Thanks to Bernard, a handsome but playful jerk, who served as her inspiration. It was because of Petang that Bernard survived in High School. Knowing that Petang was interested to him, he took advantage of her by asking her to do his homework and assignment.
Blinded by her love to Bernard, Petang did everything including giving herself to him. That happened when Petang joined Bernard’s family in a picnic to celebrate. Bernard asked Petang to go him hiking. Thinking it was only for fun she agreed.
That’s Petang’s great mistake. Bernard brought her in a forested area with plenty of mango trees. The place is a little bit remote. Nobody could see them should they decide to do something “mysterious.” And something happened. They had been kissing before but they were not that free to engage in sexual intercourse. Now is the chance was there for both to fulfill their sex dreams and fantasies.
It was painful at first but Petang later enjoyed sex. It was her fertile day and so she became pregnant. Being minors they could not be married yet until they reach the right age to contract marriage. The waiting time proved to be a disaster for Petang. Bernard ran away from home and never to be seen again. Petang accepted her fate and gave birth to a son she named Marlon.
As a single parent Petang had to attend to her son and her studies simultaneously. She is lucky for having a very understanding and sympathetic parents. She finished BSE major in Filipino and graduated a Cum Laude. But being a mother and a student did not come that easy to Petang. There were times Marlon got sick and had to be hospitalized. Petang had to be absent to take care of her son. There were times she figured out in a hair pulling incident with a neighbor because the son of the later teased Marlon as “Multong Mangga.” A painful reminder of her youthful mistake.
Today Petang is already a teacher. She is still negotiable but does not entertain any suitor. She has poured all her time and affection taking care of her son.
She just smiled when I told her to find a good father for her son. “Why don’t you find one for yourself,” she said.
And what about Bernard? The spoiled son is now married to an equally spoiled brat who makes his life miserable. “Nakarma siya, isa na siyang Andres (a henpek),” Petang said.
There were times Bernard tried to reconcile with Petang before, but she was so badly hurt to merit forgiveness and acceptance for him. Even Marlon does not care about his father. His grandfather provided him the love and a father’s image he needs. At least the boy did not turn out to be a gay.
“Sa susunod na magkikita tayo, may asawa ka na (the next time we meet be sure you have already a husband),” I whispered to her.
“Mauna ka kaya (you first)” her response.
We both laughed as we left the coffee shop.
In one of my provincial trips I had this rare opportunity of observing a comic waiter trying to entertain a group of bus drivers and conductors with an anecdote about a retired Army General who was caught by his wife having sex with their maid. According to the waiter the general’s wife was so enraged with an “immoral scene” she had witnessed in the between the maid and her husband (the general) in the master’s bedroom. She lost control of herself and lighted a candle; and as it started to melt she rushed to him unnoticed and quickly dipped the lighted wick to the general’s anus who was then pumping fast and hard as he was about to ejaculate. As semen squirted out from his cock he immediately pulled it up from the vagina of the moaning maid because of a sudden burning sensation he could no longer bear. He cried so loud because of severe pains he only now experienced. The maid, his sex partner, was so shocked that she could not move and react for a few seconds. But the general’s wife, still angry, pounced on her trying to stab the still lighted candle on her vagina still dripping with semen. Her adrenalin worked just on time to save her from the imminent danger. She quickly she covered her vagina with both hands as she turned her back against her and ran as fast as she could to the open window where she jumped out naked. But still her left buttock sustained a small candle burn.
Since then the retired general did not fool around with women. Later after they reconciled, they decided to venture into a candle making business. They named their product (candles), Grandpa’s Delight.
MAY GATAS PA SA LABI SI LOLO
Sadya yatang ipinanganak na mahilig sa babae itong si Lolo. Wala siyang pinapalampas basta babae. Sabi nga nila lagyan mo lang daw ng palda ang isang poste ng MERALCO ay papatusin kaagad ni Lolo. Kuwento nga nila, walang bukambibig si lolo kundi sex o pakikipagtalik sa mga babaeng sexy at magaganda. Tinawag pa nga siya ng kayang mga kapit-bahay na Mannyak (maniac) hango sa pangalan niyang Manuel.
Walang katulong na nagtatagal sa kanilang bahay. Kung tutuusin hindi pa nito naipapanhik ang kanyang mga kagamitan ay minomolestiya na ni lolo Mannyak ang bagong dating na kasambahay nila. Ngunit may naglakas loob ding namasukan sa kanila bilang katulong. Si Erna Manipsipan isang single parent. Matinding pangangailang ng pera ang dahilan para mamasukan siya nang may maibili siya ng gatas para sa sanggol na anak.
Pensionado si Lolo Mannyak at dolyar ang tinatanggap kaya hindi siya puweding palayasin sa bahay. Siya ang bumubuhay sa kanilang lahat. Kaya pikit mata na lang si lola Donisia sa mga kalokohan at kakatihan ni lolo Mannyak. Para mahulog ang loob ni Erna kay lolo ay palihim nitong binibigyan ng dalawang libo bawat linggo. Sa una ay walang kapalit ngunit nang ginawang tatlong libo no ang allowance ng katulong ay kusa na itong humiga sa papag ni lolo at ibinuka ang kanyang mga paa.
Tuwang-tuwa si lolo at parang naka-jackpot siya ng lotto. Sariwang damo si Erna at matandang kabayo naman si lolo. Hindi nagtagal ay sinabihan na ni lolo si Erna na dalhin na lang niya ang kanyang baby sa bahay niya at siya na mismo ang maga-alaga nito. Natuwa naman si Erna at least ma-breast feeding na niya ang kanyang sanggol. Ngunit ang hindi alam ni Erna ay may maitim palang binabalak itong si Lolo. Hindi lang iyong sanggol ang padedehin niya pati din siya pala.
Minsan ay nakisabay siya sa sanggol na dumede kay Erna; sa kaliwa ang baby sa kanan naman si lolo. Halos maihi si Erna sa kakaibang sensation na naramdaman at muntik pa nga niyang mabitiwan ang kalong niyang sanggol nang pagsisipsipin ni lolo ang magkabilaan niyang suso. Biglang tinigasan si lolo kaya kaagad-agad siyang naghubad at hinubaran na rin si Erna. Walang ibang tao noon sa kanila kaya malaya niyang nagagawa ang gusto niya.
Nakapasok na ang manok ni lolo sa haula ni Erna at magbobomba na lang sana siya ng kusinilya nang biglang may kumatok ng malalakas. Ang mga kapit-bahay pala nila. Nasusunog na raw ang kanilang kusina. Napabayaan ni Erna ang pinipirito niyang isda dahil sa pang-aararo ni lolo sa kanyang mga dede at dito nagmula ang apoy.
Sa sobrang pagkagulat ay hindi na nagawa pang magsuot ng kanyang kalsonsilyo at pantalon si lolo Mannyak. Basta tumakbo na lang siyang palabas ng bahay na hubo’t-hubad. Mabuti na lang at naagapan at naapula kaagad ang apoy. Ngunit ang kahihiyang tinamo ni lolo ay hindi. Kahit pa bedridden na siya hanggang ngayon ay patuloy pa ring pinaguusapan nang kanyang mga kapitbahay ang nangyari sa kanya dahil lamang sa paglalaro ng apoy.
A year ago my students debated in the class whether or not the entry of showbiz personalities in politics is a disaster to Philippine legislature and governance. It was a heated debate which lasted for two sessions especially when former president Estrada was dragged into the scene. The “wealthiest” (those coming from the well-to-do families) called it a disaster for Estrada to be elected president. But the majority “middle and lower class (children of OFWs, government employees, and ordinary street vendors, etc.) defended the actor who they believe is the “champion of the common tao.” But both group agreed it was Erap’s dethronement which paved way to the Arroyo’s administration haunted with accusation of human rights violations, graft and corruption, and perpetuation into power.
In view of this I asked both leaders of the debating group again: Is the entry into politics of showbiz personalities a disaster in Philippine politics, governance, and legislation? The entire class roared with different dissenting opinions.
After the class I was left laughing but disturbed deeply inside. This is democracy in action. This is congress in session. And this is the Philippines today after the Americans returned back our freedom. More talks less action. Is this our vision of the Philippines for the future generation?
TAWANAN MO ANG IYONG KAPALARAN
“Bato-bato sa langit ang tamaan ay huwag magagalit.”
Dalawa silang magkapatid na pinalaki ng kanilang over protective na nanay. Masyadong makulit, makasarili, at grabeng makapaningil ng utang na loob ang nanay nila kaya kapwa nakaligtaan ang personal na buhay nila. Buong panahon at buhay nila ay inilaan sa pagsisilbi ng kanilang ina ngunit hindi pa raw sapat iyon para mabayaran ang kanilang pagkakautang sa kanya.
Kawani ng isang rural bank si aling Lucia at barbero naman sa bayan si mang Paquito. Trabaho-bahay lang ang lakad nila araw-araw. Ni hindi man lang sila nakakapunta sa mga kasayahan. Ang Sabado at Linggo nila ay sa bahay lang ginugugol sa paglalaba at paglilinis ng bahay. Sa edad na otsentay sinko (85 years old) ay malakas pa rin si lola Belay. Nakakapamalengke pa at nakakapagluto. Sa kanya pa rin iniintriga ang mga suweldo at kinikita ng magkapatid.
Dito naman nanghihinayang ang kanilang mga kapit-bahay sa kanilang dalawa. Ika ng nila, sobrang mapagmahal lang sigur sila sa magulang kung hindi man ay talagang mga “dakilang tanga.”
Ang hindi alam ng mga kapit-bahay nila ay naaasiwa na rin ang dalawa sa kanilang kalagayan. Hindi naman nila puweding layasan ang kanilang ina dahil nasa kanya ang kanilang mga kinita ng matagal-tagal na ring panahon. Ang tanging hinihintay na lang nila ay ang kamatayan ng kanilang mother nang makalaya na sila. Pero sobrang matibay talaga ang kanilang mother at buhay pa siya.
Pero dumating din ang kanilang hinihintay. Namatay ang nanay nila sa isang sakuna sa kalye. May nakita siyang limang pisong nakadikit sa aspaltadong kalye. Pilit niya itong tinutuklap para kunin nang hindi niya namalayan na may parating na palang rumaragasang bus at nasagasahan siya.
To cut the story short, naipalibing nila ang kanilang nanay. Bilang mabait na magkapatid ay hinati nila ang kanilang mga kinita na umabot na rin ng milyon-milyon. May natanggap pa silang benepisyo sa pagkakaaksidente ng kanilang nanay dahil pumayag na silang makipag-areglo. May ilang milyon din.
Para makalimutan nila ang napakatagal na panahong pagtitiis at kaapihan sa kanilang “butihing?” nanay ay ibenenta nila ang kanilang bahay at nagkanya-kanya na silang dalawa.
Forty five years old na si aling Lucia kaya nang ligawan siya ng byudong si mang Gavino ay hindi na siya nagpakipot pa. In fact isang buwan nga lang siyang niligawan at nang mapasagot ay kasalan na kaagad. Hindi rin nagpatalo ang barberong si mang Paquito. Inalok niya ng kasal ang bente anyos (20 years old) na anak na dalaga ni mang Gavino na kanyang manikyurista at pumayag naman ito ng makita niya ang milyong-milyong diposito sa banko ng among barbero.
Unang ikinasal si aling Lucia at pinalad namang magkaanak pa. Menopousal baby ika nga.
Si mang Paquito naman ay kinausap ng masinsinan ni mang Gavino. Hindi siya tutol na mapakasal sa kanya ng kaisa-isa niyang anak na dalaga sa isang kundisyon; “magpatuli siya!” Pumayag siya; sa klinika naman siya ni doktora Capalaran (hindi kamag-anak ni Banong) dinala. Kilalang manunuli kasi sa kanilang bayan si doktora Maalindog Capalaran.
Halos mailuwa ng doktora ang kanyang pustiso nang makita niya ang kanyang pasyente. Isang matandang makunat pa sa balat ng kalabaw ang kanyang tutuliin. Pero bilang isang pasyente ay malugod niya itong tinuli.
Pinaghubad at pagkatapos ay pinahiga siya ng doktora sa operating table. Sadyang hindi naglagay ng guwantes ang doktora nang kanyang hipuin at pisil-pisilin ang manoy ni mang Paquito. Malambot ang palad ng doktora kaya nakadama siya ng kuryente sa buong katawan. Bukod dito ay nakalimutan pa ni doktora na ikabit ang dalawang butones ng kanyang blusa kaya may dalawang malalaking mansanas na tumambad sa mga mata ni mang Paquito. Hindi na nahiya pa ang kayang manoy, parang manok itong tumilaok. Pero maagap naman ang nurse at tinapalan kaagad ng icebag at unti-unting nalupaypay si manoy.
Tinurukan siya kaagad ng anistisya. “lukong doktora ito a,” ang nasabi tuloy ni mang Paquito sa saril.
Kaya isang linggo matapos siyang tulihin ay itinakda kaagad ang kasal ni mang paquito at si Katrina na kanyang manikyurista. Sa sala naman ni Judge Max Maututin sila ikinasal. Natawa pa nga ang judge nang ikinakasal niya ang dalawa dahil nabalitaan din niyang bagong tuli ang lalaki at pasakang pa kung maglakad.
Inabot din ng dalawang buwan (grabeng paghihintay) nang mapa-aray ni mang Paquito si Katrina sa katre. Fertile noon ang babae, ayun kay Merlita na nurse (hindi iyong best friend ko), kaya nabuntis kaagad si Katrina. Ang nang mabinyagan ang panganay nilang babae na si Aliwan ay si doktora Capalaran pa ang kinuhang ninang. After that sunod-sunod na ang pagbubuntis at panganganak ni Katrina.
Sa ngayon ay nagbibinata na ang anak ni mang Gavino at aling Lucia. Si mang Paquito naman ay nakaanim na siya. Graduating sa taon na ito sa elementarya si Aliwan at ubod talino daw ang bata.
Pero alam ninyo, kahit ano pa ang pagkukulang ng kanilang ina sa kanila, aling Lucia and Paquito, nagpapasalamat pa rin sila sa kanya kahit papaano. Napaghandaan nila ang kanilang kinabukasan sa pagiipon ng kanilang ina sa kinikita nila. Hindi nila ito kinasuklaman, inunawa lang at hanggang sa kanilang ala-ala ay nanatili pa rin ang kanilang pagmamahal sa mga magulang.
She is beautiful, a gifted and talented singer. She’s one of those campus figures who could easily turn heads and eyes around wherever she went. She’s the envy of many female students, a male’s fantasy on the other hand. She had many suitors but she turned all of them down. Nevertheless her campus popularity remained. She’s a consistent scholar until she graduated with a degree in Communication Arts as a cum laude .
But she had one obsession in life, to settle who’s the best with a simple young lady who defeated her in a campus beauty contest in all aspects of the contest, gown competition, talent, and brain. This simple young lady graduated too as a cum laude with a course in Sociology.
They met after 5 years. Miss Campus beauty already earned a master’s degree in business while Miss Simple Beauty also earned two masters degree; Social Work, and HR (Peronnel Management). Both applied as an HR manager to a Multi-national Corporation. They were shortlisted and were advised to appear to the corporate manager for a final interview. But when Miss Simple Beauty learned who was her contender for the position, she declined the final interview. Miss Campus beauty pushed through with it but she was not hired. Miss Simple Beauty was more qualified than her for the position.
Miss Campus Beauty called her on the phone to ask why did she decline the interview. Miss Simple Beauty said she did not want to compete with her. This enraged Miss Campus Beauty; she told Miss Simple Beauty, “You’re a liar and a plain coward.” Miss Simple Beauty just answered here, “There’s too much heaven in your mind lady. There’s no reason I should compete with you, you’re a loser!”
SI LOLA DAPANGDEDE
Sixty years old na si lola Dapangdede pero mahilig pa ring magpaganda at magpasexy. Some ten years ago ay nagpabulkanays siya ng dibdib dahil pipi na raw ito sanhi ng katandaan. Ngunit ayaw tanggapin ni lola Dapangdede na wala na siyang asim pa kaya ginagawa niya ang lahat para lamang mapanatili niya ang kanyang alindog.
Ang dahilan ng pagpapaganda at pagpapaseksing iyan ay upang makuha niya muli ang atensiyon ni Don Jose Lupaypayibon na naging kasintahan niya mula High School hanggang College. Pakakasalan sana siya ni Don Jose ngunit napikot siya ni Donna Selya de Pedilita. Ngunit ngayon at byudo na si Don Jose gusto niya muling mabawi ang nakalawit na pagmamahal nito sa kanya.
Sa isang swimming party ay muling nagkita ang dalawang ex-lovers. Kaakit-akit pa rin si lola Dapangdede kahit may edad na siya. “I can still have plenty of sex with you if we bring back the memory of the past,” ang bulong niya kay Don Jose. Sumagot din si Don Jose ng Pabulong sa kanya…”Can you do something with your butt? I have an erection problem you know, but it pleases me to see you with a healthy and well rounded butt.”
Dahil si lola Dapangdede ay gustong laging panalo siya kaya nagpunta siya kaagad si Klinika ni Dr. Kalaykay para magpa-enhance nito. Agad ding sinuksokan ng silicon ang mga pisngi ng puwet ni lola Dapangdede upang lalong gumanda at lomobo pa ito. Natukso namang makipag-date kay lola Dapangdede si Don Jose nang makita niya ang mabilog na puwet lola Dapangdede.
Pero malas lang ni lola Dapangdede. Hindi siya pinalad na makamit ang kanyang return of investment dahil ayaw tumilaok ang ibong lupaylay ni lola Dapangdede. Sinubokan pa niyang isubo ito at ginawang lollipop ngunit bigo pa rin siyang mapatayo ang paninindigan ng pagkalalaki ng Don Joseng ito. Pero mahirap gumib-ap si lola Dapangdede. Sinubokan niya muling akitin ang manok ni Don Jose at pinalad din siyang tilaokan nito. Nakailang yugyugan din sila sa kama. Kaya wala nang masabi pa si lola Dapangdede kundi sa-sarrrraapppp.
Pero panandalian lang po ang sarap na iiyan dahil kumalat ang silicon sa puwet ni lola Dapangdede sa sobrang pakikipagseks kaya nagkainpeksiyon at lumobo tuloy ito ng husto.
Sa ngayon ay nasa isang ospital si Lola Dapangdede, nagpapagaling. Inopera ang kanyang puwet at ngayon hindi na ito mabilog, isa nang ganap na dapangpuwet.
Hey guys have you met some gals lately with unzipped pants lately? Please don’t do it again. You’re causing a lot of torments to women who keep on guessing how big and long is that “thing” dangling inside your pants. Did they ever remind you of it? And what did you feel when you’re reminded to be aware of one of the most fundamental thing do do before facing a lady? Not unless, as Colegialagirl said, you want to part with it with her surgical scissors, hehehe.
HEY MISTER, BUKAS ANG ZIPPER MO
Sa dinamidaming lalaking makikilala mo sa daigdig, ito pang si Mikey Airman ang ipinakilala sa aking ng isang HRM faculty. Pinsan daw niya at gusto niyang magkaroon ng kaibigan na (take note) “maganda” mula sa academe. Ha, (pagtaasan nga natin ng kilay) bakit taga saan ba siya? A, HR assistant manager daw siya ng isang multi-national company at part-time doctoral student daw. Pangiti-ngiti naman siya habang ibinibida siya ng kanyang cousin (baka kasintahan) sa akin. E, ano ngayon kung doctoral student siya. Baka daw matulungan ko siya bilang kanyang research consultant. Aha, naghahanap pala ng tutor.
“I am glad to meet you,” sabi niya sabay abut ang kanyang palad.
“Me too (kunwari lang),” ang sabi ko naman at nakipagkamay na ako sa kanya.
“You have such a smooth and beautiful hand,” sabi niya habang pinisil-pisil pa niya ang aking palad.
May pagkapresko ang loko, binawi ko kaagad ang kamay ko. Anong malay ko kung naghugas siya pagkagaling niyang dyumingel sa kung saan-saang tabi lang diyan.
Akala ko iyon na ang huling pagkikita namin ng baltak na iyon ngunti hindi, bumisita pa siya sa aking opisina! Be civil Segundina, ang nasabi ko na lang sa aking sarili kasi pinaandaran niya ako ng husto sa kahambogan niya. Ipinapangalandakan pa ang pagka-assistant Manager niya (kuno). Malay ko ba kung “tig” lang siya doon, tiga templa ng kape.
Whatever, wala akong pakialam sa kanya. Kung hindi ka man maririndi sa kanya; ito tutukan mo ang aming paguusap.
“Anything I can do for you?” Medyo pormal ang dating natin, nasa office ko siya.
“Not really, napadaan lang. Gusto lang kitang makita” Ang sagot naman niya.
“Ay, Salamat naman. Pero hindi kaya kita naabala dahil lang diyan?” time.”
“No, I just want to be sure you are alright.”
“Bakit, wala naman akong sakit a…”
Bigla siyang natawa; just to give me perhaps the impression na may good sense of humor siya. Paraan ba ito ng mga kalalakihan para makapangakit at nang magustohan sila?
“Baka nami-miss mo na ako, and I worry so much I’m not around to give you a company.” Ang sabi niya.
Hahaha, nagpapa-cute mukha namang bakulaw.
Siyanga pala pinaupo ko naman siya for compliment at dagli naman nagpasalamat ang ugok. But here’s the rub during our conversation. Nakita niya kasing marami akong ginagawa kaya nagparinig siya.
“You know Seg life is short. If there’s anything we need to do then do it right away. Hindi ba?” Pa-cute pa ng kanyang boses sabay titig sa aking mga mata na tila nagnanasa ang dating.
Tiniklop ko kaagad ang binabasa kong report nina joy na punong-puno ng pulang marka (Tsaring lang) at kaagad ko siyang sinagot ng, “but, of course.”
Abot naman hanggang tainga ang ngiti niya. Bigla niyang inilapit ang kanyang amoy usok na mukha (mahilig siya kasing magmotorsiklo) at sabay bulong “Then you must agree with me for a date?”
Ano, makikipagdate ako sa isang jerk sakay ng kanyang malaking motorsiklo na namana pa niya sa kanyang lolo?
Pasalamat siya at always composed itong beauty ko. Magalang ko na lang na sinabi sa kanya, “please don’t entertain that idea anymore in your mind. I have many things to do.”
Medyo namula siya. Frustrated, hindi nag-work ang kanyang strategy. Kung ito ay nagagamit niya sa iba, malas lang niya at hindi iyan uobra kay Segundina.
Nagpaalam siya kaagad. Palabas na lang siya sa aking office nang may isang sumagi sa aking isipan kaya tinawag ko kaagad siya. Kagyat naman siyang bumalik. As usual kita ang mga malapalakol niyang ngipin sa kangingiti.
“So, you changed your mind. I’s a date. Okay, when?”
Umiling lang ako.
“No-no Please, that’s not what I mean. I just want to tell you na bukas iyang zipper ng pantalon mo.”
Di nagulat siya ngayon.
“W-what, kanina pa ba?”
“S-siguro, kasi kanina pang nakatingin si Mer sa iyo at may dala siyang digital camera.”
Mabilis pa siya sa alas kuwatrong tumalilis sa aking opisina habang dahan-dahan namang papasok itong tawa-nang-tawang si Mer na tila naka-jackpot ng isang malaking dalag na kanyang nalamas sa palayan ni Mang Asiong.
Nais ko lang pong idiin dito na hindi naman sa tayo ay masyadong mapagmalaki, at mapagmataas. May mga tao lang kasing iba klase kung umasta at makaporma; iyong ikaw ba ay maiinis sa kakulitan nila. Ika nga sa ingles, “give them their own dose of medicine”; or in Mer’s expression “give them a douse of boiling water.”
Hehehehe.
Seriously speaking, kapag ikaw ay nererespeto ng iba siyempre gagatihan mo din naman ito ng pagrespeto sa kanila. Kung binabastos ka ay iba nang usapan niyan. Hindi mahalaga ang kaanyuan ng isang tao, ngunit ang kanyang pagkatao. Kung nagpapakatao ka ay pakikitungohan din kita ng mabuti. Katapatan, pagmamahal, at dakilang hangarin ang i-alay mo sa dalagang iyong nililigawan; hindi iyong pagmamayabang at bilis ng kamay.
Baka mapansin ko pa na bukas pala ang zipper ng iyong pantalon.
They stood their ground, it is not in the battle but in an 8-hour funeral march for the late president Cory Aquino. The armed forces they represent are proud of them; they did not fail them. In return the three military honor guards shall be given medal of honors while their lone counterpart from the PNP is now due for promotion. Congratulations gentlemen.
MAGHAPON NA NAKATAYO
Sa edad na 28, parang kuwarentay sinko anyos na itong si Drima. Nag-asawa siya sa edad na labing walo at sa sampong taon na pagsasama nila ng kanyang mister na si Lauro, edad 29, ay nakasampo na sila ng anak. Anim ang babae, at apat na lalaki.
Sa hirap ng buhay dapat ay tumigil na ngunit buntis na naman itong si Drima. “Tumigil na kayo, hindi na ninyo kaya pang magdagdag ng isang pakakainin” ang laging ipinapayo sa kanila ni aling Taling na nanay ni Drima. Oo lang naman sila ng oo ngunit maya-may nandiyan na naman sila na walang kasawa-sawa sa paggawa ng bata.
Wala ngang bisyo si Lauro ngunit kakarampot naman ang kinikita at si Drima naman ay wala nang inatupag kundi mag-alaga ng bata. Kaya nagalit na si aling Taling sa anak.
“Hindi lang naman iyang pekpek mo ang may pangangailangan a Drima. Isipin mo sampo na ang iyong anak, papaano mo ba bubuhayin silang lahat at pag-aaralin niyan?” Parang masinggan kung makabuga ng mahahanghang na salita itong kanyang nanay.
“E kasi itong si Lauro sobra ang pagkahilig na magpatuka ng manok. Maya-may umuuwi siya at nangungulit. Pampabuenas daw para ganahan siyang magpasada,” ang lagi namang ikinakatuwiran ni Drima.
Pero para kay Lauro hindi siya dapat sisihin. Sabi niya kay Drima: “Bakit ako ang sisisihin mo, tuwing aalis ako para magpasada lagi mong pinipisil-pisil itong sandata ko sabay bulong na may sabong tayo mamayang gabi. Pareho lang naman tayo na mahilig a.”
Delikado ang ganitong palitan ng salita, away na ang kasunod.
“Hoy tumigil ka diyan ha, Lauro. Kung hindi ko pa alam na maghapong nakatayo iyang panabong mo. Laging nakatingala sa langit at parang sundalong naka-attention habang kinakantan ang Pambansang Awit. Paalis ka na nga lang ay nanghihipo ka pa ng aking dede at namiminger. Magsalita ka, libogero!”
“Aba kung makapagsalita ka, di ba parang panting nakakula’t nakababad sa tubig na may sabon iyang sunflower mo? Laging basa at nakatingala sa araw. Text ka nang text at pinapauwi kung ano-ano ang dahilan mo diyan. Iyon pala gusto mo lang ng fight. Libogera ka rin!”
Galit na si Drima, gustong sampalin ang asawa pero binalaan siya ni Lauro.
“Sige sampalin mo ako at isang buwan kitang hindi sisipingan. Tignan ko lang kung hindi ka matuyoan ng pekpek.”
Sa lakas ng kanilang boses dinig ng buong Barangay ang kanilang pinaguusapan. Napapatawa na lang ang kanilang mga kapit-bahay sa mga salitang nadidinig.
Kaya nang minsang nagawi ako sa kanilang Barangay ay dinalaw ko sila at upang kausapin tungkol sa kanilang problemang mag-asawa.
Sa paguusap namin ay kapwa namang nagsabi na gusto na nilang tumigil sa pagpaparami ng bata. Ngunit papaano? Nasa mataas na level pa rin ng fertility ang babae at aktibo naman sa seks itong si lalalaki. Kaya naman “Family Planning and Responsible Parenthood” kaagad ang pumasok sa aking isipan na makakatulong sa kanilang problema. At kapwa namang sumang-ayon nang aking iminungkahi ito.
Nagpa-tubal ligation kaagad ang babae. Kaya ganon na lang ang tuwa ni mister nang malaman niyang wala na siyang pangamba pa kahit magdamag silang magsabong pa ni misis. Kaya nang puwedi na niyang sipingan si misis ay bumili siya kaagad ng dalawang kilong karne baka na pambulalo upang mapaghandaan nila ang kanilang laban.
Ngunit hindi dito nagtatapos ang kanilang problema, maliit lang ang kanilang kinikita at huminto pa nga ang kanilang panganay sa pag-aaral. Naisipan kung ilapit sa isang foundation si Drima para pautangin siya ng maliit ng puhonan para magtayo ng maliit na tindahan. Dahil wala namang ginagawa sa bahay ang nanay ni Lauro, pinakiusapan naman siya ni Drima na siya muna ang mag-alaga ng kanilang iba pang anak habang ito ay nagluluto at nagtitinda ng mga kakanin sa isang paaralan na malapit sa kanilang bahay. At para mabawasan naman ang mga batang inaalagaan ni Drima ay isinama na ni Lauro ang isang magdadalawang taong gulang na anak sa kanyang pamamasada ng tricycle.
Sa ngayon iisa na lang ang inaalala ni Drima, iyong kanyang bunso na kanyang ipinagbubuntis noon nang dalawin ko sila sa kanilang tahanan. Lahat ng mga ibang anak nila ay nag-aaral na. Ang kanilang panganay na si Liza ay magtatapos na sa high school sa susunod na taon. Ngunit napaghandaan na nila ang kanyang pagaaral sa kolehiyo.
May malaking karinderya na si Drima at may katulong na rin siya ngayon sa kanilang tahanan. Apat na ang tricycle ni Lauro ngunit hindi na siya nagpapasada, ipinapa-boundary na lang niya ang mga ito. Tumutulong na lang siya sa karinderya ni Drima.
Tinanong ko kung aktibo pa rin sila sa kama, tumawa lang si Drima nadoble pa raw. Iyong nga lamang at hindi na maghapon na nakatayo ang manok ni Lauro, magdamag na lang daw.
While oil producing countries in world, specially in the Middle-east, are getting richer every year the Philippines is getting poorer each day because of ever increasing prices of oil and gasoline. Our government has been exploring alternative sources of energy but all its efforts are not sufficient enough to meet our energy needs.
Oil production is need based, the greater the demand the higher is the price. Since everything is tied with energy, the price of basic goods and commodities will also increase. As a consequence, it is the poorest of the poor families in the world that suffer most.
But how do we beat the energy crisis? There is no problem in so far as liberating the world from oil dependency, we have the technology to get rid of oil products. But why are all efforts stagnant? It is greed!
KARETELA QUEEN
Magmula nang inatake sa puso ang kanyang lolo Pablo ay napilitang ay napilitan si Bekang na maghanap-buhay upang buhayin ang pamilya at pag-aralin ang bonso niyang kapatid na si Ponso. Siya na ngayon ang pumalit sa kanyang lolo sa pamamasada ng kanilang kalesa bilang kutsero.
Masigasig sa paghahanap-buhay itong si Bekang kaya tinawag siya sa kanilang bayan na Karetela Queen. Umulan man o umaraw, kahit pa bumabagyo, laging nasa lansangan si Bekang para mamasada. Mahal ang mga gamot ni lolo Pablo kaya doble kayod si Bekang para lamang may ipambili ito at nang mabuhay pa ng matagal ang kanyang lolo. Hiyang-hiya na nga sa kanya sins lola Petra at lolo Pablo dahil siya na ang nagtataguyod ng pamilya sa halip na ang kanyang lolo.
Ulila na ng lubos sina Bekang at Ponso. Kapwa namatay sa sakit ang kanilang mga magulang kaya kinupkop sila ni lolo Pablo at lola Petra. Pangarap ng mag-asawa na pagtapusin sana ang mga sa kolehiyo. First year college lang ang inabot ni Bekang sa inumpisahang kursong BSEEd. Magtatapos na sana siya sa taon na ito kung hindi nagkasakit ang kanyang lolo. Pero walang reklamo itong si Bekang, sanay sa hirap. Pangarap na lang niyang pagtapusin sa High School ang kapatid at pagtapusin ng kursong Vocational sa TESDA. Pangarap kasi ni Ponso na maging mahusay siyang driver at mekaniko at nang makapagtrabaho siya sa ibang bansa.
Hindi lang sa pagiging kutsero mahusay si Bekang. Mahusay din siyang magsaka. May maliit silang sakahan at siya na ang nagsasaka nito katulong ang kapatid na si Ponso at ang kanyang lola Petra. Si lolo Pablo naman ay sa bahay na lang, nag-aalaga siya ng baboy at manok para naman kumita. Kaya naman kahit hirap sila sa buhay ay ni minsan hindi pa naranasan ng magutom ang pamilya.
May angking ganda at talino naman itong si Bekang kaya hindi siya nawawalan ng mga manliligaw. Ngunit dahil sa kalagayan nilang magaanak ay nanatiling nakasara ang kanyang puso sa pag-ibig. May lalaki din siyang napupusoan, si Kulas, isang tindero sa palengke. Katulad niya ay huminto din ito ng pag-aaral upang tulungan ang kanyang ina sa paghahanap-buhay. Pangarap din ni Kulas ang makatapos ng pag-aaral upang maging inhenyero. Iyon nga lamang ay maramot sa kanilang dalawa ang pagkakataon.
Nadagdagan naman ang suliranin ni Bekang sa pamamasada ng karetela nang dumami ang tricycle sa kanilang bayan. Mabuti na lang tapat sa kanya ang mga suki niyang tindera sa palengke at hindi siya nila iniwanan. Kahit papaano ay may kinikita parin siya sa araw-araw.
Ngunit saglit lang ang naging problema ni Bekang sa pamamasada, nang nagtaas ang presyo ng gasolina ay nagtaas na rin ng pasahe ang mga tricycle. Magmula 20 pesos ay ginawa nila itong kuwarenta. Dahil hindi apektado sa energy crisis itong si Bekang ay nanatiling kinse (15) pesos pa rin ang kanyang singil. Bumalik iyong mga suki niyang estudyante at iba pang mananakay. Hindi lang iyon, dahil sa madalas na pag-ulan ngayon ay laging binabaha ang mga kalye at mga daanang papunta sa mga liblib na Barangay. Hindi kaya ng mga tricycle ang mga mapuputik na daan, tanging kanyang kalesa lang ang nakakaabot dito. Kaya lagi siyang panalo.
Nang mabalitaan naman ni Kulas na gumaganda na ang buhay ni Bekang dahil sa pagiging kutsero (kalesa driver) ay naisipan na rin niyang ipagawa ang kalesa ng kanyang lolo Tasyo (best friend ni lolo Pablo) upang mamasada. Bagamat bagohan pa si Kulas sa pagiging kutsero, mas mataas naman ang kanyang kinikita sa ngayon kay sa noong tindero siya ng isda sa palengke. Pero mamami pa siyang dapat patunayan upang tawaging Karetela King.
Patuloy pa rin ang panliligaw ni Kulas kay Bekang dahil hindi pa siya sinasagot (at ni ayaw nagpahiwatig ng kahit kaunting pag-asa man lang) ang dalaga. Magtatapos na sa susunod na school year sa High School ang kapatid ni Bekang na si Ponso at ipagpapatuloy ang pag-aaral sa TESDA ng kursong Mekaniko. Si lolo Pablo naman ay tuwang-tuwa nang maipasa ang lower medicine act dahil kalahati na lang ang presyo ng kanyang mga binibiling medisina. Si lola Petra naman ay nakapag-isip ng isang pagkakakitaan, mushroom growing.
Tama nga ang kasabihan: “Nasa Diyos ang awa, nasa tao ang Gawa.”
After some seven hours of riding on my dad’s old SUV (from Makati City to Baguio) we finally arrived at our destination, Camp John Hay Baguio City. It’s a long week-end celebrating Ninoy’s heroism on Aug. 21, so Dad and Mom decided to enjoy their week-end at the Manor’s Hotel in Camp John Hay Baguio City.
Funny, dad and mom planned for a honeymoon but there were three of us in a room. Dad’s driver had to sleep at mom’s family home with a male caretaker so there’s no way I would stay on the same house. If ever, I would be inviting a disaster, hehehe.
But being with dad and mom in the hotel room might spoil their fun. Although mom said there’s nothing to worry about since dad could no longer deliver the “goods.” Dad on the other hand only smiled at it. He is apt to prove his worth as a warrior.
“Seg go around Baguio tomorrow and don’t come back till 10:00 P.M. Let me see how far your mom can go.”
“Oh yes Seg, give time for your dad to try his luck. After all there is no guarantee if his herbal viagra will really work,” mom said as she teased dad by throwing him her bra.
Early in the morning I left both of them at the hotel after breakfast. I don’t know what happened the whole day but when I arrived at 11:00 PM, both were already soundly asleep. I had a hunch something mysterious happened. Something they did before, more than a couple of decades ago which brought this “pretty woman” in this world. Hahaha!
Baguio is known as the summer Capital of the Philippines but during the rainy season when it’s not fun to go around; why don’t you (married couples only) make it a “procreation” capital of the Philippines instead?
ANG DATE NAMIN NI SISTER EMY Panahon upang magparaya, pagbigyan ang mga magulang upang magpakaligaya hanggang kaya nila.
Tinawagan ko si Sister Emy, dati kong kasamahang community organizer na ngayon ay naka-base na sa Baguio. Matagal nang nagiimbita na “akyatin” ko raw siya sa Baguio. Kaya ang biro ko naman sa kanya, “hindi ako ang dapat mong kinukumbida kung gusto mong akyatin ka kundi mga akyat bahay gang.” Napapatawa na lang siya sa sinabi ko.
Hindi pangarap ni sister Emy ang maging madre. Pinagkakagulohan at pinagpapantasyahan siya ng mga boys noong nasa high school pa kami. Matangkad at mestisahin siya, magaling kumanta at marunong tumogtog ng piano. Isang tradhedya sa pag-ibig (mahaba-habang kuwento ito) ang nagtaboy sa kanya para pumasok sa kumbento at maging isang madre. May master’s degree siya sa Community Development at abala ngayon sa pagtuturo at community organizing.
Sa Good Sheperd Convent kami unang nagtungo para bumili ng mga pasalubong (Kailangan may pasalubong ako kay Mer dahil mangungulit ito kung wala.) Mga ilang bote ng Strawberry at Ube Jam ang aming nabinili; dinagdagan ko pa ng peanut brittle, fruit preserves, at ibat-ibang mga health products na produkto pa rin ng mga madre. Halos di mabuhat ng driver namin ang bayong pinaglagyan namin ng mga pinamili.
Pagkatapos ng Good Sheperd nagpunta naman kami ng Mines View Park para kumain ng mais at inihaw na pusit. Ang sarap-sarap niyang kumain ng mga street foods; talagang sanay sa buhay masa itong si sister Emy.
“Mababakya ang beauty mo dito Seg,” ang biro niya sa akin. “Anong mababakya di mo ba alam na kapwa tayo laking kalye at laking bukid?” ang sagot ko naman sa kanya referring to the good old days namin sa NGO.
Nangiti lang siya. “Hindi ka pa rin nagbabago. Mabuti hindi ka natulad sa mga dating kasamahan natin na ngayon ay…” Hindi na niya itinuloy pa. Alam ko na kung ano ang ibig niyang sabihin. Ang mga dating kasamahan ko sa trabaho na ngayon ay umangat na ang buhay dahil nagkaroon ng mga matataas na katungkolan ngunit parang sino kung umasta na ngayon. “Kawawang mga pobre,” ang nasabi ko tuloy kung saan ay kapwa kami napatawa.
Galing din sa may kayang pamilya itong si sister Emy. May mga malalawak na sakahan at palaisdahan ang kanyang mga magulang at kapatid sa kanilang probinsiya. Ngunit low profile lang siya.
Nang magsawa na kaming kumain ng kung ano-ano sa Mine’s View Park ay niyaya naman niya akong samahan siyang pasyalan ang kanyang pamangkin na Kadete sa PMA. Laking gulat ko nang sabihin niyang PMA dahil sa matagal na panahon ay ni ayaw man lang niyang mapag-usapan ang tungkol dito.
Isang PMA graduate ang naging kasintahan noon ni sister Emy na opisyal ng militar. Magpapakasal na nga lang sila nang masawi ito sa isang madugong engkuwentro ng mga rebelde at militar sa Mindanao.
“Tanggap ko na Seg,” ang bulong niya sa akin.
Pinasyalan namin ang sinasabi niyang pamangking kadete. Magalang at mabait naman siya. Binigyan niya ito ng isang prayer book at saka rosario na galing pa sa Roma. Laking pasalamat naman ng kadete.
Nang kaming dalawa na lang at nagkakape sa may SM Baguio ay muli naming napagusapan hindi matapos-tapos na suliranin ng rebelyon sa ating bansa. Pilipino laban sa Pilipino. Isang walang kakuwenta-kuwentang digmaan na siyang sumisira ng kapayapaan at pumipigil ng pag-unlad ng ating bansa.
“Buong buhay kung ipagdarasal ang kapayapaan Seg. Hanggang may digmaan hindi ako lalabas ng kumbento,” ang sabi ni sister Emy.
“Huwag naman at tatanda akong dalaga niyan,” ang biro ko sa kanya.
“Bakit naman?” Seryoso siya.
“Dahil nangako ka noong araw na mauuna ka sa akin na pakakasal.”
Bigla siyang natawa sabay sabi, “forget about it.”
Mabilis lumipas ang mga oras. Madaming isyu sa pulitika, ekonomya, at problema sa kapaligiran ang aming napagusapan ni sister Emy. Nababahala din siya tungkol sa problema ng basura, pagkasira ng kalikasan, kawalang trabaho, prostitusyon, bisyo, at pati na rin ang mga kagulohan na nababalitaan na lahat sa Baguio katulad ang pagpaslang sa isang teenager kamakailan. Ngunit kagaya ng dati, ang lahat ng problema sa bansa ayon sa kanya ay iisa lang ang katugonan: pagkakaisa ng mga tao at pananalig sa Diyos.
Malalim na ang gabi nang aming ihatid sa kumbento si sister Emy. Damang-dama ko ang kasiyahan sa kanyang puso habang kumakaway siya sa amin papasok ng kumbento.
At pagdating ko naman sa hotel ay bigla kong naala-ala ang honeymoon ng aking ama at ina kaya napapailing na napapangiti ako. Natanong ko tuloy sa aking sarili, may nangyari ba? At, nakailang rounds naman kaya sila? Hahahaha!
“I hate rain because we have no where to go inside our house without being wet,” this is what our laundry woman said to her companion.
“Why, are there so many holes in your roof,” her companion asked.
“Yes, but we cant afford to buy sealant. They’re so expensive.”
For more than a month of continues raining now, one of the most in-demand household commodity today is roof sealant. Everybody is doing house repair, and repairing holes and leaks on the house roof is everyone’s concern after typhoons and days of continues raining.
Hardware stores have increased the price of roof sealant up to 20 percent nowadays. There is no reason for increasing it that much except except for greed. Businessmen are taking advantage of the rainy season to rake more profit from the consumers.
Question, where are now the price watch people?
Iyong dating 35 pesos na presyo ng Bulkasil (huwag na nating sabihin pa ang tunay na pangalan ng produkto) ay ginawa nang sinkuwenta pesos. Para malaman ang katotohanan ay nagtanong ako sa hardware kung bakit tumaas ang presyo ng Bulkasil, ang sagot ng negosyanteng tsino ay itinaas na raw ng manufacturer ang presyo nito. May mga mura-mura namang produktong pantapal ng butas ng yero pero hindi kasing galing ng Bulkasil. Pati rin iyong ibang manufacturers ng pantapal ay nagtaas na rin ng kanilang presyo.
Hindi lang pala mga tapal king ang mga ito, mga ganid din pala at mapagsamantala. Siya nga pala, granting na nagtaas na nga ang mga paktory sa presyo ng kanilang pantapal, di ba marami pang stocks naman itong mga hardwares?
“Mga b-lintek kasi ang mga ganid na ito,” halos maiyak si aling Puting sa galit.
“E di laging nababasa ang mga mukha ninyo kapag umuulan mare,” ang biro naman ni aling Barang.
“Anong mukha lang, pati pekpek ka mo…”
Natawa lalo si aling Barang.
“Mareng Puting mag-rain-rain-go-away ka kasi para hindi ka matuluan mula sa bubungan.”
“Kung puwedi ba e di ginawa ko na iyon.” Matulis pa sa sapatos ng duwende ang simangot nito.
“Hindi bale mare, kung hindi matapalan ni pareng Goryo ang butas ng yero sa inyong bubungan ay ikaw na lang ang magpatapal. At least dito hindi na ulan ang tutulo.”
Halos mailuwa ni aling Puting ang kanyang pustiso sa lakas ng kanyang tawa.
Malayo pa siyang maging ulyanin at isang bed ridden. Ngayon pa man ay sinasabi ko nang ayaw ko siyang nakikita na naglalakad na may alalay, o kung hindi man ay kuba na at naka-walker at higit sa lahat iyong nakasakay sa isang wheel chair na may tuwalyang nakapaligid sa kanyang tibtib dahil naglalaway. No, no sir! Ni sa panaginip ay ayaw ko siyang nakikitang naghihirap. Gusto ko lagi siyang masaya, iyong tumatawa at humahalakhak ng malakas at nambubulyaw sa mga hindi sumusunod sa kanya.
Mataray man siya ay okay lang. Bilib na bilib ako sa kanyang pagiging “astig.” Sana ganon din ako upang hindi ako basta-basta na lamang inaapi ng iba. Sana hindi ako laging nakokonsensiya at kinakabahan kapag nagsisinungaling ako at nangungupit ng barya sa tindahan ng nanay ko noong bata pa ako. Honest nga ako ngunit mahirap naman. Humble nga ako pero inaapi naman. Wala rin. Kaya gusto ko sanang mamana ang kahit isang bahagi man lang ng mga katangian ni GMA.
Sana married din ako at may tatlong anak. Isang babae at dalawang lalaki. Gusto ko ang dalawa kong boys ay maging Kongresman din kagaya nila. Sana my one and only daughter ay matalino din at simple lang ang kanyang kaligayahan sa buhay. Sana may anak akong kagaya ni Lulli mapagmahal sa nanay at ipagtatanggol ito sa ano mang oras. Kaso hindi ako kagaya ni GMA, may FG na siya and happily married. Ako naman ay single pa, takot sa mga lalaki (kumakatok pa lang sa pintoan ang manliligaw ay nagkukulong na kaagad sa kuwarto), puro wish ko lang, and no sex. Gusto ko pa naman kung married ako na lagi akong busog sa pagmamahal and “have plenty of sex.” Hehehe!
Pero may isang bagay na gusto kong gawin sa buhay. Ako’y nangangarap na bilang araw ako ang kukunin nilang taga pag-alaga kay GMA. At bilang GMA caregiver ipapakita ko sa kanyang pamilya kung gaano ko siya kamahal at aalagaan katulad ng pagalaga ko sa aking sariling ina (my nanay huwag kang magseselos, ha?) kung siya naman ay tumanda at ulyanin na.
Siempre papaligoan ko siya at papalitan ng bagong laba at plantsadong damit lagi. Hindi ko na susuriin pa kung nagparetoke man siya o hindi dahil wala akong pakialam diyan. Papainomin ko siya ng kanyang mga gamot at bitamina bago matulog. At siempre dapat laging maganda ang seniora kaya susuklayan ko siya at lalagyan ng lipstic ang kanyang mga labi. At bago siya matulog ay magdadasal kami muna at huming ng tawad sa mga naging kasalanan namin at kasalanan din niya sa sambayanang Pilipino kung mayroon man. Ayaw ko kasi na mapupunta lang sa impierno ang kaluluwa ng aking mahal at alagang seniora.
At kung halimbawa ay nababagot siya sa kauupo ng maghapon ay kakantahan ko siya ng Bayan Ko, May Bukas Pa, at saka My Way. Magtutula rin ako ng Mi Ultimo Adios ni Rizal, at Stolen Riches ni Haydenkoi, hehehe! Siempre magkukuwentohan din kami ng seniora at makikinig ako ng kanyang original version ng “Hello Garci,”ZTE Broadband Scandal,” and the last but not the least ” The Adventure of Jocjoc Bolante in the Fertilizer Land.” Ang saya saya di ba? At siempre hindi kumpleto ang araw namin kung hindi kami maglalaro ng tagu-tagoan. Ibang version nga lamang, tagoan lang ng yaman. Alam ko dito kami mag-eenjoy na dalawa.
Ngunit dapat ihanda ko na rin ang aking sarili, dahil kung ganitong napamahal na sa akin ang seniora, ikakamatay ko ang kanyang pagkawala. Kaya naman habang ako ang kanyang caregiver, gagawin ko ang lahat para mapasaya siya, marelax upang hindi ma-highblood, mag-exercise para lalo siyang lumakas, at pakainin ng balance diet upang healthy siya lagi, mentally ang physically.
Sabagay wish ko lang naman ito. Alam ko it is one in a billion chance lang na magkatotoo para sa akin ang ganitong pangarap. And if it happened sana naman pamanahan din nila ako ng kaunting kayamanan once my services are no longer needed and I am terminated. Ang sarap mangarap ano? Kayo, ganito rin ba ang pangarap ninyo para sa pagtanda ni GMA?
Pangarap lang naman po ito at huwag ninyo sana akong pagtaasan ng kilay, hehehe.
Grabe hindi ko inaasahan na ang buong Metro-Manila kasama na ang CALABARZON at mga karatig na probinsiya sa Luzon ay ganito ang mangyayari. Baha, hindi lang hanggang bawyang ang tubig lampas pa hanggang ulo. Iyong ibang mga lugar nga abot pa hanggang third story na bahay ang taas ng tubig. Ano ba ito karma, kaparusahan sa kapinsalaang ginawa mismo ng tao, o isang manipestasyon lamang nang pagbabago ng panahon?
Dati kapag bumabagyo hangin lang ang kinatatakotan. Bumaha man ay saglit, kung hindi kaya sa mga lugar lang na mabababa at expected na babahain kagaya ng mga kabahayan na malalapit lamang sa ilog o sa ano mang dinadaluyan ng tubig. Ngayon napakalawak na ang sinakop ng pagbaha. Napakaraming taong napinsala, napakaraming nasaktan at namatay sa sakunang ito.
Maraming stranded magmula ng madaling araw ng Sabado hanggang Linggo. Lunes, may mga kamag-anak pang naghahanap ng kanilang mga kaanak. Sa mga lugar na inabot ng sakuna, maraming kabahayan ang nawasak. May mga taong inanaod ng rumaragasang tubig at bangkay na lang nang matagpuan. Kalunos-lunos na tagpo. Ni sa masamang panaginip ay di mo ito inaasahan. Sa mga bakanteng lote ay may mga inaagnas nang bangkay na natatagpuan. Maiiyak ka sa mga nasirang kagamitan, sasakyan, mga bahay na pinasok ng tubig at putik, at mga mamahaling electronic appliances na hindi mo na mapapakinabang.
Ang mahirap nito ay nangyari ang ganitong sakuna sa panahon na naghihirap ang bansa. Kaya naman ang butihing presidente natin (huwag ninyo akong pagtaasan ng kilay, hehe) ay nanawagan sa mga ibang bansa upang tumulong. Maraming natuwa sa ginawa niya, marami ding nagalit. Kahit pagbaha ay may bahid pa ring pulitika. At gaya nang dati presidente pa rin ang sinisisi.
At bakit nga daw hindi mabagal daw ang pagrespondi ng pamahalaan sa pagrescue at pagbibigay ng tulong sa mga nasalanta. Ang sabi naman ng mga pinunong bayan ng mga lugar na nasalanta ay ginagawa nila ang kanilang trabaho ngunit sobrang napakarami daw ang biktima. Hindi na nila alam kung papaano nila mapaglingkuran ang lahat nang mga nangangailang ng tulong.
Hindi raw ito ng panahon ng sisihan. Ito’y panahon ng pagtutulungan. Dito daw gamitin ang salitang people power, para saan? Hindi sa pulitika kung hindi sa pagtulong sa kapwa. Mainam hindi ba? Kasi 50-80% sa mga mamayan ng mga nasalantang lugar ay directly and indirectly affected daw sa nangyaring sakuna. Mabuti pa nga ang mga iba masaya sila at may bahay na matutuluyan pa, nakatuntong ang mga paa sa tuyong lupa (o semento), at may iniinom at kinakain. Iyong mga iba ay walang matuloyan, walang mainom, walang makain at nagkakaroon na ng ibat-ibang sintomas ng mga sakit. Panahon ng pagpapakasakit at pagpapakabayani kagaya ng ginawang pag-rescue ni Richard Guttierrez sa isang artisantang napadpad sa bubungang lata para makaligtas lamang sa sakuna. Panahon ng pagpapakatotoo kagaya ang ginawa ni Gerrard Anderson nang lumusong siya sa tubig at lumangoy upang iligtas lamang ang kanyang mga kapit-bahay (sana si Kim). Sa panahon ng sakuna ay dito mo makikilala ang tunay mong kaibigan, kapamilya, kapuso, kapitbahay, at kapwa Pilipino. Ang lahat ay Nagtutulongan!
Naghatid ako ng relief goods na pagkain kanina (akala nila nagho-hoard na ako nang dalhin ko sa cashier ang dalawang kariton na punong-puno ng sari-saring pagkain) sa iskul para ipamigay nina Joy sa mga biktima na hindi pa inabot ng ano mang tulong sa mga liblib na pook ng Rizal. Marami silang nag-volunteer. Gustohin ko mang sumama ay hindi ko kaya, kay dinadaan ko na lang sa pagbibigay ng tulong na pagkain. Anyway dinaanan ko (for curiousity) ang SM Mall sa Marikina, hindi ako makapaniwala sa dami ng mga basurang plastic na sumabit sa mga poste at nagkalat sa ng parkingan ng mall. At kahit saan ako mapadpad kitang-kita ang palatandaan ng devastation na dala ng pagbaha sa Metro Manila at mga karatig na bayan at probinsiya.
May leksiyon bang napulot tayo sa sakunang ito? Lumolobo ang papolasyon, dumadami ang mga kabahayan, lumalawak ang pagkasira ng kagubatan, at tayo naman ay binabalikan ng kalikasan. Sino ang dapat sisihin? Ang pamahalaan? Ang mga taong walang disiplina na nagkakalat ng mga basura sa lansangan? Ang mga illegal loggers at mga protektor nilang ganid na pulitiko? Ang mga subdivision developers kagaya nina Manny Villar? Sa totoo wala akong alam. Ang alam ko ay lahat tayo’y may pananagutan sa mga sakunang nagaganap sa atin.
At nais ko ring sabihin na kahit papaano maasahan mo ang pinoy sa pagsagip ng kapwa ikamatay man nito kagaya ng dalawang sundalo at apat na CAFGU. Mabuhay ang mga Pilipino!
(Binabati ko si Mer na nagboluntaryo kasama ang ibang health workers na kaibigan niya upang maglibot sa mga ibat-ibang evacuation centers para sa mga kababayan nating may karamdaman na biktima ng matinding pagbaha dulot ng bagyong si Ondoy. I love you Mer, ingat ka lang babes…)
I thought typhoon Pepeng (internationad name Parma) has already left the country but it is not. It made a landfall on the northeastern tip of Cagayan destroying houses, uprooting trees, causing floods to low lying areas, and leaving 4 deads all over Northern Luzon. This is the strongest typhoon so far that hit the country since 2006. As of this writing there are still areas in Northern Luzon is without electricity. Pepeng was last located 210 north Northwest of Laoag City. Signal number remain hoisted in the Ilocos provinces of and flooding is still experienced in many places in the area. About 72,192 people are affected in the region.
Let’s pray for the safety of thousands of the typhoon victims who continue to suffer from the storm. I hope the storm will eventually exit the country.
Pepeng Malaki
Sa kasagsagan ng bagyong si Pepeng ay hindi maiwasan ng mga Pilipino ang di magbiro. Seguro paraan na rin ito upang mabawasan ang kanilang mga pangamba. Text message mula sa isang kaibigan: Pepeng malaki, malaki ang pinsalang iniwan sa kamag-anak naming naninirahan sa Aparri Cagayan.
Hehehe, akala ko kung anong Pepeng na ang malaki. Hindi kataka-kata kasi naka-anim na yatang anak iyong nag-text.
Pepeng Madulas
Nagtext naman si kumareng Lorena sa Baguio. Nakakainis ang Pepeng ito, masyadong madulas ang aking dinadaanan. Nadulas tuloy ako habang lumilipat kamit sa bahay ng aking biyenan.
“Mabuti iyong dinadaanan mo lang madulas hindi kasama iyong isa. Sige magingat na lang kayo diyan,” ang sagot ko. Kung nagkataon na iyong Pepeng na isa ang madulas baka may mabubuntis ka na naman, hehehe.
Pepeng Nakakatakot
“Wala nang natira pa sa mga puno mangga ninyo nabuwal lahat. Nakakatakot ang hagupit ng Pepeng ito.” Ito naman ang text message ni Tita Caring kay tita Alma na pinsan ng aking nanay na taga La Union.
Totoo naman kasi apat na ang nabalitang namatay, maraming kabahayan ang nasira, maraming pananim na palay ang di na mapapakinabangan, nagkalat ang mga sanga ng kahoy at puno ng kahoy sa gitna ng kalsada, nangabuwal ang mga poste ng kuryente, at may mga binahang lugar pa. Di ba nakakatakot iyon?
Pero minsan ay aksidenteng pumasok sa bukas na banyo ang maliit na apo ni Tita Caring na si Nancy kung saan ay wala siyang ano mang saplot sa katawan na naliligo. Nakita tuloy ng bata ang Pepeng nakakatakot sa dami ng talahib na nakapalibot. Napasigaw tuloy ang bata “Bumbay, bumbay, bumbay!” Hehehehe
Paano, sa Lunes ay pasukan na. Sana wala nang ulan pa at kawawa naman itong mga kababayan nating nasalanta na hirap-na-hirap nang magtanggal ng makakapal na putik at maglinis ng mga dumi na sanhi ng pagbaha dulot ng bagyong si Ondoy. Huwag pong mawalan nang pag-asa at may magandang bukas pang naghihintay para sa lahat.
A priest and a nun worked together as a team to organize a depressed community to address basic needs and to solve various problems/issues that affect most of the people in the community. People were very responsive to various self-help and development projects initiated by these two religious workers. During the initial engagement, this two religious workers encountered a lot of trials, people were seeking only dole-out assistance. But true to their vow, they push through with their objectives until the people were trained and already capable to manage self-help community projects, health and cleanliness, maintenance of peace and order, and management of their cooperative store. Soon they left the community to start another community project in a nearby locality. And though they’re gone for a long time, people could not forget them because they left with them to take care “the fruit of their love.”
The Right to be Heard
to think of it, she even had the courage to tell me that I have to go to the confession. My blood was boiling and my claws started to grow; Iwanted to become a monster and destroy that silly woman. I hope she was only joking. I remember Carmina posting a comment in another blog–pang pari ka lang (you are only good for the priests?). Am I only good for the priests Carmina?
After some seven hours of riding on my dad’s old SUV (from Makati City to Baguio) we finally arrived at our destination, Camp John Hay Baguio City. It’s a long week-end celebrating Ninoy’s heroism on Aug. 21, so Dad and Mom decided to enjoy their week-end at the Manor’s Hotel in Camp John Hay Baguio City.
Panahon upang magparaya, pagbigyan ang mga magulang upang magpakaligaya hanggang kaya nila.
